Να κάτσουμε εδώ λιγάκι και να δούμε τι θα γίνει…
Υπάρχουν στιγμές με έντονο χιούμορ και στιγμές που με φέρνουν πολύ κοντά στην κατάθλιψη. Το Διαδίκτυο, και δη τα κοινωνικά δίκτυα, βοηθά στο πρώτο, η σκληρή πραγματικότητα (με μια μικρή βοήθεια από την τηλεόραση) είναι η αιτία για το δεύτερο. Υπάρχει όμως και μια μέση κατάσταση που λέγεται ρουτίνα της καθημερινότητας που με κάνει να νιώθω ήσυχος· για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω να μην αντιμετωπίζω την έννοια της ρουτίνας με αρνητισμό. Ομολογώ ότι υπάρχουν στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να του αρέσει αυτή η ρουτίνα, ίσως επειδή νιώθω ασφαλής μέσα της. Και μέσα σε αυτή τη ρουτίνα νιώθω ότι ζω τον μήνα του μέλιτος που δεν έζησα ποτέ με τη γυναίκα μου, νιώθω να δίνω για πρώτη φορά στη ζωή μου σημασία στην έννοια του νοικοκυριού, κάνω σπιτικές δουλειές που δεν είχα κάνει ποτέ πριν – και μου αρέσει.
Αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή που είναι και θα ήταν κοινοτοπία να πω ότι διανύουμε μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδο. Είναι Κυριακή πρωί, μια συννεφιασμένη, μελαγχολική, μια σχεδόν απειλητικά ήσυχη Κυριακή, και κάθομαι για να γράψω αυτό το κείμενο, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω με αυτό.
Θαρρείς πως όλα έχουν πια ειπωθεί και το μόνο που μένει είναι «να κάτσουμε εδώ λιγάκι και να δούμε τι θα γίνει», όπως είπε και ο Μακ Ρίντι (Κερτ Ράσελ) στον Τσάιλνς (Κιθ Ντέιβιντ) στην τελευταία σκηνή της «Απειλής» του Τζον Κάρπεντερ. Οι δύο άντρες ήταν οι μόνοι επιζήσαντες εκείνου του απομονωμένου σταθμού στην Ανταρκτική που εξολοθρεύτηκε από το εξωγήινο τέρας, το οποίο εισχωρούσε στους ανθρώπους μεταλλάσσοντάς τους σε τέρατα. Τώρα κάθονται μόνοι στα χιόνια, με τη φωτιά να αργοσβήνει δίπλα τους, και ξέρουν ότι ο ένας από τους δύο ίσως να είναι και αυτός μεταλλαγμένος, με το τέρας μέσα του, έτοιμος να σκοτώσει τον άλλον. Και αν γίνει αυτό, η μόλυνση θα εξαπλωθεί σε όλον τον πλανήτη. Ισως όμως και όχι. Ισως το τέρας να έχει όντως πεθάνει και οι δυο τους να είναι υγιείς. Αλλά και πάλι, ακόμα και αν δεν έχουν μολυνθεί, είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν από το κρύο. Δεν υπάρχει πιθανότητα καλού τέλους σ’ αυτό το σενάριο…
Το «αόρατο» (όπως ακούω να το αποκαλούν) τέρας που όλους εμάς τους γήινους μας απειλεί αυτή την εποχή, στην πραγματικότητα, κάποια στιγμή θα πεθάνει, όμως νιώθω πια για τα καλά ότι οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα άλλο τέρας, εκείνο της επόμενης μέρας. Νιώθω πεπεισμένος ότι η τραγωδία που ζούμε θα αλλάξει πολλά πράγματα μετά τους τίτλους τέλους της και ότι τότε θα πρέπει να είμαστε πολύ ισχυροί και με τεράστια αποθέματα δυνάμεων για να βρεθούμε μπροστά σε μια νέα εποχή, επίσης ακαθόριστη, στην οποία για μία ακόμη φορά η αβεβαιότητα θα πρωταγωνιστεί. Το άμεσο κακό νομίζω ότι θα φανεί στην οικονομία, την παγκόσμια οικονομία, που δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ότι θα έχει, αν όχι διαλυθεί, τουλάχιστον κλονιστεί στα θεμέλιά της. Πολλοί άνθρωποι θα χρειαστεί να μηδενίσουν το κοντέρ της ζωής τους και να κάνουν μια νέα αρχή. Για όλ’ αυτά όμως δεν θέλω να μιλήσω εγώ, ας το κάνουν οι αρμόδιοι, οι ειδικοί με τα νούμερα και τις στατιστικές, άσε που έχουν ήδη αρχίσει να το κάνουν και το σκηνικό δείχνει δυσάρεστο.
Κατά βάθος, βέβαια, αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι το ότι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος για το αν θα έχουμε αλλάξει ή θα έχουμε παραμείνει ίδιοι. Εχουμε αλήθεια καταλάβει ότι η ασέλγεια που επιμένουμε να κάνουμε προς το σπίτι μας, τον πλανήτη μας, θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει; Εχουμε αλήθεια καταλάβει ότι το κέρδος δεν έχει κανένα απολύτως νόημα άπαξ και δεν υπάρχει η ζωή για να το απολαύσεις; Εχουμε καταλάβει ότι είμαστε μια χαρά και με τα λιγότερα, όπως αυτή ακριβώς η περίοδος εγκλεισμού στις κατοικίες μας έχει περίτρανα αποδείξει;
















