Νέα σελίδα στην Ιστορία; Μάλλον… υποσημείωση

SHENZHEN, CHINA - NOVEMBER 19: U.S. President Donald Trump, Chinese President Xi Jinping and Russian President Vladimir Putin arrive for a trilateral meeting at Kylin Villa on November 19, 2026 in Shenzhen, China. The three leaders are meeting on the sidelines of the 33rd Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) Economic Leaders' Meeting hosted by China on November 18-19. TPX IMAGES OF THE DAY Win McNamee/Pool via REUTERS (File: 2026-11-19T083828Z_553139748_RC2WQOA9NAOF_RTRMADP_5_APEC-SUMMIT.JPG )
Είναι αλήθεια, δεδομένου ότι ήταν η πρώτη τέτοια συνάντηση των ηγετών της Κίνας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ, ότι η χθεσινή σύνοδο στη Σενζέν άξιζε τον χαρακτηρισμό «ιστορική».
Αλλά όσον αφορά τα απτά αποτελέσματα, είναι απίθανο να δικαιολογήσει τη φράση «νέα σελίδα στην ιστορία της διπλωματίας» που ισχυρίστηκε ο Βλαντίμιρ Πούτιν ότι είχε γραφτεί. Αντ’ αυτού θα καταγραφεί ως μια μικρή υποσημείωση σε οποιονδήποτε μελλοντικό τόμο για τον 21ο αιώνα.
Είναι επίσης αλήθεια ότι η συνάντηση θα μπορούσε να βοηθήσει να σπάσει ο πάγος και έτσι να αποτελέσει την αρχή ενός μόνιμου νέου διαλόγου. Ομως, ο Ντόναλντ Τραμπ – που αποκοιμήθηκε κατά τη διάρκεια της κύριας συνόδου κορυφής του APEC – το μόνο που κατάφερε να δείξει ήταν η εγγύτητά του με δύο αυταρχικούς ηγέτες που θαυμάζει. Με την Ουκρανία να έχει καταστρέψει τη γέφυρα της Ρωσίας προς την Κριμαία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαιρέτισε τον Πούτιν όχι απλώς ως φίλο αλλά σχεδόν ως σύμμαχο σε καιρό πολέμου.
Ο ρώσος πρόεδρος θα μπορέσει να δείξει στην πατρίδα του ότι η Μόσχα, και όχι η αντίπαλός του Ευρώπη, πόσω μάλλον η Ουκρανία, είναι αυτή που εμπνέει τον σεβασμό και την προσοχή του Τραμπ και του Σι Τζινπίνγκ.
Ως εκ τούτου, η σύνοδος κορυφής αποτέλεσε δώρο για τον Πούτιν και υπογράμμισε ότι ο Τραμπ δεν είναι πλέον ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, όπως σχολίασε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Τζέρεμι Χαντ.
Για τον Σι Τζινπίνγκ ήταν μια ευκαιρία να εκπέμψει κύρος, αποδεικνύοντας έμμεσα ότι η εποχή της αμερικανικής ηγεμονίας έχει τελειώσει. Δεν είναι πλέον οι ΗΠΑ ο μοναδικός διαιτητής στις παγκόσμιες υποθέσεις – αυτή η καταναλωτική οικονομία πρέπει να μοιραστεί τη σκηνή με την Κίνα, τον γίγαντα της μεταποίησης και τη Ρωσία, την τράπεζα ενέργειας.
Η σύντομη κοινή δήλωση των τριών κάλυψε τέσσερα αρκετά διαφορετικά θέματα: την ενίσχυση του ενεργειακού εφοδιασμού, τη μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών, τον περιορισμό των εξουσιών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) και μια προσωρινή δέσμευση για συζήτηση του πυρηνικού αφοπλισμού και της μη διάδοσης.
Σε μια εποχή διαφόρων παγκόσμιων κρίσεων, αυτές οι φιλοδοξίες δύσκολα συγκρίνονται με τη σύνοδο της Γιάλτας του 1945 ή ακόμα και με τη διακήρυξη μετά τη σύνοδο κορυφής της Τεχεράνης το 1943, όταν οι ηγέτες του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ και της Ρωσίας δεσμεύτηκαν ότι οι χώρες τους θα συνεργαστούν μετά τον πόλεμο για να οικοδομήσουν μια «παγκόσμια οικογένεια δημοκρατικών εθνών» απαλλαγμένη από τυραννία και καταπίεση.
Η Σενζέν, αντίθετα, έμοιαζε με συνάντηση σε αναζήτηση ατζέντας. Το κενό γέμισε με τετριμμένες δεσμεύσεις για «διατήρηση της στρατηγικής σταθερότητας και της διεθνούς ασφάλειας», ένα έργο που – κοιτάζοντας σε όλο τον κόσμο – κανένας από τους παρόντες δεν επιδιώκει επί του παρόντος με μεγάλη αποτελεσματικότητα.














