Μια ενδιαφέρουσα άποψη διαβάσαμε σε συνέντευξη του σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά (από κοινού με την Καίτη Γαρμπή). Οτι μετά την εκ μέρους του υποστήριξη σε «φίλο που είχε βιαστεί στην εφηβεία από τον κατηγορούμενο που είναι τώρα σε δίκη» (άρα ο ίδιος έχει βγάλει απόφαση πριν από τη Δικαιοσύνη) άρχισαν να τον μπλοκάρουν «δημοσιογράφοι που παλιότερα με στήριζαν». Και ερμήνευαν τη στάση του ως αντιπάθεια προς την κυβέρνηση με αντάλλαγμα τη διοίκηση του Εθνικού όταν ξαναέρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Πώς, αλήθεια, οι δημοσιογράφοι «στηρίζουν» έναν σκηνοθέτη (και γιατί); Με κριτικές, συνεντεύξεις ή παρουσίαση των παραστάσεών του; Δηλαδή κάνοντας τη δουλειά τους; Και όταν επιλέξουν να παρουσιάσουν άλλους δημιουργούς σταματάει η «στήριξη»; Υπάρχει μια δυσδιάκριτη γραμμή ακόμη και για φερέλπιδες καλλιτέχνες, την οποία ιστορικά θολώνει η αλαζονεία. Οι δημοσιογράφοι, σύμφωνα με τον αφορισμό του Εντουαρντ Σαΐντ, δεν τίθενται ούτε εναντίον ούτε υπέρ της εξουσίας. Τίθενται έναντι. Το ίδιο ισχύει και για την τέχνη.
