Τρία χρόνια σήμερα από την τραγωδία των Τεμπών που έκοψε άτσαλα και σπαρακτικά το νήμα της ζωής πενήντα εφτά πολύ νέων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ανθρώπων. Τρία χρόνια από τότε που η θεσσαλική κοιλάδα γέμισε με απομεινάρια από ζωές που δεν είχαν προλάβει ακόμη να ξεπεταχθούν. Τρία χρόνια που σε αυτό το θανατικό διοχετεύτηκε η διαμαρτυρία για τον τρόπο λειτουργίας του κράτους και του κυβερνώντος κόμματος – αναμενόμενο, το βαρύ πένθος και οι συνθήκες της τραγωδίας λειτούργησαν σαν πυροκροτητής. Αλλά και δύο, περίπου, χρόνια που αυτή η υπόθεση απέκτησε «πρόσωπο», αυτό της Μαρίας Καρυστιανού, της «μάνας των Τεμπών».
Ολο αυτό το διάστημα, η Μαρία Καρυστιανού ήταν το «ιερό τοτέμ». Η τραγικότητα αλλά και η ιερότητα, στην παγκόσμια παράδοση, μιας μάνας που έχασε το παιδί της, την έθεσαν αμέσως στο απυρόβλητο. Ουδείς μπορούσε να την κρίνει και αν το έκανε θα είχε άμεσες επιπτώσεις. Εδώ άνθρωπος έχασε τη δουλειά του εξαιτίας ενός αρνητικού σχολίου γι’ αυτήν. Αντιμετωπιζόταν περίπου ως αγία, κάτι που βέβαια της έδινε πολύ μεγάλη δύναμη. Αλλωστε φάνηκε, εκ του αποτελέσματος, ότι με αυτήν ως μπροστάρισα, η συγκίνηση μεταβολίσθηκε σε κίνημα. Δεκάδες εκδηλώσεις, τραγούδια, βίντεο, συναυλία σε ένα κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο, πορείες, συγκεντρώσεις, πανελλήνια ραντεβού διαμαρτυρίας, χάπενινγκ συμπαράστασης.
Και άντε τώρα, μέσα σε αυτό το κλίμα, να εκφράσει κάποιος έστω και υποψία επιφύλαξης για την πρόεδρο του συλλόγου θυμάτων των Τεμπών. Να διαπιστώσει, ας πούμε, ότι η δημόσια εικόνα και ο λόγος της άρχισε να έχει και άλλα χαρακτηριστικά πέραν αυτών της χαροκαμένης μάνας. Η Μάγδα Φύσσα, για παράδειγμα, είναι μέχρι σήμερα η μητέρα του Παύλου, αυτή που πενθεί για το παιδί της, ακόμη και όταν η ρητορική της ενσωματώνει την πολιτική της ιδεολογία, κάτι απολύτως φυσιολογικό και δικαιολογημένο άλλωστε. Η Μαρία Καρυστιανού όμως έγινε με τον χρόνο ένα είδος «πολιτικού εργαλείου». Ακόμη κι αν χρησιμοποιήθηκε από άλλους με αυτόν τον τρόπο, φαίνεται πολύ έξυπνη γυναίκα ώστε κάτι τέτοιο να μεθοδεύθηκε εν αγνοία της. Και, παρά τις διαβεβαιώσεις της ότι δεν επρόκειτο να πολιτευτεί, εξελίχθηκε τελικά σε ένα πολιτικό πρόσωπο με πολύ μεγάλη επιδραστικότητα. Κάτι στο οποίο επένδυσε η αριστερή κυρίως αντιπολίτευση, με αρχηγούς κομμάτων να υιοθετούν δικές της και χωρίς την παραμικρή τεκμηρίωση θεωρίες, όπως αυτήν για τον θάνατο του Βασίλη Καλογήρου, γιου ανακρίτριας στην υπόθεση των Τεμπών.
Μέχρι που η Μαρία Καρυστιανού «την έκανε» σε όλους. Οχι μόνο ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος, αλλά από τις πρώτες της κιόλας δηλώσεις ήταν ξεκάθαρος ο συντηρητικός, για να μην πω ακροδεξιός, προσανατολισμός του, κάτι που άλλωστε επιβεβαιώνεται και από το προφίλ των συνεργατών της. Και τότε άρχισε η αποδόμηση από αυτούς που μέχρι πρόσφατα την αποθέωναν. Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο λίγες φράσεις της για να «δουν», μπροστά από τη χαροκαμένη μάνα, μία ντίβα της πολιτικής που κόβει ψήφους από τα δικά τους κόμματα.
Τι καταλαβαίνω εγώ απ’ όλο αυτό; Οτι στις μέρες μας, τα πάντα αξιολογούνται με βάση το κομματικό επίχρισμά τους. Ακόμη και οι «ιερές» μανάδες των Τεμπών.
