Προκαταρκτικά

Με τον Βελόπουλο, τη Λατινοπούλου κι όποιον άλλον βρεθεί στα δεξιά της κεντροδεξιάς παράταξης δεν σκοπεύει να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό αν χρειαστεί, γιατί τους «χωρίζει ιδεολογική άβυσσος και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και ζητήματα ύφους και στο πώς αντιλαμβανόμαστε την άσκηση της εξουσίας».

Η ιδέα μιας συγκυβέρνησης με τον Τσίπρα του προκαλεί γέλια. Άρα, μένει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έκανε «κοτζάμ συνέδριο» για να πει ότι δεν συνεργάζεται με τη ΝΔ, όπως υπενθύμισε.

Ο Πρωθυπουργός έχει ξαναδιατυπώσει τον παραπάνω συλλογισμό, προκειμένου να παρουσιάσει την αυτοδυναμία του κόμματός του ως τη μοναδική ρεαλιστική επιλογή κυβερνησιμότητας.

Τώρα, τον ανέλυσε δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στα εμπόδια. Έχει επίσης επαναλάβει πολλές φορές τα μειονεκτήματα τα οποία βρίσκει στις κυβερνήσεις συνεργασίας. Προχθές, τα τόνισε λίγο περισσότερο, επικαλούμενος τα ευρωπαϊκά τους παραδείγματα, που έχουν «βαλτώσει». Παραδέχεται, δηλαδή, συχνά πως δεν θέλει έναν κυβερνητικό εταίρο για την τρίτη θητεία που επιζητά.

Η πίεση που ασκεί στο Κίνημα το Μαξίμου, με άτυπες ενημερώσεις από «κυβερνητικές πηγές», ή με ον κάμερα τοποθετήσεις μελών του στενού κυβερνητικού επιτελείου, είναι τα προκαταρκτικά ενός blame-game που τα δημοσκοπικά νούμερα δείχνουν ότι θα παιχτεί μετά την πρώτη κάλπη.

Λύση

Αυτού του είδους το πρεσάρισμα έχει δουλέψει στο παρελθόν υπέρ του πρώτου στα γκάλοπ κόμματος. Ορθολογιστικά μιλώντας, είναι μια θεμιτή τακτική στο πλαίσιο ενός κομματικού συστήματος στο οποίο δεν υπάρχει δεύτερος πόλος.

Στην εθνική αναμέτρηση του 2023, άλλωστε, απέδωσε καρπούς, ενώ η ΝΔ είχε απέναντί της ένα δεύτερο κόμμα ισχυρότερο από εκείνα που διεκδικούν σήμερα τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η, δε, πρόσφατη ιστορία των συμμαχικών κυβερνητικών σχημάτων μαρτυρά ότι η έλλειψη κουλτούρας συνεργασίας, ή τα ωφελιμιστικά κίνητρα πίσω από τη συγκρότησή τους, μειώνουν τελικά την αποδοτικότητά τους.

Ωστόσο, οι κήρυκες των αυτοδύναμων κυβερνήσεων παραγνωρίζουν μια λεπτομέρεια, μια τάση που οι δημοσκόποι παρατηρούν να επιστρέφει σε τακτά χρονικά διαστήματα στις έρευνές τους: η πλειονότητα των πολιτών τάσσεται υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας όποτε πιστεύουν ότι κανένα κόμμα δεν είναι κατάλληλο να ασκήσει την εξουσία μόνο του.

Ορισμένοι ψηφοφόροι τις προτιμούν επειδή τις βλέπουν ως μέθοδο σωφρονισμού των κυβερνώντων. Για άλλους, μπορούν να λειτουργήσουν ως ασφαλιστική δικλίδα.

Επομένως, ο σχηματισμός μιας τέτοιας μοιάζει ιδανική λύση για εκλογείς που θεωρούν ότι 12 χρόνια γαλάζιας διακυβέρνησης θα είναι πάρα πολλά, αλλά, ταυτόχρονα, δεν διακρίνουν στην αντιπολιτευτική προσφορά την αξιόπιστη εναλλακτική που ζητούν.