Άρης: Μία διαρκής υπενθύμιση των λαθών του…

Τρίτη συνεχόμενη νίκη, με γκολ και καλό ποδόσφαιρο… «Ε και τί έγινε;» θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος φίλος του Άρη… Και δεν θα έχει άδικο…

Ολος ο κιτρινόμαυρος οργανισμός περιμένει απλά να τελειώσει η χρονιά. Οχι μόνο τώρα… Από τον περασμένο Ιανουάριο υφίσταται αυτή η κατάσταση και όσο κυλούσαν οι μήνες γινόταν όλο και πιο επώδυνο, ειδικά από τη στιγμή που χάθηκε η Ευρώπη.

Οταν θα ακουστεί στο τελευταίο σφύριγμα του αγώνα με τον Λεβαδειακό, θα υπάρξει ένα αίσθημα ανακούφισης. Μέχρι τότε, περισσότερο υπάρχει ένα αίσθημα εκνευρισμού. Εδώ θα υπάρξουν άλλοι που θα αναρωτηθούν «γιατι»…

Η απάντηση βρίσκεται στην εικόνα που παρουσιάζει σταδιακά η ομάδα από το τέλος της κανονικής διάρκειας και κυρίως στα πλέι οφ. Μια εικόνα που λειτουργεί σαν διαρκής υπενθύμιση των λαθών που έγιναν φέτος από το κλαμπ. Αν είχαν παρθεί νωρίτερα ορισμένες αποφάσεις, ίσως τα δεδομένα να ήταν διαφορετικά ή τουλάχιστον το τελευταίο κομμάτι αυτής της αποτυχημένης χρονιάς να μην είχε εξελιχθεί τόσο κουραστικό και ψυχοφθόρο.

Η βελτίωση που παρουσιάζει η ομάδα, δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Χτίστηκε σταδιακά και πλέον αποτυπώνεται πιο ξεκάθαρα, δείχνοντας πως η φετινή αποτυχία δεν οφείλεται αποκλειστικά στο ρόστερ, αλλά και στους προπονητές που διαχειρίστηκαν λάθος ένα έμψυχο δυναμικό με κάμποσα αρνητικά αλλά και θετικά.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου ασφαλώς δεν είναι Γκουαρντιόλα, ούτε μπορεί κανείς να υποστηρίξει με βεβαιότητα ότι αποτελεί τη μακροπρόθεσμη λύση για τον Άρη. Παρ’ όλα αυτά, κάνει τα βασικά σωστά. Εστιάζει στις αδυναμίες της ομάδας και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έχει καταφέρει να τη συμμαζέψει.

Η ομάδα πλέον παρουσιάζει συνοχή και πιο ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα. Παράγει φάσεις, παίζει πιο επιθετικά, κάποιοι παίκτες αποδίδουν καλύτερα (Πέρεθ, Καντεβέρε) και έχει μία ρημάδα αγωνιστική ταυτότητα.