«Μας θυμούνται μόνο όταν συμβαίνει κάτι με την Τουρκία»: Χωρίς βενζίνη το Αγαθονήσι πάνω από 10 ημέρες
Ο δήμαρχος Αγαθονησίου, Ευάγγελος Κόττορος, ανέφερε ότι ο ανεφοδιασμός αναμένεται να αποκατασταθεί άμεσα, καθώς τα καύσιμα βρίσκονται καθ' οδόν

Πριν από δεκατρία χρόνια, ο κ. Μανώλης έκανε την αντίθετη διαδρομή από τους περισσότερους. Άφησε την Αθήνα πίσω του και επέστρεψε μόνιμα στο Αγαθονήσι. Είχε φύγει από το ακριτικό νησί σε ηλικία 12 ετών, αλλά μετά από χρόνια που πέρασε στην πρωτεύουσα, αποφάσισε να γυρίσει στον τόπο καταγωγής του. «Γύρισα με χαρά και λαχτάρα, αλλά δεν σας κρύβω ότι πλέον σκέφτομαι πάρα πολλές φορές να αποχωρήσω», λέει ο ίδιος, αποτυπώνοντας την απογοήτευση που νιώθει σήμερα.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι μια κρίση που δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο. Το βορειότερο νησί των Δωδεκανήσων, που βρίσκεται κοντά στη Σάμο, έχει μείνει χωρίς καύσιμα εδώ και πάνω από δέκα ημέρες. Σε ένα ακριτικό νησί, η έλλειψη καυσίμων δεν είναι απλώς μια «δυσκολία», αλλά αποτελεί θέμα επιβίωσης. Χωρίς βενζίνη και πετρέλαιο, όπως λένε οι κάτοικοι στο tanea.gr, δεν μπορούν καν να εργαστούν.
«Είναι δυνατόν εν έτει 2026, ένα ολόκληρο νησί να μένει χωρίς καύσιμα;» αναρωτιέται ο κ. Μανώλης, ο οποίος ζυγίζει ξανά τις επιλογές του, αναρωτώμενος αν αξίζει τελικά να μένει σε έναν τόπο, που όπως λέει, νιώθει σαν να είναι υπό εγκατάλειψη.

«Κάνουμε οικονομία στα πάντα για να μπορούμε να κινηθούμε»
Ο ίδιος απασχολείται ερασιτεχνικά με το ψάρεμα, ενώ στο νησί λειτουργεί ένα κατάστημα εστίασης. «Χωρίς καύσιμα, είναι σαν να έχουν “παγώσει” τα πάντα. Να φανταστείτε, πως αυτή τη στιγμή, στη μηχανή μου έχω γεμάτο το 1/4 του ρεζερβουάρ. Αναγκαζόμαστε να κάνουμε οικονομία στα πάντα για να μπορούμε να κινηθούμε και όλες οι δουλειές πηγαίνουν πίσω» εξηγεί, με τον κ. Θεολόγο, ψαράς στο επάγγελμα, να συμπληρώνει πως «δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα».
Ο κ. Θεολόγος ασχολείται με την αλιεία εδώ και 30 χρόνια. Μαζί με ακόμη τέσσερις επαγγελματίες ψαράδες του Αγαθονησίου, βλέπει τη δουλειά του να «παγώνει» εξαιτίας της έλλειψης καυσίμων, περιγράφοντας μια κατάσταση που, όπως λέει, έχει φτάσει στα όριά της. Δεν είναι η πρώτη φορά που το νησί μένει χωρίς βενζίνη, καθώς το ίδιο πρόβλημα είχε προκύψει και το περασμένο καλοκαίρι, αναγκάζοντας τους ψαράδες να αναζητήσουν λύσεις ανάγκης για να μπορέσουν να συνεχίσουν να εργάζονται.
«Έχουμε ξεμείνει από καύσιμα και είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει. Η πρώτη ήταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τότε, όπως φαντάζομαι θα συμβεί και τώρα, είχαμε αναγκαστεί να γεμίζουμε τέσσερα-πέντε δοχεία με βενζίνη και να μας τα φέρνουν με καΐκια από τα απέναντι νησιά, για να μην ξεμείνουμε τελείως. Ουσιαστικά, παρακαλάμε να μας τα φέρουν. Είναι δυνατόν;», αναφέρει, περιγράφοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες καλούνται να επιβιώσουν επαγγελματικά. Η αγανάκτησή του συμπυκνώνεται σε μια φράση που αποτυπώνει το αίσθημα απομόνωσης των κατοίκων. «Νιώθουμε σαν να είμαστε εγκαταλελειμμένοι από παντού».

«Δεν υπάρχει σταγόνα βενζίνης στο νησί»
Η σύζυγός του, κα Ειρήνη, βρίσκεται στο κατάλυμά της που διαθέτει 4 ενοικιαζόμενα δωμάτια. «Δεν υπάρχει σταγόνα βενζίνης στο νησί, δεν μας έχουν ενημερώσει καν για το πότε θα λυθεί το ζήτημα, αλλά υπάρχουν κι άλλα προβλήματα» εξηγεί, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι των μικρών και απομακρυσμένων νησιών καλούνται να ανταπεξέλθουν σε μια καθημερινότητα με λιγότερες υποδομές, υπηρεσίες και ευκολίες σε σχέση με εκείνες που διαθέτουν εκείνοι των μεγάλων αστικών κέντρων, χωρίς ωστόσο να έχουν αντίστοιχη φορολογική ελάφρυνση, καθώς επιβαρύνονται με την ίδια φορολογία.
«Έχουμε ζητήσει να μας μειώσουν τους φόρους που πληρώνουμε. Αυτό ίσως λύσει κάποια προβλήματα στο νησάκι μας. Εγώ έχω 4 δωμάτια στο Αγαθονήσι και πληρώνω σαν να είμαι στο Κολωνάκι. Οι ψαράδες αντίστοιχα έχουν τα προβλήματά τους. Περνάμε πάρα πολύ δύσκολα είναι η αλήθεια».
Εν τω μεταξύ, όπως λέει η κα Ειρήνη, πριν από κάποιο χρονικό διάστημα, το νησί δεν είχε καν πρατήριο βενζίνης. «Τώρα έχουμε ένα δημοτικό πρατήριο, αλλά ξεμείναμε από καύσιμα. Ότι και να πούμε είναι λίγο», λέει, με τον κ. Μανώλη περιγράφει μια συνολικότερη εικόνα απομόνωσης, καθώς, όπως επισημαίνει, ούτε η ακτοπλοϊκή σύνδεση καλύπτει σταθερά τις ανάγκες τους. «Ακόμη και το καταμαράν που είχαμε, σταμάτησε και αυτό ξαφνικά, και δεν ξέρουμε πότε θα ξαναμπεί. Υπάρχει ένα φέρι μποτ της γραμμής, αλλά όταν έχει 6 μποφόρ, βγαίνει απαγορευτικό. Είμαστε σαν πεταμένοι, έτσι νιώθω εγώ», αναφέρει, περιγράφοντας την ανασφάλεια που συνοδεύει την καθημερινότητα στο ακριτικό νησί.
Εκείνο, ωστόσο, που εντείνει περισσότερο την αγωνία των κατοίκων είναι η απουσία σαφούς ενημέρωσης για το πότε θα αποκατασταθεί ο ανεφοδιασμός. Δεν γνωρίζουν πόσο ακόμη θα χρειαστεί να περιμένουν, ούτε πώς θα καλύψουν τις ανάγκες τους στο μεσοδιάστημα. «Σε ένα τέτοιο νησάκι που ζούμε, αν δεν είσαι σκληραγωγημένος, δεν μπορείς να μείνεις εδώ. Αν μας έλεγαν ότι για 10-15 μέρες δεν θα έχουμε βενζίνη, θα δείχναμε κατανόηση. Αλλά τώρα είμαστε στον αέρα. Δεν μας λένε τίποτα», λέει ο κ. Μανώλης.
Η επιστροφή του στο Αγαθονήσι το 2013 ήταν μια συνειδητή επιλογή, μια απόφαση που πήρε επειδή αγαπά τον τόπο του και ήθελε να ζήσει εκεί. Σήμερα, όμως, ακόμη και αυτή η επιλογή μοιάζει να κλονίζεται. «Επέστρεψα το 2013 στον τόπο μου, γιατί τον πονάω και ήθελα να ζήσω εδώ, αλλά υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι να φύγω. Η βενζίνη εδώ κοστίζει 2,28 ευρώ το λίτρο. Αντί να παραπονιόμαστε για την τιμή, έχουμε φτάσει στο σημείο να παραπονιόμαστε επειδή δεν έχουμε τη δυνατότητα να βάλουμε», εξομολογείται, αποτυπώνοντας το παράδοξο μιας καθημερινότητας στην οποία ακόμη και το κόστος των καυσίμων έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, μπροστά στην ίδια την έλλειψή τους.
«Δεν είμαστε ήρωες, θέλουμε να ζούμε χωρίς ελλείψεις»
Στην ίδια ερώτηση, εάν σκέφτονται να εγκαταλείψουν το νησί, οι κάτοικοι με τους οποίους επικοινώνησε το tanea.gr απαντούν πως δεν θέλουν να φύγουν. Η αγάπη για τον τόπο τους παραμένει, όμως η συσσωρευμένη αγανάκτηση και οι ελλείψεις τούς κάνουν να αναρωτιούνται πόσο ακόμη μπορούν να αντέξουν. Η καθημερινότητα, όπως περιγράφουν, δεν είναι απλώς δύσκολη, αλλά συχνά γίνεται απρόβλεπτη, με βασικές ανάγκες να μένουν ακάλυπτες.
«Υπήρχαν διαστήματα που δεν μπορούσαν να γίνουν μεταφορές προϊόντων, με αποτέλεσμα να μην έχω γάλα να δώσω στο παιδί μου. Ο τόπος έχει αφεθεί στο έλεος. Όταν έφυγα εγώ, για παράδειγμα, στο Δημοτικό σχολείο υπήρχαν 17-18 παιδιά. Σήμερα, που υπάρχουν όλες οι σχολικές βαθμίδες, έχουμε έξι παιδάκια. Με τόσα λίγα, δεν υπάρχει μέλλον στο νησί. Αυτό που θέλουμε είναι να μην μας θυμούνται μόνο όταν συμβαίνει κάτι με την απέναντι πλευρά της Τουρκίας. Δεν είμαστε ήρωες, ούτε θέλουμε να θεωρούμαστε. Θέλουμε να ζούμε κανονικά, χωρίς βασικές ελλείψεις», λέει ο κ. Μανώλης, μεταφέροντας την αγωνία για το μέλλον του Αγαθονησίου, αλλά και για το αν τελικά θα μπορέσει να κρατήσει τους ανθρώπους του.
«Αύριο ή μεθαύριο θα έχουμε καύσιμα»
Το tanea.gr επικοινώνησε με τον δήμαρχο Αγαθονησίου, Ευάγγελο Κόττορο, ο οποίος ανέφερε ότι έχει ήδη συνομιλήσει με τον πρατηριούχο και διαβεβαίωσε πως ο ανεφοδιασμός αναμένεται να αποκατασταθεί άμεσα. Όπως είπε, τα καύσιμα βρίσκονται καθ’ οδόν, καθώς πραγματοποιείται διανομή και στα υπόλοιπα νησιά, με το Αγαθονήσι να «αναμένεται να εξυπηρετηθεί αύριο ή μεθαύριο».
Ερωτηθείς εάν πρόκειται για ένα πρόβλημα που επαναλαμβάνεται συχνά, ο δήμαρχος απάντησε πως δεν είναι συνηθισμένο, χωρίς ωστόσο να το αποκλείει τελείως. «Δεν είναι ένα συχνό φαινόμενο, αλλά συμβαίνει. Υπάρχει μόνο ένα πλοίο που κάνει τον ανεφοδιασμό σε όλα τα μικρά νησιά εδώ πέρα. Η εταιρεία εδρεύει στην Κάλυμνο, φτάνει μέχρι στη Σάμο και τις Κυκλάδες. Μέχρι να φτάσει σε εμάς, δυστυχώς είμαστε σε αναμονή», σημείωσε.
Παράλληλα, εξήγησε πως το δημοτικό πρατήριο του νησιού ανήκει στον δήμο, αλλά έχει εκμισθωθεί σε ιδιώτη. «Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα θα λυθεί».














