Τη λέω την αμαρτία μου, Facebook δεν έχω, και Facebook διαβάζω. Διαβάζω και ενημερώνομαι. Μη χάσω. Τέλος πάντων· έχω μια φίλη κι έναν φίλο φοβερά εξαρτημένους απ’ το Διαδίκτυο και όταν βρίσκουν ένα κάτι που μ’ ενδιαφέρει, τσουπ, μου το στέλνουν αυθωρεί και παραχρήμα. Eτσι και προχθές η Αιμιλία, φίλη μου και δοκτορέσα (γιατί; Πώς είναι το θηλυκό του δόκτορος;), μου έστειλε μια ανάρτηση με αφορμή την κατάρρευση της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.
Το έχει αναρτήσει ο Dimitris Tsirkas και γράφει: «Αυτό στα Πετράλωνα που κατέρρευσε πολυκατοικία, επειδή δίπλα της χτιζόταν άλλη, είναι ακριβώς ό,τι συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΕΛΑΣ του Τσίπρα».
Αρχίσαμε κάπως light, για να μην μπούμε απότομα στις επιθέσεις με γκαζάκια, που είχαν ως αποτέλεσμα πέντε τραυματίες κι έναν θάνατο στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι περίεργο που χάθηκε ένας άνθρωπος τώρα, το περίεργο είναι ότι δεν είχαμε νεκρούς εδώ και τόσα χρόνια που έχει αρχίσει η φάμπρικα. Και μην κοιτάς που όλα σχεδόν τα κόμματα το καταδικάσανε, χρόνια κάνανε τον ψόφιο κοριό, αλλά βλέπεις τώρα ο ένας κάνει το rebranding του κι οι άλλοι πνέουν τα λοίσθια.
Θυμάστε τον κύριο Τσίπρα που έλεγε ότι το να κουβαλάς μια μολότοφ δεν είναι αδίκημα; Μόνο αν την εκσφενδονίζεις κι όποιον πάρει ο χάρος, το συζητάμε. Χρόνια τούς κανακεύανε όλους αυτούς χαρακτηρίζοντάς τους, το πολύ, ακτιβιστές και τις επιθέσεις με γκαζάκια απλές «πολιτικές παρεμβάσεις». Χρειάστηκε να χαθεί μια αθώα γυναίκα για να ξεκουνηθούνε λίγο απ’ τις θέσεις τους.
Ολοι; Οχι όλοι. Ο κύριος Κουτσούμπας μίλησε για προβοκάτσια, αλλά για το ΚΚΕ ό,τι γίνεται και δεν το συμφέρει ήταν, είναι και θα είναι προβοκάτσια. Η Ζωή όμως το παραχόντρυνε το πράγμα. Μίλησε – και μάλιστα στη Βουλή – για ενδονεοδημοκρατική προβοκάτσια.
Δηλαδή; Οτι; Τι; Πήγε ένας νεοδημοκράτης που μισεί τον Μητσοτάκη κι έπιασε δυο τρεις αντιεξουσιαστές και τους είπε «τσακώστε τώρα αυτά να πιείτε καμιά μπίρα, να κάνετε κάνα μπάφο, να την καταβρείτε, βάλτε μερικά γκαζάκια σε δικούς μας και μη φοβάστε, αν σας πιάσουνε, εμείς είμαστε εδώ»;
Ετσι έγινε; Κι όποιος πήγε να της πει «τι μας λες, κυρά μου, δηλαδή ενν…;».
Και πριν τελειώσει την ερώτησή του, έδωσε την απάντηση: «Είστε σεξιστής. Και με κατηγορείτε γιατί είμαι η μόνη γυναίκα πρόεδρος κόμματος». Η μόνη; Μπα; Τι μας λέτε; Συγγνώμη. Η κυρία Γεννηματά δεν ήταν πρόεδρος ΠΑΣΟΚ; Τι ήτανε, αεροσυνοδός;
Δεν μπορώ. Ζαλίζομαι.
Κι επειδή άρχισα με Πετράλωνα, λέω να τελειώσω και με το ίδιο θέμα. Μέσα σε όλες τις πιθανές αιτίες που αναφέρθηκαν για την κατάρρευση είναι και η «κόπωση υλικού».
Οπου κόπωση υλικού σημαίνει «τη σταδιακή εξασθένηση μιας δομής λόγω της συνεχούς πίεσης χρόνου χωρίς να υπάρχει εμφανής ζημιά». Δεν εννοώ τη Νέα Δημοκρατία, γιατί εκεί υπάρχει ζημιά και είναι εμφανής. Για μένα μιλάω, που και η πίεση του χρόνου και του χώρου είναι αβάσταχτη, και τα υλικά μου κουράστηκαν μ’ όλους αυτούς και δεν αντέχουν πια – έτοιμα να καταρρεύσουν. Αλλά, όχι, δεν θα τους κάνω τη χάρη. Ας γέρνω λίγο. Δεν θα μου επιτρέψω να καταρρεύσω.
Τι αισιοδοξία.
Λες και περνάει απ’ το χέρι μου.
Χαιρετώ.
