Οι αντιφάσεις της πολιτικής σκηνής

Ο ένας ψάχνει κόμμα, ο άλλος ψάχνει ρεύμα. Ο πρώτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ο δεύτερος είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Χωρίς κόμμα στην κάλπη δεν πας. Χωρίς ρεύμα δεν παίρνεις εκλογές.

Αυτοί είναι οι πολλαπλοί γρίφοι και δυσκολίες που θα απασχολήσουν μέχρι την επόμενη αναμέτρηση τους δύο πόλους της εντός των τειχών Κεντροαριστεράς στη χώρα. Δεν είναι ακόμη ορατό αν ένας εκ των δύο θα διανύσει τη μεγάλη απόσταση μέχρι την πρωτιά.

Όλα αυτά σε ένα πολιτικό σκηνικό που ήδη από τα τέλη του 2015 η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει πρωτιά σε όλες τις μετρήσεις (διανύοντας τον περίπου δωδέκατο χρόνο σε αυτές τις καταγραφές), πράγμα πρωτόγνωρο για τη Μεταπολίτευση και τα πολιτικά δεδομένα.

Σήμερα το όλο σκηνικό δεν παρουσιάζει απλώς και μόνον μερικές αντιφάσεις. Σχεδόν είναι όλο μια αντίφαση. Για παράδειγμα, πώς γίνεται επτά στους δέκα ερωτώμενους πολίτες να θέλουν την πολιτική αλλαγή και την ίδια στιγμή να μη δείχνουν προς ένα πολιτικό υποκείμενο ως εκείνο που θα μπορέσει να την πραγματώσει.

Επίσης, πώς γίνεται να βλέπουν άλυτα τα ζητήματα της ακρίβειας ή της διαφθοράς ή των κοινωνικών ανισοτήτων και την ίδια ώρα να συνεχίζουν να δείχνουν εμπιστοσύνη στην κυβερνώσα παράταξη. Κάτι ακόμη στο ρεπερτόριο των αντιφάσεων.

Την ίδια ώρα που όλοι μιλούν για την κρίση του κομματικού φαινομένου ή για την απαξία της πολιτικής, καταγράφονται ποσοστά και τάσεις που δείχνουν… εμπιστοσύνη στην κοινωνική και πολιτική Ακροδεξιά της σημερινής πολιτικής σκηνής.

Προφανώς η κρίση της πολιτικής δεν αφορά τα εχθροπαθή, μισαλλόδοξα και ρεβανσιστικά ρεύματα που αναδύονται στα ενδιάμεσα και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα τα οποία επιπροσθέτως συνδέονται και με την απαξία για τα ΜΜΕ ή για τη Δικαιοσύνη.

Και το ερώτημα είναι αν στο διάστημα μέχρι τις κάλπες οι αντιφάσεις αυτές θα πολλαπλασιαστούν και θα επιδράσουν στην ίδια την εκλογική και πολιτική συμπεριφορά των πολιτών ή αν θα υπάρξουν κάποιου είδους συγκλίσεις και συναινέσεις και άρα θα προταχθούν η κυβερνησιμότητα και οι λύσεις εντός των τειχών του συστήματος.

Ένα σενάριο θέλει δύο κάλπες και άρα δύο διαφορετικές εκλογές. Η πρώτη με τα χαρακτηριστικά καταγραφής θυμού και δυσαρέσκειας και η δεύτερη – η επόμενη – ως μία κάλπη που θα προκρίνει την κυβερνησιμότητα της χώρας.

Το ερώτημα είναι πώς θα αναδιαταχθεί το πολιτικό σκηνικό ανάμεσα στις δύο αυτές κάλπες και μ’ έναν τρόπο πώς θα προεικονίσει όλη την πολιτική αντιπαράθεση και μετά τις εκλογές του 2027. Νέες μεταβλητές θα μπορούσαν να είναι η στάση του κόσμου έναντι της υπαρκτής διαφθοράς – που αποτελεί προέκταση των κοινωνικών ανισοτήτων – ή κατά της διαβρωτικής δυναμικής της ακρίβειας.

Θα υπάρξουν μεταβολές, όμως, μόνον αν παραδοσιακά ακροατήρια μετακινηθούν ή απέχουν και κυρίως η κλασική βάση της ΝΔ. Και επίσης αν προσέλθουν νέα δημογραφικά κοινά στην κάλπη πράγμα που η στήλη δεν προβλέπει.

Η μεγαλύτερη αντίφαση που επίσης χαρακτηρίζει το σημερινό σκηνικό είναι πως ενώ όλοι κυνηγούν το Κέντρο, στην πραγματικότητα το σύστημα πηγαίνει όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο συντηρητικά.

Το ακόμα πιο αντιφατικό είναι πως οι προοδευτικές εγχώριες δυνάμεις θυμήθηκαν το Κέντρο και τις μετατοπίσεις προς αυτό και ενώ ο παγκόσμιος άνεμος δείχνει πως αν υπάρχουν χαραμάδες ελπίδας, έστω μειοψηφικές, είναι εκείνες που σημειώνονται όταν συγχρονίζεται ο λόγος της Αριστεράς με μια νέα ταξικότητα.

Με μια νέα συνομιλία με τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα και με ριζοσπαστικές λύσεις που απαντούν στα προβλήματα εκείνων.