Ολυμπιακός: -4 Νοέμβρη δεν το έχασε κανείς

Ο Ολυμπιακός είναι τέσσερις βαθμούς πίσω από την κορυφή, την οποία κατέχει ο Παναθηναϊκός λίγο πριν φτάσουμε στα μισά του Νοέμβρη και στο εν τρίτο του πρωταθλήματος. Μισά Νοέμβρη. Εν τρίτο.

Πολλοί, ενδόμυχα ή και δημοσίως, στο μπάνιο τους, στο σαλόνι τους, σε καφενεία, σε συζητήσεις ή και σε εκπομπές και κείμενα, έχουν θεωρήσει πλέον ως ακλόνητο φαβορί τον Παναθηναϊκό. Πολλοί τον έχουν ήδη στέψει. Την ώρα που εκτός από τον Ολυμπιακό θα είναι τέσσερις βαθμούς πίσω από την κορυφή και η ΑΕΚ εάν νικήσει στο ματς που εκκρεμεί τον Ατρόμητο. Κι ο ΠΑΟΚ (με τον Άρη) σε απαγορευτική βαθμολογική θέση δεν βρίσκονται, αν και όντως πιο μακριά. Και λογικά έχουν άλλους ρεαλιστικούς στόχους για την πορεία.

Το πρόγραμμα του Ολυμπιακού

Ας μείνουμε στον Ολυμπιακό. Έχει δύσκολο πρόγραμμα όντως το προσεχές διάστημα, εν αντιθέσει με τον Παναθηναϊκό που θεωρητικά μπορεί να πάρει πιο εύκολα τα επόμενα παιχνίδια του. Βέβαια στην αμέσως επόμενη της διακοπής αγωνιστική, το πρόγραμμα λέει Ολυμπιακός-Ηρακλής και Παναθηναϊκός-ΟΦΗ. Η θεωρία «λέει» πιο δύσκολο το δεύτερο ζευγάρι.

Αλλά το πρόγραμμα είναι αυτό που είναι. Κι ό,τι συνέβη έως τώρα, έχει συμβεί. Ο Παναθηναϊκός έχει το προβάδισμα στη βαθμολογία και στις εκτιμήσεις των πάντων (ακόμη και στις στατιστικές πλατφόρμες), μόνο που όλα αυτά τα χρόνια του μακριά από τον τίτλο δημιουργούν από μόνα τους αμφιβολίες. Όχι στους άλλους, κυρίως στον ίδιο. Η νίκη του επί του Ηρακλή, ασχέτως Αντίνο κλπ, ήταν σημαντική και ψυχολογικά. Κυρίως επειδή η εμφάνιση της ομάδας του Νίστρουπ δεν ήταν τέτοια που να πείθει για σιγουριά πρωταθλητισμού. Κάθε άλλο.

Ούτε ο Ολυμπιακός, φυσικά, ήταν καλός με τον ΠΑΟΚ κι ας μπορούσε να νικήσει εάν δεν συνέβαινε το παιδαριώδες λάθος στην ισοφάριση. Όπως και άλλα σφάλματα σε σχεδιασμό και εκτέλεση. Δεν ήρθε, όμως, το τέλος του κόσμου από αυτό το αποτέλεσμα. Το πιο σημαντικό απ’ όσα χάθηκαν ήταν ο Έσε για τον επόμενο 1-1,5 μήνα. Αλλά και τέτοιες ατυχίες βρίσκονται στο πρόγραμμα μιας μακράς σεζόν για κάθε ομάδα. Ο Παναθηναϊκός το βίωσε με τον Ουναΐ, ο ΠΑΟΚ έχει πολλές απώλειες, η ΑΕΚ λιγότερες.

Το θέμα για τον Ολυμπιακό είναι να αποφύγει στη συνέχεια επιλογές που δεν θα αποδειχθούν ακριβείας σε κάθε επίπεδο. Ο άκρατος ενθουσιασμός σε νίκες είναι κακός οδηγός. Η ισοπέδωση σε αρνητικά αποτελέσματα, ακόμη χειρότερος. Ποιά πράγματα πρέπει να διορθωθούν σε κάθε τομέα έχει γίνει φανερό σε αυτό το πρώτο διάστημα της περιόδου και σε μία ομάδα νέα. Σε πρόσωπα ρόστερ και σε πάγκο. Κι ο καθένας στον τομέα του, απαιτείται να είναι πολύ προσεκτικός από εδώ και μπρος. Σε κάθε ματς, ντέρμπι ή μη. Ευρώπης ή εγχώριο. Αλλά τώρα, εδώ, μιλάμε για το πρωτάθλημα.

Ο Ολυμπιακός χρειάζεται εμπιστοσύνη

Περισσότερο από ενίσχυση χρειάζεται εμπιστοσύνη. Σε όσους αποδεδειγμένα είναι ικανοί να «το γυρίσουν». Κι η πλειονότητα είναι ικανή. Να βελτιώνεται, να παθιάζεται, να μη χαλαρώνει, να μην αποσυντονίζεται, να κερδίζει.

Κάποιοι λένε ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει επιτέλους να πάρει μετά από 17 χρόνια έναν τίτλο. Εάν το αξίζει, ας το πάρει. Αλλά τα σενάρια και οι θεωρίες συνωμοσίας από μόνα τους δεν πρόκειται να τον απαλλάξουν από αυτό το ασυνήθιστο για το μέγεθός του ως σύλλογος κενό «εξουσίας» στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα ξέρετε και τα σενάρια και τις θεωρίες.

Για τον Ολυμπιακό δεν «πρέπει» να πάρει κανείς τον τίτλο εκτός από τον ίδιο. Όπως συμβαίνει ως στόχος, συνήθως με επιτυχία, εδώ και τόσα πολλά χρόνια πια. Με παρενθέσεις, φυσιολογικές. Στις οποίες δεν είχε τελικά συμμετοχή ο Παναθηναϊκός, ακόμη και σε σεζόν που έφτασε πιο κοντά κι από τη φετινή στον πολυπόθητο για εκείνον σκοπό. Τότε με τον Γιοβάνοβιτς στον πάγκο.

Αυτό που θα γίνει, θα το μάθουμε εμείς οι υπομονετικοί στο τέλος. Οι άλλοι που το «ξέρουν» από τώρα ή θα δικαιωθούν και θα επαίρονται πως το ήξεραν ή δεν θα δικαιωθούν και θα τους… ψάχνουμε. Όπως συμβαίνει πάτνα δηλαδή σε αυτές τις περιπτώσεις…