Είναι «Ο Γιάννης ο φονιάς» το νέο αντάρτικο;

Μια περιήγηση στα σόσιαλ μίντια τις τελευταίες ημέρες, δίνει την απάντηση στον σημερινό τίτλο. Βεβαίως και είναι. Υστερα από την απαγόρευση του κληρονόμου του Μάνου Χατζιδάκι, να ακουστεί σε συναυλία με τον Μανώλη Μητσιά το συγκεκριμένο τραγούδι σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, βλέπω να το ανεβάζουν διάφοροι με μια ξεκάθαρη αγωνιστική διάθεση αντίστασης.

Πώς έλεγε ο Κώστας Πρέκας δεν θυμάμαι σε ποια ταινία «Ελάτε να τα πάρετε!»; Α γεια σου. Νιώθουν επαναστάτες βρε παιδί μου. Σαν να ακούν Θεοδωράκη στη χούντα. Και περιμένουν τι; Να τους συλλάβουν;

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ένα πνευματικό έργο, όπως είναι το τραγούδι, διέπεται από το κατοχυρωμένο δικαίωμα του δημιουργού ή των κληρονόμων του να το διαχειριστεί όπως θέλει.

Τι θα έπρεπε δηλαδή; Να είναι η πνευματική δημιουργία ξέφραγο αμπέλι; Και ωρύονται ενάντια στον κληρονόμο του Χατζιδάκι ποιοι; Αυτοί που έπιασαν το υποδεκάμετρο, να μετρήσουν πόσους πόντους έχει ξεφύγει η Οδύσσεια του Νόλαν από το αρχικό κείμενο του Ομήρου;

Οχι καλοί μου άνθρωποι, τα τραγούδια δεν ανήκουν στον λαό ούτε είναι μέρος μίας αόριστης πνευματικής κληρονομιάς. Εχουν ονοματεπώνυμο δημιουργών και επειδή, ειδικά στη χώρα μας όπου «…ο λαός τραγούδι θέλει», αποτελούν, με τους τζίρους που γίνονται, ένα είδος βαριάς βιομηχανίας· η άποψη περί «κοινοκτημοσύνης» είναι πούρος λαϊκισμός.

Αναγνωρίζοντας λοιπόν απόλυτα το δικαίωμα του Γιώργου Χατζιδάκι, να τηρήσει κατά γράμμα την επιθυμία του πατέρα του και να διαχειριστεί το έργο του, όπως ο ίδιος κρίνει, οφείλω να παραδεχθώ ότι η περίπτωση του Μητσιά ουδεμία σχέση έχει με εκείνη της Μποφίλιου και του Χαρούλη που σχεδίαζαν παγκόσμια περιοδεία με τα ονόματα του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκι, ως τίτλο.

Ο «Γιάννης ο φονιάς» είναι ταυτισμένος με τη φωνή του τραγουδιστή, ο οποίος μάλιστα ήταν πριν από πενήντα τόσα χρόνια προσωπική επιλογή των δημιουργών του τραγουδιού.

Και αξίζουν συγχαρητήρια στον Μητσιά για την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισε την απαγόρευση και τη δήλωση ότι, κατά τη γνώμη του, δεν προέρχεται από τον ίδιο τον Γιώργο Χατζιδάκι, αλλά από παρατρεχάμενους.

Το απεχθές ωστόσο είναι ότι η εθνική μας εχθροπάθεια έκανε μετάσταση και έβγαλε στον τάκο τον κληρονόμο, ένα «εύκολο» προς αποδόμηση πρόσωπο, διότι ο ίδιος ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να είναι αρεστός και αγαπητός σε άτομα που δεν τον αφορά η γνώμη τους.

Σπάνιο αυτό σε μια εποχή που όλους σχεδόν τους απασχολούν οι εντυπώσεις που προκαλούν και όχι η ουσία των πράξεων και των δηλώσεών τους.

Είδα χυδαιότητες που αναφέρονται στην προσωπικότητα του Γιώργου Χατζιδάκι, στο ότι δεν είναι βιολογικός γιος του ή ανοησίες περί του τι θα έκανε ο ίδιος ο συνθέτης αν ζούσε.

Ενώ το καλύτερο σχόλιο το διάβασα από τον Στρατή Πασχάλη που επισημαίνει την αποστροφή του Χατζιδάκι, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, για την πολιτιστική και κοινωνική παρακμή της χώρας και την πολιτική χροιά του έργου του, την αδιάκοπη υπεράσπιση της Ομορφιάς.

Καταλήγει όμως στο ότι το «απαγορεύεται» είναι λέξη αταίριαστη με το πνεύμα του και αναρωτιέται μήπως τελικά χάνεται η διάκριση και το μέτρο και το αποτέλεσμα οδηγεί, από άλλον δρόμο, σε αυτόν που η απαγόρευση προσπαθεί να εμποδίσει.