Στην ανάπαυλα

Το είχα δει εγώ εδώ και μία βδομάδα με δρασκελιές να πλησιάζει το κακό. Απήλαυσα τον κυβερνητικό απρόσωπο, τον κύριο Μαρινάκη, να εξομολογείται στα μέσα ποια είναι η αγαπημένη του ελληνική ταινία. Ποια λέτε; Μην σας έχω σε αγωνία· «Ο Τρελοπενηντάρης». Τι γούστο. Τι επίπεδο. Τι λέβελ. Τι  αίσθηση του κωμικού αλήθεια. Καλά δεν περίμενα […]

Τη λέω την αμαρτία μου, Facebook δεν έχω, και Facebook διαβάζω. Διαβάζω και ενημερώνομαι. Μη χάσω. Τέλος πάντων· έχω μια φίλη κι έναν φίλο φοβερά εξαρτημένους απ’ το Διαδίκτυο και όταν βρίσκουν ένα κάτι που μ’ ενδιαφέρει, τσουπ, μου το στέλνουν αυθωρεί και παραχρήμα. Eτσι και προχθές η Αιμιλία, φίλη μου και δοκτορέσα (γιατί; Πώς […]

Τι ευγενής· τι λεπταίσθητος – σχεδόν πριγκιπικός. Κύριος, ο κύριος Αβραμόπουλος. Από το μπλέιζερ να το καταλάβεις. Δεν υπάρχει Ελληνας στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, που να ξέρει να φορέσει μπλέιζερ όπως ο κύριος Αβραμόπουλος. Δημήτρης το μικρό του. Μα πώς τόλμησαν. Ακου να στείλουν ένταλμα σύλληψης. Πού ακούστηκε; Τι «πού ακούστηκε». Παντού. Ολοι […]

Οτι θα έφτανα στο έσχατο σημείο του εξευτελισμού, να αντιφάσκω με τον ίδιο μου τον εαυτό; να μη σώσει άνθρωπος να το ζήσει. Μα να συμφωνήσω με τον Πολάκη; Ποιος να μου τόλεγε; Κι όμως ήρθε η μαύρη η ώρα κι η στιγμή και το έπαθα κι αυτό. Εγώ εδώ και πολλά χρόνια ήμουν της […]

Το πρόσωπό της καμένο, αλλά τόσο γλυκό το βλέμμα, ρυτίδες πολλές στεφάνωναν το πρόσωπό της. Μαύρα τα ρούχα, καθιστή, έτοιμη να ανοίξει την καρδιά της στον φακό που έχει απέναντί της. Και λέει σχεδόν χαμογελώντας, «Ηθελα τόσο πολύ να χορεύω, να χορεύω, και δε χόρεψα ποτέ». Ηταν σε μία εκπομπή της ΕΡΤ – ένα με […]

Είναι ένα φιλμάκι, ούτε δύο λεπτά, σποτάκι ενημερωτικό για τα προβλήματα που έχουν τα παιδιά αλλά και οι γονείς τώρα με τις εξετάσεις. Το πλάνο ακίνητο, σκοτεινό, ένα σκούρο βαμμένο χολ, δεξιά η είσοδος, στο βάθος τζαμαρία· έξω νύχτα, μια σκάλα αχνοφαίνεται αριστερά που βγάζει σ’ ένα αόρατο δωμάτιο με κάποιο επιτέλους φως, κι αυτό […]

Τι χαρές ήταν αυτές. Τι πανηγύρια του δημάρχου μας αλλά και εξέχοντος μέλους του ΠΑΣΟΚ (αντιπολίτευσης προς το παρόν, διότι στις εκλογές πάνε πρώτο κόμμα) για την περάτωση των έργων της οδού Βασιλίσσης Ολγας. Ούτε δικιά του ιδέα να ήτανε· που δεν ήτανε, και την πολέμησε μάλιστα με νύχια και με δόντια. Και τώρα που […]

Δεν ξέρω τώρα, είναι καλό να σ’ επαινεί ο Τραμπ, ή να το πάρω ανάποδα να πα να βρω μια τρύπα να την χωθώ να μη με βλέπει ανθρώπου μάτι; Εχω κι εγώ τις αναρωτήσεις μου. Αλλά βλέπεις κι ο δικός μας ο πρωθυπουργός απεδείχθη σφόδρα μαλαγάνας (δεν θέλω ν’ αλλάξω κουβέντα αλλά στο φόρουμ […]

Ακου τώρα πράμα. Εγώ το αυτοκίνητο το έχω βγάλει απ’ τη ζωή μου. Εχω να οδηγήσω και είκοσι χρόνια. Το τιμόνι ούτε που να το βλέπω. Δεν το γουστάρω βρε αδερφέ.  Πήγα να γράψω bro (σαν το θείο-εγώ θα κάτσω με τη νεολαία), αλλά δεν το καταδέχομαι. Αν και πρέπει να ομολογήσω, και αμαρτία εξομολογουμένη, […]

Σιγά μην την αποχαιρετήσω. Και δεν την κουβαλάω καλύτερα μέσα μου να μου φύγει το βάρος. Να ξαλαφρώσω. Που μπαίνοντας είδα το φέρετρο ανθισμένο και μου κόπηκαν τα γόνατα. Κι έλεγα έχω προετοιμαστεί μήνες τώρα, όταν είχε χαθεί κάθε ελπίδα αφού έσβηνες μέρα τη μέρα. Ερχονταν τα νέα πικρά κι αβάσταχτα. Οχι κανένα αντίο, τίποτα. […]

Θυμάμαι ένα διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη, ώρες να το βρω στη βιβλιοθήκη που έτσι που είναι ξεχειλισμένη από βιβλία, τόμους στριμωγμένους ανάμεσα σε θεατρικά έργα, φυλλάδια και περιοδικά, μια βιβλιοθήκη που αφού γέμισε ράφια,  γραφεία  και τραπέζια, έχει βγει πια στη βεράντα. Αδύνατον να το βρω. Αντιθέτως βρήκα πολλά άλλα, άσχετα, μερικά δε και σε […]

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι και φαν της τελετής των Οσκαρ. Οχι ότι σνομπάρω, αλλά πλήττω να περιμένω με τις ώρες αχάραγα πότε θα δώσουν αυτά που μ’ ενδιαφέρουν. Δηλαδή, τα καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, ανδρικών και γυναικείων ρόλων, άντε και καλλιτεχνικής διεύθυνσης (κοστουμιών και σκηνικών). Φέτος, δεν ξέρω, αλλά δεν είχα και μεγάλη πρεμούρα. […]

Αυτό που συζητάμε, παθιαζόμαστε, φιλονικούμε με την ίδια ζέση και ορμή για τον πόλεμο στο Ιράν και για τη μετακόμιση του Πελεγρίνη σε άλλο κόμμα, πολύ με ανησυχεί. Λες κι ένα σπίτι ξεκοιλιασμένο στο Ιράν ή στο Τελ Αβίβ, ένα πλοίο που γίνεται μπουρλότο στα Στενά του Ορμούζ, το πυξ λαξ του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, η […]

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, αλλά αισθάνομαι φοβερά μπερδεμένος, ανίκανος και πάλι να καταλάβω βασικά πράγματα, σ’ όλο αυτό το παιχνίδι που άρχισε από Ηνωμένες Πολιτείες-Ισραήλ–Ιράν και πάει να γίνει ο Τρόμος για όλον τον κόσμο. Βέβαια όταν έχεις απ’ τη μια μεριά έναν παράφρονα αγράμματο νάρκισσο, δίπλα σ’ έναν εγκληματία πολέμου και απέναντι […]

Βλέπω για μια ακόμα φορά τις φωτογραφίες στο Σκοπευτήριο. Ετσι όπως είναι σα σε μια αχλή η εικόνα, (ο χρόνος; Στην εμφάνιση να πήρε η φωτογραφία φως;) είναι λες και αυτά τα πρόσωπα, τα σώματα, οι μορφές, να έρχονται από το βάθος του καιρού σαν αγάλματα που ζωντανεύουν προχωρώντας ακίνητα σε ρυθμό αργό, μέχρι να […]

Βολτάρω στην παραλία της Σαλονίκης. Μ’ αρέσει αυτή η πόλη που είναι πάντα έτοιμη να σε αφήσει στην αγκαλιά της θάλασσας. Ερχομαι, φεύγω, ξανάρχομαι, μα όσες φορές κι αν έρθω, πάντα η μυρωδιά που με τυλίγει θα είναι αυτή που με πήρε τότε που ήρθα μικρό παιδί 7 χρονών, κρατώντας το χέρι του πατέρα μου, […]

Βαρέθηκα να μαγειρέψω κι είπα να κάνω κάτι πρόχειρο. Να φτιάξω εκεί, μιαν ομελέτα να ξεμπερδεύω. Κι όπως άφηνα να πέσουν τα χτυπημένα αυγά μες στο τηγάνι, σαν μια εικόνα από μυρωδιές έγινε ο κόσμος. Κατράμι, ιώδιο, θάλασσα και σκοινί βρεμένο. Κι ήρθε η μνήμη να περπατά ολοζώντανη μπροστά μου. Καλοκαίρι – Δευτέρα προς Τρίτη […]

Ασ’ τα. Ασ’ τα. Συνταρακτικά νέα. Σου κόβουν την ανάσα. Σύμφωνα με έρευνα του γαλλικού Glitz, οι υπάλληλοι του οίκου Hermès καταφεύγουν σε ακραία μέτρα προκειμένου μια Birkin να μην πέσει σε κακά χέρια. Εστι δε Birkin μια τσάντα, αλλά τι τσάντα. Tην έφτιαξε ο ίδιος ο οίκος αυτοπροσώπως για την ηθοποιό – τραγουδίστρια Jane […]

Εχει γράψει στα μέσα του ’50 ο Φρίντριχ Ντύρενματ ένα θεατρικό έργο με τίτλο «Η Επίσκεψη Της Γηραιάς Κυρίας». Οταν ανέβηκε είχε κάνει πάταγο. Εδώ παίχτηκε από το Εθνικό Θέατρο το ’61 με την Παξινού και τον Μινωτή που ήταν κι ο σκηνοθέτης της παράστασης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν του Γιάννη Τσαρούχη. Ημουν πολύ […]

Ευτυχισμένος να είναι ο καινούργιος και όσο γίνεται πιο γλυκός για μας, αν και κομμάτι ζόρικο το βρίσκω. Πρώτη μέρα του χρόνου και έριξα μια ματιά στο Διαδίκτυο να δω κι εγώ, μη χάσω, πώς γιόρτασαν στον κόσμο την αλλαγή από το ’25 στο ’26. Μικρά βιντεάκια από πρωτεύουσες και πρωτεύουσες λουσμένες στο φως (μόνο […]

Οσο κι αν σπάω το κεφάλι μου παραμονή Χριστούγεννα αδύνατον να θυμηθώ. Ούτε και μέρες γιορτών. Μόνο πού και πού, σαν τώρα, ένα έλατο μόλις κομμένο απ’ το βουνό αναδύεται αργά στη μνήμη, και δίπλα κάτι δώρα που έφερε ο μπαμπάς, θάμουν πολύ μικρός ούτε τεσσάρων, γιατί ο Παντελής δεν είχε γεννηθεί ακόμα. Ηταν πολλά […]

Είναι απορίας άξιον πόση τεστοστερόνη εξάγουμε στην Ευρώπη. Οπως και τι είδους. Ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αναγκαστικά και δικός μας Νίκος Παππάς (ο πρώην μπασκετμπολίστας όχι ο Νίκος 13-0) εποίησεν τα γνωστά του αντριλίκια. Πέρναγε, λέει, ένας δημοσιογράφος Ελλην κι αυτός από δίπλα του σ’ ένα μπαρ, κι ο ευρωβουλευτής, που είχε απλώσει την […]

Είπα κι εγώ να δω λίγο την εξεταστική επιτροπή. Ξέπεσε κι αυτή ως όρος. Κάποτε τη λέγαμε  «Εξεταστική επί των πραγμάτων επιτροπή». Τώρα πάει το «των πραγμάτων» το ‘φαγε η μαρμάγκα. Σε λίγο θα φύγει και το «εξεταστική» θα μείνει σκέτο το επιτροπή μέχρι να το ρουφήξει κι αυτό η ΑΙ. Προς το παρόν όμως […]

Δεν θέλω με κανέναν τρόπο να ασχοληθώ με τον κύριο Τσίπρα και την παρουσίαση της «Ιθάκης» στο Παλλάς, αλλά φοβάμαι πως ό,τι άλλο και να γράψω δεν θα με διαβάσει κανείς. Θεωρείται, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, πως για να υπάρξεις στον κόσμο αυτές τις μέρες πρέπει να πεις κι εσύ το λογάκι σου, να δώσεις […]

Ηταν για μένα ο Φελίνι σαν το «ελευθέρας» να μπαινοβγαίνω στον χώρο της τέχνης ανενόχλητα. Θάμουν 14 άντε 15 χρονώ που είδα το «8½» και το είδα πάνω από 4 φορές την πρώτη εβδομάδα. Μετά ούτε που ξέρω. Εχασα το λογαριασμό. Αισθανόμουν, όχι ότι είχα καταλάβει την ταινία (μια ταινία αρκετά δύσκολη τουλάχιστον για έναν […]

Γράφω βράδυ Πέμπτης. Στο ημερολόγιο γράφει 20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού. Τι δικαιώματα έχει ένα παιδί; Ολα, θα μου πεις. Με πρώτιστο το δικαίωμα στη ζωή. Ναι, αλλά παντού; Διστάζω να απαντήσω. Οχι γιατί δεν ξέρω, αλλά γιατί φοβάμαι να το δω γραμμένο. Σε εμάς τουλάχιστον τους ανθρώπους του Βορρά είναι καλύτερα τα […]

Τι τσ’ έπιασε και ξεκατινιάζοντ’ όλοι τζι. Που θάλεγε και ο φίλος μου Σταμάτης Κραουνάκης. Μετά την εμφάνιση – ξινήθρα που είχε στον Αντένα ο κύριος Σαμαράς βιζαβί με την κυρία με το λυσάρι στα χέρια, να απαντάει στις ερωτήσεις που της έθεσε να του τις κάνει, βγήκε ο κύριος Καμμένος, και ανήρτησε μία φωτογραφία […]

Είναι και κάτι σποτ στην τηλεόραση που μόνο διαφημιστικά δεν τα λες. Βλέπεις ένα πρόσωπο γκρο πλαν με τα όλα του. Τα μάτια του, τη μύτη του, το στόμα του, τ’ αφτιά του, και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις ξεφυτρώνει από το κούτελό του άλλο ένα στόμα κι όχι μόνο, αλλά αρχίζει και μιλάει […]

Δεν φτάνει που η κυβέρνηση είναι στα χειρότερά της είναι και η αντιπολίτευση για το γέλιο το χοντρό και το βαρύ το κλάμα. Ανθρωποι, απ’ ό,τι φαίνεται ενήλικες, να ανταλλάσσουν ύβρεις  μεταμφιεσμένους σε  χαρακτηρισμούς, όπως πρόχειρα αναφέρω «είσαι κακιά και υστερικιά» – «κι εσύ είσαι γκεμπελίσκος και γυμνοσάλιαγκας». Αυτό, όχι σ’ έναν καβγά παρέας εν […]

Πού να το ‘ξερα στα μακρινά εκείνα χρόνια που έπαιζα στη σκηνή έναν (άρτι αφιχθέντα μέσω ΠΑΣΟΚ) «μικρομεσαίο» θα ερχόταν η μαύρη ώρα και στιγμή πως θα με κάνουν άγαλμα και θα με στήσουν εν χορώ σύμπασα η πολιτεία Αλεξάνδρας και Μαυρομματαίων γωνία να γίνομαι η ντροπή του κόσμου. Ας μην είμαι όμως υπερβολικός γιατί […]

Επιστροφή; Ή γυρισμός; Ακόμα δεν μπορώ να δω τη διαφορά. Κι όμως πρέπει να υπάρχει. Το αισθάνομαι. Το ξέρω. Κι είναι διαφορά μεγάλη. Κάποτε το εξηγούσε ο Βολανάκης (μέγας σκηνοθέτης του θεάτρου και όχι μόνο). Δεν μπορώ όμως να θυμηθώ. Ισως γιατί όταν μιλούσε ο Μίνως άνοιγε την αυλαία μιας άλλης ζωής. Σε μάγευε το […]

Διακοπές. Είμαι με το ένα πόδι στη σελίδα και με το άλλο στο κύμα. Καιρός ήτανε. Λίγο ακόμα και θα «τίναζα τα πέταλα». Φράση παλιά αλλά καθόλου σκονισμένη, λάμπει ακόμα, σήμαινε, αλλά και τώρα σημαίνει «πάει πέθανα» – και μη φανταστείτε επειδή ακούτε πέταλα, άλογα, όνους, ημίονους μέχρι και γάτα με πέταλα. Οχι. Είναι όπως […]

Σας μοιάζει για Ειρήνη αυτό τώρα; Αν αυτό για σας είναι Ειρήνη, εγώ τι να πω; εμένα μου περισσεύει. Εκεί που σφαζώσαντε τόσοι λαοί μεταξύ τους κι έρρεε ποτάμι το αίμα, εκεί που οι βόμβες, τα ντρονς, οι πύραυλοι όλων των ειδών και ποιοτήτων και τα αεροπλάνα πάσης φύσεως και προελεύσεως (ένας σμήνος ξεκίνησε από […]

Τα είχαμε χύμα ήρθαν και τσουβαλάτα. Δεν μας έφτανε ο πόλεμος στην Ουκρανία και στη Γάζα θέλαμε και το Ιράν καπέλο. Πού είναι ο Μέγας Παράφρων Πλανητάρχης που θα σταματούσε τον πόλεμο σε μια μέρα, που έγινε μια βδομάδα, μετά ένας  μήνας και τώρα έχει κοντεύει τους έξι σε λίγο μπαίνουμε αισίως στους εφτά; Είναι […]