Ενα από τα πρώτα πράγματα που μάθαμε στο Πανεπιστήμιο είναι «ποτέ δεν τσακωνόμαστε με τις δημοσκοπήσεις, είναι σαν να αντιδικείς με το θερμόμετρο».
Περιττός κόπος, δηλαδή. Αλλωστε οι δημοσκοπήσεις δεν έκριναν ποτέ καμία εκλογή. Ούτε το θερμόμετρο, να προσθέσω.
Οταν ήλθαν οι δημοσκοπήσεις στη χώρα μας τη δεκαετία του ’80, αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία και καχυποψία. Κατανοητό. Ηταν ερευνητικές πρακτικές δυσνόητες και περίπλοκες.
Αλλωστε δεν είμαστε κι ο πιο ανοιχτόμυαλος λαός του κόσμου.
Σταδιακά όμως και χάρη στις επιτυχίες τους, οι δημοσκοπήσεις κέρδισαν την εμπιστοσύνη του κοινού. Ισως το μόνο πραγματικά σοβαρό λάθος τους ήταν το αποτέλεσμα του 2023 όταν έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ 8-10 μονάδες περισσότερες από εκείνο που τελικά πήρε.
Στη συνέχεια οι δημοσκόποι παραδέχτηκαν ότι τελούσαν υπό την πίεση και τον εκφοβισμό της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δικό τους θέμα, αλλά έγραψε.
Τώρα, δουλειά δεν είχαμε και δουλειά βρήκαμε. Αντε πάλι με τις δημοσκοπήσεις.
Για ποιο λόγο; Επειδή (υποτίθεται) δεν λένε αυτό που κάποιοι κομπογιαννίτες παπατζήδες θα ήθελαν να ακούσουν. Κι έτσι ξαναζέσταναν τις ιερεμιάδες για ακατονόμαστες συνωμοσίες και υποχθόνιες χειραγωγήσεις.
Δηλαδή ο άλλος θέλει να ψηφίσει Ζωή, αλλά επειδή τη βλέπει να βολοδέρνει στα λιμά μπερδεύεται. Ας του το κρατήσουμε κρυφό.
Τι λένε όμως οι δημοσκοπήσεις; Λένε ότι υπάρχει γκρίνια, ότι η κυβέρνηση έχει υποστεί φθορά κι ότι επικρατεί σαφέστατα κόπωση στο φιλοκυβερνητικό ακροατήριο.
Τι δεν λένε; Οτι η κυβέρνηση καταρρέει διότι δεν καταρρέει. Θα το είχαμε πάρει χαμπάρι. Η ΝΔ εξακολουθεί να προηγείται καθαρά.
Τι λένε ακόμη; Οτι στον χώρο της αντιπολίτευσης πλακώνονται (άντε με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ…) οι «επτά νάνοι».
Τι δεν λένε; Οτι ακόμη κι η Χιονάτη περίμενε κάποιον πρίγκιπα για να την ξυπνήσει. Δεν περίμενε από τους νάνους.
Με άλλα λόγια, η βασική κριτική στις δημοσκοπήσεις είναι ότι δεν συμμερίζονται τα πολιτικά συμπεράσματα της κυρίας Μαρίας απέναντι. Παρόλο που μαζί της συμφωνεί και η κυρία Περσεφόνη που έχει το διπλανό ψιλικατζίδικο.
Δεν θα διανοηθώ φυσικά να αμφισβητήσω την πολιτική οξυδέρκεια της κυρίας Μαρίας. Αλλά εξακολουθώ να εμπιστεύομαι περισσότερο τις δημοσκοπήσεις.
Αν δεν τις είχαμε, αν δεν τις διαβάζαμε κι αν δεν μας ανέλυαν να καταλάβουμε, τότε θα καταφεύγαμε στην πανάρχαια μέθοδο της μαντεψιάς. Δεν το προτιμώ.
Ισως λοιπόν θα ήταν απλούστερο να αποδεχθούμε όλοι ότι εκείνο που βλέπει ή νομίζει ο καθένας δεν είναι απαραιτήτως εκείνο που ισχύει.
Δύσκολο. Διότι εκτός από λαός ανοιχτόμυαλος είμαστε και ξερόλες. Αλλά μην το πείτε στην κυρία Μαρία απέναντι.
