Το πρόσωπό της καμένο, αλλά τόσο γλυκό το βλέμμα, ρυτίδες πολλές στεφάνωναν το πρόσωπό της. Μαύρα τα ρούχα, καθιστή, έτοιμη να ανοίξει την καρδιά της στον φακό που έχει απέναντί της. Και λέει σχεδόν χαμογελώντας, «Ηθελα τόσο πολύ να χορεύω, να χορεύω, και δε χόρεψα ποτέ».
Ηταν σε μία εκπομπή της ΕΡΤ – ένα με τίτλο «Ο,τι αξίζει». Η δημοσιογράφος χαμογελάει για να μη βουρκώσει, εγώ δεν τα καταφέρνω και γυρνάω σ’ άλλο κανάλι και πέφτω πάνω στον κύριο Τσίπρα να μας προτρέπει, να περιμένουμε τον Θεριστή. Ω, που κλουβιασμένος να ‘ναι. Ξορκισμένος με τον άγριο απήγανο ο γρουσούζης, ο γκαντέμης – που άλλος έχει τ’ όνομα κι άλλος τη χάρη, ή μάλλον τον χάρο, τον μαύρο, τον σκύλο, τον ταμ ταμ Τραμπ. Αλλο κάρο με πατάτες. Μα πήγε κι αυτός να στήσει πόλεμο, χωρίς να λογαριάσει τα στενά του Ορμούζ; Τα οποία στενά – όπως μας πληροφόρησε η κυρία Βούλτεψη, είναι πολύ στενά. Τόσο στενά που δεν κουμπώνει το μπλουτζίν στη μέση. Θέλει πολύ ρούφηγμα, να σου κοπεί η ανάσα που λένε.
Εμένα μου κόπηκε η ανάσα, όταν είδα το πρόσωπο του Ντόναλντ την ώρα που άκουσε τον Κινέζο να του λέει για την παγίδα του Θουκυδίδη. Πάγωσε το μέικ-απ του. Το πρόσωπο ήρθε και κρεψυδιλάρισε. Ποιο είναι αυτό το Thuki Di Di που θα του στήσει και παγίδα; Για μια στιγμή πήγε να τα πάρει, αλλά μετά σκέφτηκε, κι αν είναι για καλό αυτό το Thuki Di Di, αν είναι good και beautiful; Κάτσε να κάνω τον Κινέζο. Κι έκανε τον Κινέζο στους Κινέζους. Φοβερός. Φοβερός ο Ντόναλντ. Βέβαια εκεί με την Ταϊβάν τα χρειάστηκε λίγο, αλλά σου λέει μπορεί να μην κατάλαβα καλά, ήταν και ψιλοζαλισμένος, τρεις ώρες μπροστά του τα στρατά παρέλαση αρχίσανε και παρέλαση δε λέγαν να τελειώσουν, ήταν μετά και καμιά τρισεκατομμύριο μαθήτριες που του κουνάγανε λουλούδια στα μούτρα (ωραίες οι τσιρλίντερς σας) τον πήγανε και στο παλάτι του ουρανού· έψαχνε από ‘δω, έψαχνε από ‘κει, πουθενά ουρανός.
Ανθρωπος είναι, μην κοιτάς που δεν του φαίνεται, αυτό το Ταϊβάν μαζί με το Thuki Di Di και σε συνδυασμό με το «παγίδα» τον έφερε σε πολύ δύσκολη θέση. Κοίταξε προς Ελον Μασκ μεριά (αυτοί δεν είχαν ένα μπιφ; Πότε το ξεπεράσανε;) αλλά ο Ιλον(;), Ελον(;) πώς σκατά τον λένε έπαιζε το «αγαλματάκια ακούνητα κι αγέλαστα» με τον μπόμπιρα που είχε σούρει μαζί του. Κι εκεί κάπου βάρεσε μπιέλα. Ηταν που χωρίς ν’ ακούσει τον δημοσιογράφο, όταν τον ρώταγε πότε θα αναχωρήσει, απάντησε με μια μικρή καθυστέρηση: «Σπουδαία». Ούτε την Πέμπτη, ούτε το Σάββατο, ούτε σήμερα, ούτε αύριο. Θα αναχωρήσει «Σπουδαία». Και να σκεφτείς ότι δεν είχε δει ακόμα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης (γιατί είναι μέγα γεγονός διεθνούς βεληνεκούς) το πλάνο με την κ. Καρυστιανού να ξαμολάει στην Πλατεία Αριστοτέλους, μπροστά στο Ολύμπιον, ένα περιστέρι, να με το συμπάθιο, να μασουλάει ένα κλαδί ελιάς.
Το γύρισα στο κρατικό κανάλι να δω την ηλικιωμένη που μια ζωή ήθελε τόσο να χορέψει και ποτέ δεν χόρεψε κι ήταν ακόμα εκεί, στο πλάνο. Τη ρωτάει η δημοσιογράφος
– τουλάχιστον τραγουδάτε;
– Αμέ
– Τι τραγούδι θέλετε να τραγουδήσουμε;
– Το «Εχε γεια καημένε κόσμε».
– Ωραία να το τραγουδήσουμε.
Κι άρχισε με μια φωνούλα σα μικρό κοριτσάκι, χαμογελώντας κι όλο χαρά να τραγουδά.
«Εχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι βουνά ραχούλες».
Χαιρετώ.
