Ιστορίες ματαιώσεων

Οσοι περίμεναν ότι η πορεία προς το Συνέδριο της ΝΔ θα αποδομούσε, επιτέλους, το πολιτικό εγχείρημα Μητσοτάκη ενισχύοντας το σενάριο της διαδοχής εν κινήσει, πρέπει να διαπιστώνουν ακόμα μια φορά ότι έχουν διαψευστεί. Οι τελευταίες αντιδράσεις είναι στα όρια των παρατράγουδων. Πρώτα παραιτήθηκε η Ιωάννα Γκελεστάθη με μια δακρύβρεκτη ανακοίνωση γεμάτη ορθογραφικά λάθη. Κι ύστερα εμφανίστηκε ένα κείμενο παλαιών στελεχών της ΝΔ που έχουν μεγάλη στενοχώρια επειδή είναι στην απέξω – πιο γνωστοί σε αυτή τη λίστα είναι η Φεβρωνία Πατριανάκου, μια λυρική παρουσία στην πολιτική τα χρόνια του Κώστα του Καραμανλή, και ο ουσιαστικά ΑΝΕΛ Χρήστος Ζώης, που τον θυμάμαι να νταραβερίζεται στην προηγούμενη ζωή του με συριζαίους ψάχνοντας συνέχιση πολιτικής καριέρας.

Λέγεται ακόμα ότι είναι βαριά η απουσία από το συνέδριο του Κώστα του Καραμανλή, ο οποίος προτίμησε να στείλει μήνυμα από τους συνεταιρισμούς των καπνοπαραγωγών στους οποίους είναι πρόεδρος. Μήνυμα κριτικής στην κυβέρνηση διότι, λέει, δεν κάνει πολυδιάστατη πολιτική κι είναι περισσότερο με την Αμερική παρά με την Κίνα.

Εχουν πλάκα τέτοια μηνύματα, επειδή είναι εξιδανικευτικές αυτοεπιβεβαιώσεις παλαιμάχων που καυχησιολογούν στα καφενεία τι σπουδαίοι που ήταν πριν συνταξιοδοτηθούν. Ειδικά ο Κώστας ο Καραμανλής κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει τη διαφορά που είχε από τον θείο του στην πολιτική διαδρομή του. Αδυνατώντας να δει μακροπρόθεσμα τις επιλογές του, εκφράζοντας περιφρόνηση για τη δοσολογία της εξωτερικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη, ουσιαστικά περιφρονεί τη δομική κατεύθυνση της πολιτικής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος πίστευε και θεμελίωσε τον προσανατολισμό της δημοκρατίας μας.

Η φράση του γηραιού Καραμανλή «Ανήκομεν εις την Δύσιν» επιδίωκε την καταστατική προσκόλληση της Ελλάδας στον δυτικό κόσμο – έναν χώρο προόδου, ισχύος και δημοκρατίας. Είναι επιλογή ταυτότητας και, ταυτόχρονα, υπαρξιακή επιλογή – και θα ήταν αδιανόητο να μην είναι ο μπούσουλας της χώρας μας. Η οποία μπορεί με μεγάλη άνεση να έχει σχέσεις και να κάνει μπίζνες με την Κίνα, και με τον αραβικό κόσμο, και με τη Ρωσία (αν η Ρωσία δεν επέλεγε την εγκληματική πολιτική της εισβολής στην Ουκρανία και τη διασάλευση της παγκόσμιας τάξης) – αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό δεν μπορεί να σημαίνει υποχώρηση του δημοκρατικού μοντέλου και της ελευθερίας.

Ψιλά γράμματα, θα πείτε, για το επίπεδο της πολιτικής σκέψης του Κώστα του Καραμανλή. Ο οποίος, κανονικά, πρέπει να αισθάνεται μεγάλη ευγνωμοσύνη για την κάλυψη που παρείχε η ΝΔ στις ολέθριες πελατειακές πολιτικές της περιόδου κατά την οποία κυβέρνησε. Στο ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού (ΣΚΑΪ), ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ επεφύλασσε τρομερή απαξίωση για τη διακυβέρνησή του και τον ίδιο, κυρίως για τα greek statistics με τα οποία εξαπατήθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση για την οικονομική κατάσταση της χώρας πριν από τη χρεοκοπία. Γι’ αυτό το χαστούκι, βέβαια, ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει τίποτα να πει. Πάλι Βούδας δηλαδή – κατά το δοκούν.

Αυτού του τύπου είναι, σήμερα, οι αντιπαλότητες στην κυβέρνηση. Πιο πολύ προσωπικά παράπονα και ιστορίες αποτυχίας. Και όπως φαίνεται, το Συνέδριο θα βοηθήσει να καταπνιγούν. Αυτή τη στιγμή προέχουν οι εκλογές. Η εσωστρέφεια μπορεί να περιμένει τουλάχιστον ως τις κάλπες.