ΠολιτισμόςΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Χρήστος Παπαδόπουλος: Χορός κόντρα στην παραίτηση

Αφιέρωμα της βρετανικής «Guardian» στον βραβευμένο χορογράφο Χρήστο Παπαδόπουλο και τη νέα του παράσταση που ωθεί σε συλλογική δράση

Χρήστος Παπαδόπουλος: Χορός κόντρα στην παραίτηση
4 λεπτά

Μπορεί μια χορογραφία να γίνει πολιτική πράξη; Μπορεί η κίνηση των σωμάτων να υπενθυμίσει σε μια κοινωνία που μοιάζει παγιδευμένη στην απογοήτευση ότι η αλλαγή παραμένει δυνατή; Για τον Χρήστο Παπαδόπουλο, έναν από τους πλέον αναγνωρισμένους διεθνώς έλληνες χορογράφους, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει και να παρουσιάζει στο διεθνές κοινό τις παραστάσεις του, η απάντηση βρίσκεται στην επιστροφή σε μια εποχή όπου η επανάσταση δεν ήταν σύνθημα, αλλά σχεδόν αυτονόητη υπόσχεση για το μέλλον.

Ο δημιουργός που το 2025 κατέκτησε το πρώτο διεθνές βραβείο χορογραφίας Rose, έναν θεσμό που φιλοδοξεί να αποκτήσει στον χορό το κύρος του βραβείου Turner στις εικαστικές τέχνες, μιλά στη βρετανική «Guardian» όχι τόσο για την καλλιτεχνική του επιτυχία όσο για την πολιτική απογοήτευση της ωριμότητας. Για εκείνη τη σταδιακή απώλεια της πίστης ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.

Η πολιτική του αντίληψη, άλλωστε, δεν περιορίζεται στη σκηνή. Το βραβείο Rose συνοδευόταν από 40.000 λίρες, τις οποίες ο Παπαδόπουλος δεν αντιμετώπισε ως προσωπικό έπαθλο. Σημαντικό μέρος του ποσού το μοίρασε στους χορευτές του, αναγνωρίζοντας ότι η σκληρή δουλειά τους δεν ανταμείβεται επαρκώς στην ελληνική πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα χρήματα κατευθύνθηκαν στην κάλυψη αναγκών της επόμενης παραγωγής του.

Νικητής στα Rose International Dance Prize 2025 κρατά βραβείο και λουλούδια
Στιγμιότυπο από το «My Fierce Ignorant Step», που παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Λονδίνο. Επάνω, ο Χρήστος Παπαδόπουλος με το βραβείο Rose

Η διάκριση ήρθε για το «Larsen C», μια υποβλητική χορογραφία εμπνευσμένη από τον ηλικίας 10.000 ετών παγετώνα της Ανταρκτικής, που την ξεχώρισε η  επιτροπή με προσωπικότητες όπως η PJ Harvey. Από το Λονδίνο μέχρι τη Σαγκάη, η διεθνής διαδρομή του επιβεβαιώνει ότι η καλλιτεχνική αναγνώριση μπορεί να συνυπάρχει με την κοινωνική ευαισθησία.

Μεγαλωμένος σε μια μικρή πόλη της Πελοποννήσου, θυμάται την εφηβεία του ως μια περίοδο ελευθερίας, περιπλάνησης στη φύση και σχεδόν απεριόριστης αισιοδοξίας. Τότε, όπως εξηγεί, η γενιά του πίστευε με μια αφέλεια που άγγιζε την αλαζονεία ότι μπορούσε να δημιουργήσει έναν σπουδαίο κόσμο. Σήμερα, αντιμέτωπος με πολέμους, πολιτικές κρίσεις και περιβαλλοντική καταστροφή, παραδέχεται ότι αισθάνθηκε την ελπίδα να υποχωρεί και τον εσωτερικό του κόσμο να στερεύει.

Αυτή η αντίφαση βρίσκεται στον πυρήνα της παράστασης, «My Fierce Ignorant Step», που παρουσίασε στο Sadler’s Wells στο Λονδίνο. Δεν πρόκειται για μια νοσταλγική αναπόληση της χαμένης νεότητας, αλλά για την απόπειρα ανάκτησης της πολιτικής και συναισθηματικής ορμής που προηγείται κάθε συλλογικής διεκδίκησης. Επί έναν μήνα προσπαθούσε να δημιουργήσει μια παράσταση αισιοδοξίας, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι η χαρά δεν μπορεί να επιβληθεί. Επρεπε να προκύψει από την ίδια τη διαδικασία. Ετσι, σχεδίασε εξαιρετικά απαιτητικές κινησιολογικές ακολουθίες, που οι χορευτές ήταν αδύνατον να ολοκληρώσουν χωρίς αλληλοϋποστήριξη. Η δυσκολία γέννησε την ανάγκη συνεργασίας και η συνεργασία την πραγματική χαρά της κοινής επιτυχίας.

Ελύτης και Μίκης

Η αναζήτηση αυτή τον οδηγεί στο «Αξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, ένα έργο που σημάδεψε την εφηβεία και τη διαμόρφωση της πολιτικής του συνείδησης. Από τον νομπελίστα ποιητή, όπως λέει ο ίδιος, κρατά την πεποίθηση ότι η ομορφιά δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή, αλλά συνέπεια ενός τρόπου ύπαρξης που θεμελιώνεται στην ηθική και στην αγάπη. Η μελοποίηση του έργου από τον Μίκη Θεοδωράκη, συνδεδεμένη με την αντιδικτατορική αντίσταση, προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο ιστορικής μνήμης. Ούτε οι στίχοι ούτε η μουσική χρησιμοποιούνται στην παράσταση· παραμένει όμως ζωντανό το πολιτικό τους αποτύπωμα.

Παρακολουθώντας τις διαδηλώσεις στο Παρίσι, ο Παπαδόπουλος διακρίνει την ανάγκη επιστροφής στη ριζοσπαστική δράση. Πιστεύει ότι ακόμη και η περιβαλλοντική καταστροφή θα μπορούσε να αναστραφεί μέσα από αποφασιστικές συλλογικές παρεμβάσεις, αν οι κοινωνίες δεν καθυστερούσαν τόσο να αντιδράσουν. Δεν προτείνει κάποιο πολιτικό πρόγραμμα ούτε διεκδικεί τον ρόλο του καθοδηγητή. Η παράστασή του λειτουργεί περισσότερο ως πρόσκληση για έξοδο από την παραίτηση. Αλλωστε, όπως αφηγείται, φίλοι του που την παρακολούθησαν βγήκαν από το θέατρο μιλώντας για επανάσταση.

Σε μια εποχή όπου η απογοήτευση συχνά παρουσιάζεται ως ρεαλισμός και η συλλογική δράση ως ουτοπία, ο έλληνας χορογράφος αντιστρέφει το ερώτημα: μήπως η πραγματική αφέλεια δεν είναι να πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά να έχουμε πειστεί ότι δεν μπορούμε;

Go Deeper

Χρήστος Παπαδόπουλος

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Κορώνη: Φωτιά κατέστρεψε ολοκληρωτικά πετρόκτιστο κτίριο – Μάχη για να σωθούν γειτονικά σπίτια (video)
  2. Τσίπρας: Οι αιχμές κατά του ΣΥΡΙΖΑ με φόντο την Εξεταστική για τα «κόκκινα δάνεια» στην εκδήλωση για τον Φλαμπουράρη παρουσία Δούρου και Παππά
  3. Ομπράντοβιτς: «Ήμασταν επιθετικοί και αποφασιμένοι να πάρουμε το ματς από την αρχή»

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies