Η Εθνική Ισπανίας, τη δεκαετία του 1980 και του 1990 ήταν μια ομάδα που έφερνε τον κόσμο στα γήπεδα, αποτελούσε την ατραξιόν στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά έφευγε (σχεδόν) πάντα με σκυμμένο κεφάλι.
Με παικταράδες όπως ο Σαντιλιάνα, ο Μπουντραγκένιο, ο Μίτσελ, οι τερματοφύλακες Αρκονάδα και Θουμπιθαρέτα, ο Λουίς Ενρίκε, ο Καμάτσο, ο Ιέρο, ο Χούλιος Σαλίνας.
Μιλάμε για μια ανθολογία τρομερών ισπανών παικτών που κατακτούσαν τίτλους με τις ομάδες τους, αλλά με την Εθνική κάτι συνέβαινε και έφευγαν απογοητευμένοι από τις μεγάλες διοργανώσεις.
Ακόμα και στο Euro της Γαλλίας το 1984, σε εκείνο το επικό παιχνίδι (τελευταίο του ομίλου) με τη Δυτική Γερμανία που ήθελαν νίκη για να περάσουν αυτοί στα ημιτελικά.
Πέρασαν δύσκολες στιγμές, έχασαν πέναλτι, οι αντίπαλοί τους είχαν δύο δοκάρια, αλλά στο τελευταίο λεπτό η κεφαλιά του Μαθέντα έδωσε τη νίκη πρόκριση στους Φούριας Ρόχας που ξεπέρασαν και το εμπόδιο της Δανίας στα ημιτελικά και κόντρα στη γηπεδούχο Γαλλία ονειρεύονταν τον δεύτερο τίτλο της χώρας ύστερα από 20 χρόνια και το Euro του 1964.
Το ολέθριο λάθος του ήρωα μέχρι τον τελικό Αρκονάδα στο φάουλ του Πλατινί έδωσε στη Γαλλία το προβάδισμα που έφτασε στη νίκη με 2-0 και οι Ισπανοί έμειναν και πάλι με την απογοήτευση.
Ολες αυτές οι γενιές μεγάλων παικτών που δεν μπόρεσαν να πανηγυρίσουν έναν τίτλο, παίρνουν πλέον τη ρεβάνς την τελευταία 20ετία, βλέποντας την πατρίδα τους την Ισπανία να σαρώνει τα τρόπαια στις μεγάλες διοργανώσεις έχοντας τα τελευταία 18 χρόνια κατακτήσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (2010), τρία Euro (2008, 2012, 2024) και ένα Nations League (2023) ενώ την Κυριακή θα διεκδικήσει το 2ο αστέρι στη φανέλα της στον τελικό ενός ακόμα Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η Ισπανία πέταξε μια και καλή από πάνω της την ταμπέλα των looser και με συγκροτημένο σχέδιο από την ομοσπονδία, με δουλειά στις ακαδημίες, και με προπονητές (και) παιδαγωγούς όπως τώρα ο Ντε Λα Φουέντε, είναι μια από τις κορυφαίες εθνικές ομάδες στον κόσμο, κατά τον προπονητή της η κορυφαία, μένει να το αποδείξει και στο χορτάρι.
