Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ έχει τιγκάρει από πρώην συριζαίες και πρώην συριζαίους, το κλίμα ευφορίας στο κόμμα και στο περιβάλλον του προέδρου του διαταράχθηκε πάλι εξαιτίας της αποχώρησης, χθες, ενός βουλευτή του, του Απόστολου Πάνα.
Ενός προσώπου που ήταν της απόλυτης επιλογής του Νίκου Ανδρουλάκη, αλλά απομακρύνθηκε στην πορεία, επειδή θεωρήθηκε ότι βρέθηκε στην τάση του δημάρχου Δούκα, στην τάση δηλαδή που βλέπει με καλό μάτι την ανοιχτή δίοδο προς την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.
«Συνεχίζουμε ακλόνητα και αδιαπραγμάτευτα την πορεία μας με την εμπιστοσύνη των πολιτών που ξέρουν σε ποια όχθη είναι το ΠΑΣΟΚ και ποιου τα συμφέροντα υπηρετεί. Ο κ. Πάνας ελπίζουμε να μην έχει γίνει μέρος σχεδίου υπονόμευσης του ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής αλλαγής», σημειώνει η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ μετά την αποχώρηση του πρώην πια βουλευτή του.
Προηγουμένως, το κόμμα κάνει δήλωση διμέτωπου αγώνα, αφενός εναντίον του Τσίπρα που πάει να του φάει τη μοναδικότητα του προοδευτισμού, αφετέρου κατά του Μητσοτάκη επειδή ο αντιμητσοτακισμός είναι το φετίχ της προοδευτικής πολλαπλότητας.
Το ΠΑΣΟΚ πλειοδοτεί σε ωραία λόγια και σε μαχητικές εκφράσεις. Τι γίνεται, όμως, πίσω από τη ρητορική επιθετικότητα; Τι σηματοδοτεί η επιλογή του Απόστολου Πάνα να αποχωρήσει από το κόμμα, την ώρα που συριζαίοι στριμώχτηκαν να ενταχθούν;
Και γιατί, ενώ έχουν ενταχθεί στο κόμμα διάφορες μεγάλες προσωπικότητες, από τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη και τον Ευάγγελο Αποστολάκη μέχρι τον Πέτρο Παππά και τη Νίνα Κασιμάτη, ο Πάνας εγκαταλείπει, επειδή εκτιμά ότι το ΠΑΣΟΚ «χάνει τη δυνατότητα να εκφράσει την κοινωνική ανάγκη για αλλαγή»;
Οποιος κι αν είναι ο στόχος του αποχωρήσαντος, αυτό που επισημαίνει είναι πραγματικό: το ΠΑΣΟΚ δεν έχει δυνατότητες να κερδίσει εκλογές, ενώ αβέβαιη είναι κι η δεύτερη θέση – κι ας λένε ό,τι θέλουν ο αρχηγός και τα στελέχη του.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Για έναν πολύ απλό λόγο και απορώ πώς δεν τον καταλαβαίνουν: επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει μετατραπεί σε ένα κόμμα του αντισυστήματος, επειδή δηλαδή οι θέσεις που διακηρύσσει και τα στελέχη που τις διακινούν δεν μπορούν να πείσουν ένα κρίσιμο μέγεθος παλαιών ψηφοφόρων του ότι ψηφίζοντας το ΠΑΣΟΚ δεν πετάνε την ψήφο τους.
Η κοινοβουλευτική γιγάντωση, μάλιστα, του κόμματος με μετεγγραφές αεροδρομίου – οι περισσότερες τράνζιτ μέσω Κασσελάκη – δεν είναι εγγύηση εκλογικής διεύρυνσής του, ακόμα κι αν τα πρόσωπα αυτά φέρουν κάποιες προσωπικές ψήφους.
Ετσι κι αλλιώς, η προσχώρησή τους στο ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά ρεύμα. Αλλά κι η παρουσία τους στο ΠΑΣΟΚ δεν υπόσχεται στελεχική αναβάθμιση. Ποια απ’ αυτά τα πρόσωπα θα μπορούσαν να αναλάβουν υπεύθυνη θέση σε μια, ας την πούμε, κυβέρνηση αλλαγής;
Συνεπώς, ένα κι ένα ίσον ένα. Κι αυτό είναι αποτέλεσμα των προσωπικών επιλογών του προέδρου του κόμματος. Τι ήταν ο Πάνας; Ενας νεολαίος του κόμματος, που αναδείχτηκε μέσω των μηχανισμών. Ενας άνθρωπος για τον αρχηγό. Μέχρι που το ατομικό του συμφέρον διαφοροποιήθηκε από το συμφέρον του αρχηγού.
Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ, έστρεψε την πλάτη στην πολιτική πραγματικότητα και στην κοινωνική εξέλιξη. Κι αντί να κεφαλαιοποιήσει το εκσυγχρονιστικό του παρελθόν και την αντίθεσή του στον λαϊκισμό του αντιμνημονίου, ουσιαστικά παραιτήθηκε από τη δημιουργική ταυτότητα, παραδίδοντας το μονοπώλιο της κυβερνητικής πρακτικής στη ΝΔ. Φτιάχνοντας δηλαδή μόνο του τη σημερινή δυσμενή θέση του, η οποία, όπως έγιναν τα πράγματα, δεν ανατρέπεται.
Ο Πολιτισμός σώζοι
Ακριβός στα πίτουρα, φτηνός στ’ αλεύρι. Αυτό που μου κάνει εντύπωση με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι, ενώ εξαντλείται σε αυστηρότητα προς αντιπάλους του, ο ίδιος αυτοπαρουσιάζεται σαν να τα κάνει όλα τέλεια. Τις προάλλες, ο Νίκος Ανδρουλάκης πήγε σε εκδήλωση του τομέα Πολιτισμού του κόμματος. Αν συγκράτησα κάτι από την εκδήλωση αυτή ήταν η παρουσία του αναπληρωτή γραμματέα Πολιτισμού. Παρακολουθώ καιρό την αλλοπρόσαλλη εθνικόφρονα αρθρογραφία του σε διάφορα μέσα, οπότε ήρθε ο καιρός να μάθω κάποια πράγματα γι’ αυτό το μεγάλο κεφάλαιο στον δρόμο προς τον σοσιαλισμό.
Ο αναπληρωτής γραμματέας Πολιτισμού ονομάζεται Πάνος Ν. Αβραμόπουλος. Ρωτώντας, μαθαίνει εύκολα κανείς τη διαδρομή του. Ο άνθρωπος που θα εκπολιτίσει τον σοσιαλισμό, τον Μάρτιο του 2012 ήταν υποψήφιος του ΛΑΟΣ, τον Ιανουάριο του 2015 υποψήφιος των ΑΝΕΛ του Καμμένου, αποχώρησε μάλιστα από το κόμμα επειδή κατηγόρησε τον αρχηγό ότι εγκατέλειψε τις προγραμματικές θέσεις του. Το φθινόπωρο του 2015 βρέθηκε υποψήφιος με το κόμμα του Λεβέντη, με τον οποίο επίσης τσακώθηκε. Το 2023 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του νεοδημοκράτη Γιώργου Βουλγαράκη. Κι ύστερα απ’ όλα αυτά, ήρθε στο ΠΑΣΟΚ όπου του ανατέθηκε το βαρύ καθήκον να μας εκπολιτίσει.
Εξ όνυχος τον λέοντα, λένε στο χωριό μου. Αλίμονο.














