Η προεκλογικού χαρακτήρα συζήτηση για το 2015 διεγείρεται, γιατί ο Α. Τσίπρας δημιουργεί το δικό του κόμμα. Ετσι, η μπαγιάτικη δαιμονολογία εστιάζει σε ορισμένα βολικά. Σε αυτό το πλαίσιο ο κ. Βαρουφάκης χρωματίζει, ως «πρωταγωνιστής», τον βασικό κυβερνητικό ισχυρισμό: «η χρεοκοπία έγινε το 2015 (κι όχι το 2010 που μπορεί να μας ενοχοποιεί) και παρ’ ολίγον να γίνει και η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς γλιτώσαμε, αλλά προσέξτε μην την ξαναπάθουμε». Λόγω του χαρακτήρα του, ο Γ. Βαρουφάκης γίνεται ο «τέλειος κακός» για να κρυφτεί μια τεράστια στρέβλωση: και το είδος πολυετούς «παρ-ανάπτυξης» της χώρας, που την οδήγησε στη χρεοκοπία, και ο πολιτικά συντριπτικός τρόπος, με τον οποίο έγιναν η «εξυγίανσή» της κι ο αναδανεισμός της.
Οπως πολλές φορές έχει γραφεί, το «φάρμακο» (τα οικονομικά και θεσμικά μέτρα που ελήφθησαν από το 2010) δολοφονούσε όπως ακριβώς και η ίδια η ασθένεια (δηλαδή η χρεοκοπία λόγω του οικονομικού παρασιτισμού, της καταναλωτικής κατασπατάλησης και της απόκρυψής τους με ψευδή στατιστικά). Απέναντι σε ένα έγκλημα δεκαετιών, καταστροφής της βιομηχανίας, καταστροφής και «επιδοματοποίησης» της αγροτικής παραγωγής, απολύτως μη συμφερουσών ιδιωτικοποιήσεων και στροφής στον τυφλό και εγωπαθή καταναλωτισμό, τοποθετείται ο «ερασιτεχνισμός» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα, και ο εγωισμός του Βαρουφάκη, ώστε να φορτωθούν το άθροισμα των εγκλημάτων. Το δομικό πολιτισμικό (κι όχι μόνο οικονομικό) πρόβλημα της Ελλάδας γίνεται μέρος ενός παιγνίου χαρακτήρων και συμπεριφορών.
Η κυρίαρχη αφήγηση (φταίει το 2015 για όλα) εμπλουτίζεται με τέτοια δραματουργική επιλογή. Χαρακτήρες, συμπεριφορές, ναρκισσισμοί αντί επιστημονικής ανάλυσης των χαρακτηριστικών του ελληνικού προβλήματος. Και όταν φυσικά δεν αναλύεις το πρόβλημα με βάση τον τίμιο κι οξυδερκή ρεαλισμό αλλά με βάση τους προεκλογικούς κομπογιαννιτισμούς, τότε δεν υπάρχει και ελπίδα επίλυσης – αλλά αναπαραγωγής. Το σημερινό δομικό οικονομικό και πολιτιστικό πρόβλημα της χώρας το αποδεικνύει.
Ο Γερούν Ντεϊσελμπλούμ, ο Πιερ Μοσκοβισί και άλλοι μέτοχοι του δράματος, σε μια προσωπική σύγκρουση με τον θρασύ «τύπο» (όπως τον αποκαλούν στις συνεντεύξεις τους), και αυτό (η γλαφυρή σύγκρουση διανθισμένη με απορριπτικά επίθετα) αποτελεί την αφηγηματική και παραστατική ισοδυναμία της τεράστιας πολιτιστικής, οικονομικής, θεσμικής καταστροφής της Ελλάδας.
Η καταστροφή δηλαδή «παρκάρεται» στην πλάτη ενός, εκτός πρωτοκόλλων, προσώπου, του Βαρουφάκη (συναρτημένου με τον Τσίπρα και τον τότε ΣΥΡΙΖΑ). Η ψευδής και παραπειστική αφηγηματική κατασκευή χρειάζεται κάποιο πρόσωπο που να την υποστασιοποιεί.
Ο ισχυρισμός δηλαδή, «φταίνε οι άσχετοι συριζαίοι» (και όχι εμείς), να μη μένει στον αφηρημένο χαρακτήρα ενός κειμένου, ενός βιβλίου, ενός ειδησεογραφικού δελτίου, αλλά να εικονοποιείται: αυτός είναι ο τύπος που τους εκνεύριζε όλους (άρα, αυτός είναι το συνώνυμο του κακού κι όχι εμείς που χρεοκοπήσαμε τη χώρα).
Ακόμα κι αν βοηθάει πολιτικά τον Βαρουφάκη ηρωοποιώντας ή και αν περικυκλώνει απορριπτικά τον ίδιο τον Τσίπρα, η δραματουργική οργάνωση μιας τέτοιας ερμηνείας του 2015 είναι ανελέητη στην ιδιοτελή ωμότητά της.
Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ
