Λιονέλ Μέσι: Μεγαλύτερος κι από το ίδιο το παιχνίδι
Ο Λιονέλ Μέσι θα φορέσει για τελευταία φορά τη φάνελα της Εθνικής σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Όμως είναι από τις φορές που μεγαλύτερη σημασία δεν έχει το ίδιο το παιχνίδι.

Sep 20, 2026; Miami, Florida, USA; Inter Miami CF forward Lionel Messi (10) dribbles the ball against San Diego FC during the first half at Miami Freedom Park. Mandatory Credit: Sam Navarro-Imagn Images
Στο Μπουένος Άιρες έχουν προετοιμαστεί από μέρες. Έχουν αλλάξει τα δρομολόγια των ΜΜΜ, τα έχουν στολίσει με φωτογραφίες του και φανέλες του, ο κόσμος που θα βρεθεί στο «Μονουμεντάλ» θα το θυμάται για πάντα αυτό το βράδυ. Όπως θα τον θυμάται για πάντα τον Λιονέλ Μέσι η Αργεντινή, η Ισπανία που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογικής καριέρας του, ο ποδοσφαιρικός κόσμος του κόσμου όλου.
Όσοι δεν έπαψαν να λατρεύουν να τον… λατρεύουν! Να τον απολαμβάνουν, να περιμένουν την ώρα που θα τον δουν στον αγωνιστικό χώρο να τα κάνει όλα, να τα δίνει όλα, να σκοράρει, να νριμπλάρει, να πασάρει, να είναι ο απόλυτος ηγέτης, ο κορυφαίος, ο αρχηγός, ο σούπερ σταρ.
Έχουν ειπωθεί τα πάντα για τον Μέσι, δεν θα ήταν απαραίτητο να προστεθεί το παραμικρό για την αξία και για τα επιτεύγματά του, για όσα έχει προσφέρει συνολικά στο άθλημα και την επιρροή που είχε σε εκατομμύρια νέους ανθρώπους. Όπως και σε… παλαιότερους. Κι ας διαφωνούν πολλοί ότι είναι ο κορυφαίος που εμφανίστηκε ποτέ στα γήπεδα έχοντας δει και άλλους επίσης τεράστιους.
Τώρα, όμως, είναι η ημέρα του Μέσι. Ίσως το φιλικό με το Μπενίν δεν είναι ό,τι πιο λαμπερό θα μπορούσε να συμβεί για ένα τέτοιο τέλος. Ίσως θα έπρεπε να είχε κληθεί ένας πανίσχυρος αντίπαλος.
Ίσως να γινόταν ένας αγώνας με κάποιους εκ των κορυφαίων συμπαικτών του σε αυτή τη μυθική πορεία στην Αργεντινή. Ίσως κάτι άλλο πιο θεαματικό, δίχως την παραμικρή υποτίμηση σε καμία Εθνική και σε κανέναν αντίπαλο. Άλλωστε ο ίδιος ο Μέσι ποτέ δεν υποτίμησε κανέναν, κι αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τις νίκες και τα κατορθώματά του.
Κάποιες φορές το ίδιο το άθλημα υποκλίνεται σε όσους το υπηρέτησαν και το εκτόξευσαν. Αυτή είναι μία τέτοια περίπτωση. Το ποδόσφαιρο μπαίνει στην άκρη για να χειροκροτήσει και να αποδώσει ευγνωμοσύνη σε κάποιον που δεν σταμάτησε ακόμη να το διαφημίζει.
Σταμάτησε από την Εθνική του στην πραγματικότητα με το δάκρυ του στον τελικό του Μουντιάλ. Για τον πατέρα του. Για τις δικές του αναμνήσεις. Τώρα ήρθε η ώρα για να τιμηθεί για όσα ο ίδιος τίμησε όλα αυτά τα χρόνια. «Μην κλαις για μένα Αργεντινή», θα μπορούσε να είναι ένας τίτλος. Άλλωστε θα βουρκώσει ένας πλανήτης ολόκληρος.














