Ακούω το τραγούδι του Βασίλη και κλαίω. Μου είναι αδύνατο να χωνέψω αυτά που βιώνουν τόσα νέα παιδιά βλέποντας μπροστά τους ένα σκληρό αδιέξοδο τείχος που τους αδειάζει μυαλό και ψυχή, που σκοτεινιάζει την ύπαρξή τους, που σβήνει το φως τους και τον ήλιο τους.
«Μέτρα ασφαλείας πήρανε για την αναπνοή μου και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή»…
Ή μήπως είναι αλλιώς; Αυτό σκέφτονται, αυτό λένε πολλά. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα… Χωρίς αυτά, χωρίς… Τότε για ποιους είναι αυτός ο κόσμος; Μόνο για τους δυνατούς, τους όμορφους, τους πετυχημένους, τους ευκατάστατους, τους δημοφιλείς; Αυτή την κοινωνία τους παραδώσαμε, αυτό είναι το πλαίσιό της, αυτές είναι οι νόρμες της. Ενα παιδί – και μάλιστα από την τρυφερή ηλικία του – τρέμει την αποτυχία, γιατί αυτό του μάθαμε. Κι επίσης την άρνηση, την απόρριψη, το λάθος, γιατί αυτό του δείξαμε.
Το καθοδηγήσαμε – το καθοδήγησε η κοινωνία – να δίνει σημασία στα likes γιατί αυτά είναι απόδειξη επιτυχίας. Οποιος, όποια έχει πολλά likes και ακολούθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτός κι αυτή είναι οι πετυχημένοι. Ενας κόσμος με ψεύτικη ευτυχία μέσα στις πλατφόρμες, με ψεύτικα χαμόγελα· όλα ψέματα. Κι όποιος δεν ακολουθεί – για τα νέα παιδιά μιλάμε – είναι αποτυχημένος, αντιδημοφιλής, μη αποδεκτός.
Οποιος δεν περάσει στις πανελλαδικές, μπορεί και να θεωρηθεί ένα τίποτα. Ετσι το εκλαμβάνει ο έφηβος. Νιώθει ότι μέσα σε έναν τόσο σκληρό δρόμο, αδυσώπητο δηλαδή, του παίρνουν την αναπνοή. Τον πνίγουν. Το έκαναν και οι παλιότεροι με μια άρρωστη νοοτροπία. Γι’ αυτούς, ο επιτυχημένος είναι «ο γιατρός κι ο δικηγόρος». Αλλαξαν βέβαια οι εποχές, αλλά σκλήραναν πιο πολύ κι έκαναν τα παιδιά να σκέφτονται ότι δεν έχουν μέλλον. Οτι αυτός ο κόσμος δεν είναι γι’ αυτά, δεν τον αντέχουν. Και δεν αντέχουν μια κοινωνία γεμάτη μίσος, φθόνο, επιθετικότητα, άρνηση· μια κοινωνία που χλευάζει κι απορρίπτει συλλήβδην.
Ακούω τον Βασίλη και κλαίω. «Τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις, τσέπες ξηλωμένες απ’ τα κέρματα, χαλασμένα φερμουάρ χάσκουν χρεοκοπία»… Ετσι περνάει στο μυαλό τους. Οτι το μέλλον τους είναι χρεοκοπημένο ό,τι και να κάνουν. Και δεν το αντέχουν βέβαια. Οπως δεν αντέχουν το μπούλινγκ στα σχολεία, στον περίγυρο, παντού. Κι εκείνο το βλέμμα απογοήτευσης των γονιών στα παιδιά τους, τι χαστούκι, τι μαχαιριά. Αυτή την κοινωνία τους δώσαμε, επιτρέψαμε να γιγαντωθεί και να επιβληθεί.
Ας αλλάξουμε ρότα για τα παιδιά μας. Γιατί τι παιδιά θέλουμε; Να βιοπορίζονται με κάτι που τα πνίγει ή ευτυχισμένα παιδιά διάολε; Παιδιά που να είναι χαρούμενα με αυτό που διάλεξαν ή παιδιά που κολυμπάνε στο άγχος από την άγουρη κιόλας ηλικία τους; Τα διαλύουμε τα παιδιά, τα σπρώχνουμε σε ένα αποτυχημένο μοντέλο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη δυστυχία. Μετά το σχολείο, ώρες ατέλειωτες στα φροντιστήρια «γιατί μόνο αυτά βοηθάνε για να πετύχεις στις εξετάσεις σου», και δίπλα ξένες γλώσσες, μπαλέτα, καράτε, κολυμβητήρια – «αυτό είναι το πρότυπο, ο δρόμος της επιτυχίας». Σκατά είναι! Οταν το εσωτερικό ταχυδρομείο τους είναι γκρίζο, τι να τα κάνεις όλα τα υπόλοιπα; Να τα κάνεις δυστυχισμένα καδράκια; Ετσι τα οδηγούμε στο «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα».
Γαμώτο, τα παιδιά μας! Ας τα αφουγκραζόμαστε, ας τα παρατηρούμε, ας τους χαμογελάσουμε, ας τα αγκαλιάσουμε, ό,τι κι αν συμβαίνει. Ας ψάξουμε την ευτυχία τους, όχι τη δική μας μέσω αυτών. Δεν είναι το όχημα, για να χαμογελάμε εμείς.
Τα παιδιά μας γαμώτο, όπως κι αν είναι. Αυτός ο κόσμος δεν είναι μόνο για σκληρούς και άτρωτους, για όμορφους και καλοσχηματισμένους· είναι για όλους. Φωνάξτε το, αλλάξτε το…
