Αυτό που με εντυπωσιάζει το τελευταίο διάστημα στην πολιτική σκηνή του τόπου είναι η ρητορική του ΠΑΣΟΚ. Οργισμένο ύφος, απόλυτη απαξίωση της κυβέρνησης με λόγια που παραπέμπουν σε μαφία και απόλυτη περιφρόνηση του Πρωθυπουργού ο οποίος περιγράφεται με απαξία. Είναι ακατανόητη η στάση ενός κόμματος που προσπαθεί τεχνητά να δημιουργήσει ένα τείχος, μια φραγή με το σημερινό πρώτο κόμμα και την κυβέρνηση, για να μετατρέψει την πολιτική ζωή σε μια αρένα ηθικολογίας – που δεν τη δικαιολογούν έστω γεγονότα, αλλά αποκλειστικά υποκειμενικές κρίσεις.
Μπορώ να καταλάβω τον στόχο αυτής της στάσης: η δημιουργία εντυπώσεων, προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να διατηρήσει τη σημερινή δημοσκοπική του εικόνα, που ναι μεν το φέρει καθηλωμένο, το εμφανίζει όμως αδιαφιλονίκητα δεύτερο, κυρίαρχο επί μιας κατακερματισμένης Αριστεράς. Αυτή η επιδίωξη όμως, μετατρέπει το κόμμα σε μια καθηλωμένη δύναμη διαμαρτυρίας, στερώντας του τον ρόλο που αρμόζει σε ευρωπαϊκά κόμματα τα οποία επικαλούνται, ως ιδεολογικό ιστό τους, τη σοσιαλδημοκρατία: της σύνθεσης και της συμβολής στη βελτίωση των δεικτών, όχι του κόμματος, αλλά του κράτους και της κοινωνίας.
Η επιλογή ρήξης και η υπονόμευση της ιδέας των συνεργασιών, αυτονόητη ιδέα για τις δυτικές δημοκρατίες, που εντάσσουν το ΠΑΣΟΚ σε ένα υπονομευτικό της ομαλότητας αντισύστημα, οδηγεί στο μποϊκοτάζ ακόμα και αυτονόητων συμβολών στη λειτουργία της δημοκρατίας, όπως είναι η ομαλή λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών.
Ως γνωστόν, η ανανέωση της θητείας του Συνηγόρου του Πολίτη εκκρεμεί από το 2021. Ο Ανδρέας Ποτάκης, που παραμένει στη θέση αναμένοντας τον αντικαταστάτη του, έχει αναλάβει από το 2016 – βρίσκεται στη θέση δέκα χρόνια! Το 2024, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε, μαζί με ΣΥΡΙΖΑ, Βελόπουλο, Κωνσταντοπούλου την υποψηφιότητα του καθηγητή Δημήτρη Σωτηρόπουλου, παρότι η ιδεολογική του ταυτότητα δεν ανιχνεύεται στη ΝΔ.
Και πρόσφατα, στη Διάσκεψη των Προέδρων, στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ δεν ενέμεινε στην πρόταση, η οποία εμφανιζόταν ως κοινή, του καθηγητή Αντώνη Μακρυδημήτρη για τον Συνήγορο του Πολίτη και της Αικατερίνης Συγγούνα για την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Η κυβέρνηση μιλάει για υπαναχώρηση από πολιτική συμφωνία, ενώ προηγουμένως η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποστήριξε, διαπληκτιζόμενη με τον Παναγιώτη Δουδωνή, ότι είχε υπάρξει συνεννόηση με τον Νίκο Ανδρουλάκη, να μην υποστηριχθεί, παρά τις συμφωνίες, καμία πρόταση.
Ο Πρωθυπουργός, μιλώντας στην ΚΟ της ΝΔ, επιβεβαίωσε ότι έτσι έγιναν τα πράγματα, μίλησε για κοροϊδία και σημείωσε: «Μπορεί να είναι ωραίες τακτικές για φοιτητικά αμφιθέατρα, αλλά δεν ταιριάζουν στη Βουλή και δείχνουν έλλειψη θεσμικής σοβαρότητας».
Το περιστατικό δεν είναι λεπτομέρεια. Δείχνει χαρακτηριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το θεσμικό πλαίσιο της δημοκρατίας το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη. Επικαλείται, π.χ., την έναρξη λειτουργίας του Συνηγόρου του Πολίτη, επί ΠΑΣΟΚ (επί Κώστα Σημίτη, επί ενός άλλου ΠΑΣΟΚ), και αδιαφορεί για τη νόμιμη αντικατάστασή του, αν και στην ουσία ο νυν Συνήγορος έχει κάνει δύο θητείες· τη δεύτερη χωρίς να έχει εκλεγεί.
Την ώρα που ο Νίκος Ανδρουλάκης ζητάει εκλογές, επειδή αμφισβητεί τη νομιμότητα της κυβέρνησης, που εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία για τέσσερα χρόνια, κι ενώ η ΝΔ συνεχίζει να προηγείται με συντριπτικό ποσοστό στις δημοσκοπήσεις, ουσιαστικά μποϊκοτάρει τη νόμιμη αντικατάσταση του Συνηγόρου του Πολίτη, προκρίνοντας ει δυνατόν την ισοβιότητα της θέσης.
Η θεσμική περιφρόνηση φαίνεται ότι είναι η πασοκική εκδοχή της δημοκρατίας.
