ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Πριν από λίγες μέρες μιλούσα με τον γιο μιας φίλης μου. Ενα παιδί γύρω στα 25 του χρόνια, πολιτικοποιημένο – τουλάχιστον με την τρέχουσα έννοια του όρου. Κυρίως δηλαδή, κατεβαίνει σε όλες τις πορείες διαμαρτυρίας, συμμετέχει σε όλα τα σχετικά χάπενινγκ, είναι φίλος διαφόρων συλλογικοτήτων, δεν θέλει τον ουρανοξύστη στο Ελληνικό, ούτε ανεμογεννήτριες στα βουνά, […]

Θα μπορούσε η διαδρομή της Μαρίας Καρυστιανού από την κβαντική παιδιατρική στην κεντρική πολιτική σκηνή να γινόταν σενάριο; Θα μπορούσε, αλλά το δραματουργικό του ενδιαφέρον θα άρχιζε και θα τελείωνε στον χαμό της κόρης της, ίσως την πιο τραγική συνθήκη στην οποία μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος. Ολο το υπόλοιπο είναι εντελώς αναμενόμενο, χωρίς ουδεμία […]

Δεν μας έφταναν τα καρφώματα (για να μην πω μπινελίκια και παρεξηγηθώ) μεταξύ πολιτικών, την τελευταία εβδομάδα είχαμε και το beef (βλέπετε πως τα ξέρω τα μοντέρνα) μεταξύ του καθηγητή Στάθη Καλύβα και του εκδότη Σταύρου Πετσόπουλου. Αιτία ή μάλλον αφορμή, ένα λάθος στο βιβλίο του Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang 1970 – […]

Εβλεπα τις προάλλες, με αφορμή την επέτειο των 16 χρόνων από τον εμπρησμό της Μαρφίν, τους ελάχιστους που συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τα θύματα του άγριου κοινωνικού αυτοματισμού εκείνης της περιόδου. Η μελαγχολία που προκαλούσε η ευάριθμη συγκέντρωση ερχόταν σε ειρωνική αντίθεση με την προθήκη του καταστήματος πίσω από τους παρευρισκόμενους. Το όνομά του «ζαχαρένιο» […]

Είναι εδώ και είκοσι, περίπου, μέρες που, σκρολάροντας στο Διαδίκτυο ή ζαπάροντας στην τηλεόραση, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσει μπροστά από τα μάτια μου, τουλάχιστον μια φορά το 24ωρο η φωτογραφία της Μυρτώς από το Αργοστόλι. Συνήθως αυτή με το καλλιτεχνικό μακιγιάζ και τα δύο σταυρωτά τσιμπιδάκια στα μαλλιά, αλλά και κάποιες πιο φυσικές […]

Αύριο συμπληρώνονται σαράντα χρόνια από την έκρηξη του αντιδραστήρα στο Τσερνόμπιλ. Σκέφτομαι ότι τόσα, περίπου, είχαν περάσει από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμου μέχρι εκείνη την 26η Απριλίου του 1986. Πολλά, πάρα πολλά. Αλλά βλέποντας στο βάθος του χρόνου, δεν μπορώ να αποφασίσω αν έγιναν περισσότερες αλλαγές από το 1946 έως το 1986 ή […]

Ενα κορίτσι, πριν ακόμη κλείσει τα 19 του χρόνια, ξεψυχάει, πεταμένο από ασυνείδητους τζάμπα μάγκες, σε μία πλατεία της Κεφαλονιάς, ύστερα από χρήση κοκαΐνης. Οι φωτογραφίες του κατακλύζουν τις οθόνες μας. Ή μάλλον, μία φωτογραφία. Σε αυτήν η Μυρτώ είναι υπερβολικά και επιτηδευμένα μακιγιαρισμένη και χτενισμένη· μοιάζει μεγαλύτερη. Κι όμως, αυτή η φωτογραφία αναπαράγεται ξανά […]

Ηταν μια εβδομάδα γεμάτη Μαρινέλλα αυτή που πέρασε. Και τώρα, στο τέλος της, έχοντας δει ξανά και ξανά στιγμιότυπα από συνεντεύξεις της και από κορυφαίες στιγμές της καριέρας της, έχοντας ακούσει ξανά και ξανά τα τραγούδια της, συνειδητοποιώ πόσο πολύ έχει «ξεβάψει» η Μαρινέλλα στη ζωή μου. Στη ζωή δηλαδή μιας γυναίκας που άρχισε να […]

Εγώ, να πω τη μαύρη αλήθεια, από τις σκορδαλιές της περασμένης Τετάρτης δεν έχω συνέλθει ακόμη. Τι την ήθελα μια τσανάκα ολόκληρη; Τέλος πάντων, μια σκορδαλιά μάς έμεινε για να γιορτάζουμε την Παλιγγενεσία, όλα τα άλλα μάς τα πήραν. Διότι δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά η τηλεόραση δεν παίζει πια εκείνες τις ηρωικές, χουντικές […]

Μα τώρα τι είναι αυτά; Απεργία διαρκείας των ταξί σε περίοδο πολέμου; Και από πού θα ενημερωθούμε δηλαδή; Με ποιον θα κάνουμε φύλλο και φτερό τα γεωπολιτικά, ποιος θα μας τα εξηγήσει; Σιγά που δεν θα προνοούσα. Με το που άρχισαν να μαζεύονται τα μαύρα σύννεφα της απεργίας, πήρα δυο – τρεις φορές ταξί μόνο […]

Και κάθομαι να γράψω. Και δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Στην τηλεόραση κάποιος πολεμικός ανταποκριτής μιλάει για βόμβες, επιθέσεις, δηλώσεις. Πίσω του εκρήξεις και φωτιές. Και από παντού δυσοίωνες προβλέψεις. Για τις τιμές των καυσίμων. Χίλια ευρώ ο τόνος το πετρέλαιο τα Χριστούγεννα, στα χίλια τετρακόσια τώρα. Σιγά μην πάρω. Θα μπουμπουνίσω το κλιματιστικό. Εχει […]

Σαν χθες, το 1994, πέθανε η Μελίνα Μερκούρη. Αύριο, 8 Μαρτίου, είναι η Ημέρα της Γυναίκας. Λες και η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να είναι αυτές οι δύο ημερομηνίες κοντά κοντά, αφού η Μελίνα μάς έδωσε μια καινούργια ταυτότητα. Στην οποία η θηλυκότητα όχι μόνο δεν ακυρώνεται από τις αιχμηρές πλευρές της, αλλά αναδεικνύεται […]

Τρία χρόνια σήμερα από την τραγωδία των Τεμπών που έκοψε άτσαλα και σπαρακτικά το νήμα της ζωής πενήντα εφτά πολύ νέων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ανθρώπων. Τρία χρόνια από τότε που η θεσσαλική κοιλάδα γέμισε με απομεινάρια από ζωές που δεν είχαν προλάβει ακόμη να ξεπεταχθούν. Τρία χρόνια που σε αυτό το θανατικό διοχετεύτηκε η […]

Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, τρεις άνθρωποι βρέθηκαν απέναντι στον νόμο. Οι δύο προφυλακίστηκαν καθώς βρίσκονται ακόμη υπό ανακριτική διερεύνηση. Κι ο ένας πέρασε ξυστά από τη φυλακή αφού του επιβλήθηκε ποινή εννιάμισι ετών, εξαγοράσιμη ωστόσο έναντι 60.000 ευρώ. «Σιγά» θα πει κάποιος. «Κάθε μέρα οδηγούνται άνθρωποι στη φυλακή, χιλιάδες σε όλο τον κόσμο». Οι συγκεκριμένοι […]

Ηταν σαν αύριο και ήταν το 2020. Στην Ευρώπη καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος από Covid. Ενας κινέζος τουρίστας στο Παρίσι. Ακριβώς ένα μήνα πριν, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιούσε για σοβαρές πιθανότητες να εξαπλωθεί παγκοσμίως η επιδημία από τη Γιουχάν. Δύο μήνες πριν, ελάχιστοι από εμάς είχαν ασχοληθεί με το περίεργο που συνέβαινε σε εκείνη […]

Πριν από μερικές ημέρες, έγραφα στα «ΝΕΑ» ότι η ιστορία της εξαφάνισης της 16χρονης Λόρα από το Ρίο, ο τρόπος που αυτό το κορίτσι σχεδίασε και μεθόδευσε τη φυγή του, το πώς μάζευε τα χρήματα «νοικιάζοντας» βιβλία, πλέκοντας και μεταπουλώντας διάφορα είδη, η σχολαστικότητα με την οποία εξαφάνισε το ηλεκτρονικό της αποτύπωμα, θα μπορούσε να […]

Γνώρισα τον κύριο Ζακ πριν από πάρα πολλά χρόνια. Σε δισκογραφική εταιρεία εγώ κι εκείνος από τους πιο σημαντικούς μουσικούς παραγωγούς, μια διακεκριμένη προσωπικότητα και εκτός του επαγγελματικού του χώρου. Θυμάμαι ένα άνθρωπο με στρογγυλό, καλοσυνάτο πρόσωπο, ευγενικό και πάντα χαμογελαστό, με ιδιαίτερο χιούμορ, η χαρά της ζωής. Η εξείδικευσή του μάλιστα στην τζαζ, το […]

Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω για τις αμβλώσεις. Θεωρούσα ότι θα έριχνα νερό στον μύλο της επαναφοράς στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης ενός μη-θέματος. Διότι, αν μιλάμε για κάτι που έχει «τακτοποιηθεί» συνταγματικά εδώ και σαράντα χρόνια, είναι σαν να θεωρούμε ότι κακώς είναι τακτοποιημένο ή ότι, τέλος πάντων, πρέπει να «ανατακτοποιηθεί». Αλλά […]

Το δελτίο Τύπου από το υπουργείο Πολιτισμού είχε τίτλο «Αναδεικνύονται οι αρχαιότητες της «Οικίας Κοκοβίκου» στην Πλάκα». Αναφέρεται στο κτίριο επί της οδού Τριπόδων 32 στην Πλάκα, εκεί όπου έζησαν η «Ελενίτσα» (Μάρω Κοντού) και ο «Αντωνάκης Κοκοβίκος» (Γιώργος Κωνσταντίνου) στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Τζαβέλλα. Το οίκημα έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο αφού […]

Ενα τόσο δα πραγματάκι. Οσο ένα πακέτο τσιγάρων. Τόσο ήταν το πρώτο iPhone που παρουσίασε τέτοιες μέρες, το 2007, ο Στιβ Τζομπς, ο επιχειρηματίας που είχε την παγκόσμια επιδραστικότητα ενός ροκ σταρ. Κινητά τηλέφωνα είχαμε ήδη στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 1993. Βγάζαμε φωτογραφίες με αυτά, στέλναμε και μηνύματα – αν και η πρώτη νουβοτέ […]

Εχω την εντύπωση ότι τις τελευταίες ημέρες δεν υπήρξε εορταστικό τραπέζι ή φιλική συνάθροιση που η συζήτηση να μην είχε και λίγο από Καποδίστρια. Αλλοτε ακροθιγώς, άλλοτε εμβριθώς, στη δική μου παρέα παραλίγο να αρπαχτούμε στα σοβαρά πρωτοχρονιάτικα. Αφορμή η ταινία του Σμαραγδή βεβαίως, αλλά υπάρχουν και άλλες βαθύτερες αιτίες και, το σημαντικότερο, ανάγκες. Διότι […]

Το reunion του «Στο παρά πέντε», η αφιερωματική εκπομπή του Mega για τα είκοσι χρόνια από την προβολή του θρυλικού σίριαλ, σάρωσε την Τρίτη το βράδυ την τηλεθέαση. Επί τεσσερισήμισι ώρες την παρακολουθούσε το μισό, σχεδόν, τηλεοπτικό κοινό. Και επειδή πλέον η απήχηση στους τηλεθεατές δεν καταγράφεται μόνο ποσοτικά, αλλά, λόγω σόσιαλ μίντια, και ποιοτικά, […]

Αναμνήσεις από εκείνο το τραυματικό καλοκαίρι του 2015. Τότε που οι κρίσιμες συνεδριάσεις της Βουλής, καταμεσής του Αυγούστου, με τους ξενυχτισμένους βουλευτές αποκαμωμένους στα έδρανα, έμοιαζαν σαν μεταμεσονύχτια προβολή της ταινίας του Παναγιωτόπουλου «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη». Θυμάμαι λοιπόν μια παρέα από πιτσιρίκια να παίζουν στην παραλία. Η πιο τσαούσα από τα κορίτσια έβαζε τα […]

Οταν είχα βγάλει το πρώτο πιστοποιητικό χωρίς να μετακινηθώ ούτε εκατοστό από τον καναπέ μου, είχα γράψει σε αυτήν την εφημερίδα ένα κείμενο για τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τότε υπουργό Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Και είχα αναφερθεί σε μια συνομιλία της Μάρθα Γκράχαμ με έναν δημοσιογράφο ο οποίος ρώτησε τη γυναίκα που θεμελίωσε τον σύγχρονο χορό πώς αισθανόταν […]

Τέτοιες πιένες το «Παλλάς» είχε να γνωρίσει από τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Μην πω το «Κλουβί με τις τρελές». Βέβαια, την περασμένη Τετάρτη ανέβηκε στη σκηνή του ένα λαϊκό έπος, συμβολικό για την εθνική μας μνήμη. Η «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του Νίκου Ξανθόπουλου που υποδυόταν τον τραγουδιστή Καρατζόγλου ο […]

Είναι μια εβδομάδα τώρα που ψάχνω ονειροκρίτες, βιβλία ερμηνείας οιωνών, σύμβολα και επεξηγήσεις, τις προφητείες του Αγίου Παϊσίου, τις «Μάγισσες της Σμύρνης», τους χρησμούς της Πυθίας στην ποπ εκδοχή τους, τα «Ταρό της Αρτάνας», τις ζώνες του λυκόφωτος, μέχρι Χάρι Πότερ έφτασα (καθόλου τυχαία όπως απέδειξε η πραγματικότητα). Είναι εκείνο το περιστέρι που δεν μπορούσε […]

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου; Πενήντα δύο; Δηλαδή μισός αιώνας και κάτι ψιλά; Περισσότερα απ’ όσα είχαν περάσει από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι δυνατόν. …Μετά όμως κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, θυμάμαι κι εκείνο το πρωτοεφηβάκι που ήμουν τότε και το συνειδητοποιώ. Τόσα πολλά χρόνια μέσα […]

Με σοκάρει ο χρόνος που σηματοδοτεί η αυριανή επέτειος. Τριάντα έξι χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, από την ημέρα – σύμβολο ως προς την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την ημέρα που, για άλλη μία φορά μέσα στον 21ο αιώνα, άλλαξε ο κόσμος. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτα απ’ όλα ότι […]

Οταν είδα τις πρώτες φωτογραφίες του Χάρη Δούκα, τότε ακόμη που ήταν υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας, ένας στίχος του Σαββόπουλου μου ήρθε στο μυαλό ως η απόλυτη περιγραφή του ανδρός. «Με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη». Είναι από το «Κανονάκι» αλλά ο συνειρμός δεν έχει να κάνει με το νόημα του τραγουδιού […]

Το 1963, ένα 19χρονο παλικαράκι έρχεται στην Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου ξεκίνησε, έχει γίνει ήδη η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Η πρωτεύουσα, όπου έφτασε σαν σε έναν «προορισμό ενηλικίωσης», είναι στην πορεία προς τα Ιουλιανά και τη «χαμένη άνοιξη». Το παλικαράκι γρατζουνάει μια κιθάρα και τραγουδά σαν βραχνοκόκορας κάτι τραγούδια, τα περισσότερα με παράξενους […]

Τις τελευταίες μέρες γύριζε στο μυαλό μου αυτή η ημερομηνία, η σημερινή δηλαδή. «Μωρέ κάτι είχε γίνει στις 18 Οκτωβρίου, κάτι που δεν το θυμάμαι». Τελικά το θυμήθηκα. Ηταν κι αυτή η αφισέτα, μία από τις τελευταίες που είχαν κυκλοφορήσει πριν από τις εκλογές του 1981. Ενα ημερολόγιο γραφείου, επιτραπέζιο, από εκείνα με την ξύλινη […]

Η 12η Οκτωβρίου, η αυριανή δηλαδή ημερομηνία, έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στην προσωπική μου μυθολογία. Είναι η μέρα που, το 1944, απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους Γερμανούς. Ως παιδί «παιδιού της Κατοχής» μεγάλωσα με ιστορίες από εκείνη την περίοδο. Ιστορίες πείνας και φόβου που έχω την εντύπωση ότι είχαν και έναν παιδαγωγικό ρόλο. Να μάθω […]

Οταν μου κάνει, καμιά φορά, την τιμή να με πάρει τηλέφωνο για να σχολιάσει κάποιο κείμενό μου, θέλω κάποια δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω ότι αυτή η φωνή, η τόσο νεανική, ανήκει σε έναν άνθρωπο της ηλικίας του. Ναι, στον Κώστα Μητρόπουλο αναφέρομαι που, την 1η Οκτωβρίου, έκλεισε τα 100 του χρόνια. Τι είναι όμως αυτό […]

Ο Τζίμι Κίμελ είναι διάσημος παρουσιαστής βραδινού talk show στις ΗΠΑ, στο κανάλι ABC – εμείς τον ξέρουμε και από παρουσιάσεις των Όσκαρ. Την περασμένη Δευτέρα αναφέρθηκε στη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ. Αποκάλεσε το κίνημα MAGA συμμορία που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκομίσει πολιτικό όφελος παρουσιάζοντας τον δολοφόνο ως αριστερό. Μια άποψη δηλαδή με την οποία […]

Αυτό το καλοκαίρι στρογγυλοκάθισε για τα καλά ανάμεσά μας. Πόσοι ήμασταν στην παρέα; Τέσσερις; Υπήρχε πάντα και ένας πέμπτος. Στην παραλία; Πέντε; Τσουπ και ένας έκτος. Στην ταβέρνα; Εξι; Να ‘σου και ο έβδομος. Πάντα και παντού μας ακολουθούσε αυτό το καινούργιο, αόρατο μέλος της παρέας, το chatGPT. Δεν μας άφηνε να διαφωνήσουμε, να συζητήσουμε, […]