Η Μέριλιν Μονρόε ήταν βιβλιοφάγος. Ωστόσο αυτή η όρεξή της για βιβλία συνδεόταν με ένα αίσθημα ανεπάρκειας και έλλειψης αυτοπεποίθησης. Η ερευνήτρια και ακαδημαϊκός Γκέιλ Κρόουδερ, συγγραφέας του βιβλίου «Marilyn and Her Books: The Literary Life of Marilyn Monroe», υποστηρίζει ότι η λογοτεχνική ζωή της μυθικής σταρ του Χόλιγουντ σχετίζεται με το «σύνδρομο του απατεώνα» και γι’ αυτό αφοσιωνόταν στην ανάγνωση επιδιώκοντας τη συνεχή αυτοβελτίωση.
Σύμφωνα με τη συγγραφέα που γράφει για το βιβλίο της στο lithub.com, η Μονρόε συνήθως ήταν τρομοκρατημένη. Παρά την πορεία της μέσα στο Χόλιγουντ κι έχοντας φτάσει στην κορυφή της φήμης, η ίδια διαρκώς αμφέβαλλε για την ικανότητά της, επειδή το περιβάλλον των στούντιο και ο Τύπος της έλεγαν ότι δεν ήταν καλή στην ηθοποιία.
«Η ιδέα ότι οι χώροι εργασίας ή οι οργανισμοί αναπτύσσουν μια κουλτούρα που έχει ως στόχο να κάνει τους υπαλλήλους να αμφισβητούν τις ικανότητές τους σήμερα θα ονομαζόταν “σύνδρομο του απατεώνα”. Θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί ως μια μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης, που οδηγεί κάποιον να αμφιβάλλει συνεχώς για τον εαυτό του» παρατηρεί η Γκέιλ Κρόουδερ. Και αναφέρει ότι ακόμη και όταν η Μέριλιν βρήκε τον Αρθουρ Μίλερ και πίστευε ότι την εμπιστευόταν πραγματικά, η σχέση κατέρρευσε όταν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους ο Μίλερ και η Μονρόε ταξίδεψαν στην Αγγλία.
Ηταν τότε που η Μέριλιν έπεσε τυχαία πάνω στο ανοιχτό ημερολόγιό του και διάβασε τις σημειώσεις του για εκείνη. Αν και δεν ανέφερε ποτέ συγκεκριμένα τι είχε διαβάσει σε αυτό το σημειωματάριο, που δεν είναι πλέον διαθέσιμο, η Μέριλιν είπε ότι ο Μίλερ ήταν κατά κάποιον τρόπο απογοητευμένος από τον γάμο τους και είχε αμφιβολίες για αυτόν. Θεωρούσε ότι δεν ήταν τόσο έξυπνη όσο είχε νομίσει και – προς μεγάλη φρίκη της Μέριλιν – έγραφε ότι τη λυπόταν.
Η λέξη «απατεώνας» υπονοεί κάποιο είδος εξαπάτησης, έναν τσαρλατάνο ή έναν απατεώνα, ενώ η λέξη «σύνδρομο» υπονοεί μια διαταραχή ή μια πάθηση. Ομως, ο όρος αναφέρεται σε μια ψυχολογική κατάσταση στην οποία ένα άτομο βιώνει αισθήματα αμφιβολίας για τον εαυτό του ή αίσθημα ότι είναι απατεώνας επειδή αμφισβητούν τις ικανότητες και τα ταλέντα του, παρά τις αποδείξεις της επιτυχίας του. Δεν είναι αναγνωρισμένη ψυχιατρική διαταραχή, αλλά τα άτομα που υποφέρουν από αυτή έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν άγχος, κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου, χαμηλή αυτοεκτίμηση και τελειομανία. Το γεγονός ότι η Μέριλιν θεωρούσε τον εαυτό της αστείο και ανεπαρκή δεν είναι καθόλου αβάσιμο. Ολοι της το έλεγαν αυτό – το στούντιό της, ο σύζυγός της, ο Τύπος. Γι’ αυτό και εκείνη προσπαθούσε τόσο πολύ.
Η βιβλιοθήκη της
Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης και το κοινωνικό άγχος της αντανακλώνται σε μερικά από τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης της. Είχε πολλά βιβλία του Ντ. Χ. Λόρενς, του Χέμινγουεϊ, του Στάινμπεκ, του Καμί κ.ά. Υπήρχαν εγχειρίδια συμπεριφοράς για την ορθή εθιμοτυπία κατά τη διασκέδαση («How to Do It, or, The Lively Art of Entertaining» της Ελσα Μάξγουελ) και οδηγοί εκμάθησης γύρω από την κηπουρική και την εκτροφή σιαμαίων γατών μέχρι τη φροντίδα για χελώνες. Ομως πάντα ανησυχούσε μήπως κάνει ή πει κάτι λάθος και γελοιοποιηθεί περισσότερο από όσο ήδη αισθανόταν. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γουίλιαμ Τζέι Γουέδερμπι, που συζήτησε μαζί της το διάστημα των γυρισμάτων της τελευταίας της ταινίας «The Misfits» (1961), παρατήρησε αυτή τη διστακτικότητα και την έλλειψη αυτοπεποίθησης όταν η Μέριλιν μιλούσε για τα βιβλία που διάβαζε. Ο Μπόσλεϊ Κράουθερ έγραψε τη γνώμη του για εκείνη στους «New York Times» ότι επρόκειτο για μια σύγκρουση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας: «Ηταν περισσότερο σύμβολο παρά καλλιτέχνιδα». Την είχαν μεταμορφώσει σε αυτό το χαρακτηριστικό γυναικείο σύμβολο που διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο και αυτό το σύμβολο ήταν τόσο ισχυρό που επισκίασε την καλλιτεχνική της αξία και την ευφυΐα της.
