Oταν οι πολιτικοί γράφουν ποίηση

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

Από τη «Φροσύνη»

Βλαχάβα, ποιος σ’ εγέννησε, ποια μάνα, ποιος πατέρας;

Ο Ολυμπος αγάπησε την όμορφη την Οσσα.

Μια νύχτα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού γαλήνη…

κρυφομιλούνε τα βουνά, ολονυχτίς ρωτιώνται.

Και σαν εβγήκε ο Αυγερινός κι αρχίσανε τα ρόδα

να ξεφυτρώνουν της αυγής ψηλά στα κορφοβούνια,

ο Ολυμπος εκοίταξε την όμορφη την Οσσα,

την είδε που κοκκίνιζε σαν ντροπαλή παρθένο,

και γέρνει, γέρνει την κορφή και τη φιλεί στο στόμα,

κι ευθύς μ’ εκείνο το φιλί που ‘ναι ζωή και φλόγα

ανάφτουν, ζωντανεύουνε της νιόνυφης τα σπλάχνα,

και δεν επέρασε καιρός, χρόνοι πολλοί και μήνες

π’ ακούστηκε σα μια βοή μες τ’ Αγραφα τον Πίνδο

τ’ αρματωλού το πάτημα του φοβερού Βλαχάβα.

 

Γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1824 στη Λευκάδα. Φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας και στη συνέχεια ενεγράφη στη Νομική Σχολή στο Παρίσι, ολοκληρώνοντας όμως τις νομικές του σπουδές στην Πίζα. Το 1847 εκδίδει στην Κέρκυρα τα πρώτα του ποιήματα. Δέκα χρόνια αργότερα εκλέγεται θριαμβευτικά Βουλευτής Λευκάδας στην Ιόνιο Βουλή. Μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα επανεκλέγεται βουλευτής Λευκάδας. Του είχε προταθεί τρεις φορές το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά το αρνήθηκε και τις τρεις. Πεθαίνει στη Λευκάδα το 1879. Εργα: «Στιχουργήματα», «Μνημόσυνα».

 

g

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

«Λήθη»

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

την πίκρα της ζωής. Οντας βύθιση

ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,

μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.

 

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

 

Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται. –

 

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:

θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

 

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1860. Σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στη Γερμανία. Το 1896 συμμετείχε στην Επανάσταση της Κρήτης. Το 1910 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας. Το 1911 ως μέλος της Αναθεωρητικής Συνέλευσης της Κέρκυρας είπε μέσα στη Βουλή, ενώ απευθυνόταν στους καθαρευουσιάνους, «δεν υπάρχει χυδαία γλώσσα. Υπάρχουν χυδαίοι άνθρωποι». Σκοτώθηκε στο Δρίσκο τον Νοέμβριο του 1912. Μια συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του έχει κάνει το Ιδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη.

 

 

Γ. ΑΘΑΝΑΣ

«Το φεγγάρι περπατεί…»

Το φεγγάρι περπατεί,

Λίγοι ξέρουν το γιατί…

Οι πολλοί θαρρούν τη χτίση

Περπατεί για να φωτίσει.

 

Λίγοι μόνο ξέρουν πως

Αλλος του ο χλωμός σκοπός.

Δίχως άλλο, άλλος παράλλος:

Πιο μικρός ή πιο μεγάλος;

 

Τι κι αν λάμπει ο ήλιος, τι;

Ποιον σοφό ευεργετεί;

Σε ποιον έφεξε να κρίνει

Τι ‘ναι ο κόσμος, τι θα γίνει;

 

Το φεγγάρι περπατεί,

Λίγοι ξέρουν το γιατί…

Φεγγαράκι μου, περπάτει

Θα με βρεις στο μονοπάτι.

 

Στης νυχτός το μαγαζί

Θ’ αγοράσουμε μαζί

Λίγο λάδι, λίγο φτύλι

Για του τάφου το καντήλι…

 

Μόνο στο δικό σου φως

Γίνομαι, άθελα, σοφός

Και τον κόσμο βλέπω -αχ, μείνε!-

Οπως είναι και δεν είναι!

 

Ψευδώνυμο του Γεωργίου Αθανασιάδη – Νόβα. Γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1893. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Εργάστηκε για 25 χρόνια ως δημοσιογράφος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1926 με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων του Ιωάννη Μεταξά και στη συνέχεια με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και με την Ενωση Κέντρου. Τον Ιούλιου του 1965 με την πολιτειακή κρίση, την αποκαλούμενη Αποστασία, εκλήθη από τον βασιλιά Κωνσταντίνο να σχηματίσει κυβέρνηση. Ορκίστηκε πρωθυπουργός προτού ο νόμιμος πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Παπανδρέου υποβάλει την παραίτηση του στον βασιλιά. Το στίγμα του πρώτου πρωθυπουργού της Αποστασίας τον ακολούθησε ως τον θάνατό του τον Αύγουστο του 1987. Το 1955 εξελέγη ακαδημαϊκός. Εργα: «Πρωινό ξεκίνημα» «Αγάπη στον Επαχτο», «Καιρός πολέμου» «Ειρμός» κ.ά.

 

g

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

«Υπάρχουμε;»

Ναι

Οταν στη σκέψη βάζουμε όρια

Οταν στο θέλω δίνουμε δύναμη

 

Ναι

Οταν στο σήμερα ρίχνουμε έγνοιες

Οταν στο αύριο σπέρνουμε ελπίδες

 

Ναι

Οταν στο Τίποτα βλέπουμε αξίες

Οταν στα είδωλα δείχνουμε πίστη

 

Ναι

Οταν σαν ζώα δεχτούμε την ύπαρξη

 

Οχι

Της παρουσίας το λόγο αφού δεν βρίσκουμε

Στης αναζήτησης τη στράτα ξεψυχώντας

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στη Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ. Ενετάχθη στην Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, αναλαμβάνοντας μεταπολιτευτικά την προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας και εκλεγόμενος βουλευτής με την Ενωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (1974). Στις 13/8/1968 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, συνελήφθη και βασανίστηκε. Το πρώτο ποιητικό του βιβλίο «Αλλοι θα ακολουθήσουν: Ποίηση και ντοκουμέντα από τις φυλακές του Μπογιατίου» δημοσιεύθηκε στο Παλέρμο (1972) με εισαγωγικό σημείωμα του Πιερ – Πάολο Παζολίνι. Ενα δεύτερο δημοσιεύθηκε μετά την πτώση της χούντας στο Μιλάνο με τον τίτλο «Μέσα από φυλακή σάς γράφω στην Ελλάδα» πάλι με εισαγωγική του Παζολίνι. Σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1976.

 

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Τον ήρωα τον γνωρίζεις»

Τον ήρωα τον γνωρίζεις απ’ την πτώση

και τον δειλό από τ’ ανέβασμα που δεν του αξίζει.

Του πρώτου το όνομα το ψιθυρίζει

στ’ αυτιά του λαού ένας άγνωστος με πλούσια γνώση.

 

Τ’ όνομα του άλλου το σαλπίζει

και με τα τύμπανα το διαφημίζει

στην αγορά ο εσμός των εργολάβων.

 

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1902. Το 1919 ενεγράφη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας ολοκλήρωσε όμως τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης όπου και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ του Δικαίου. Το 1935 ίδρυσε το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα. Τον Φεβρουάριο του 1942 διέφυγε μυστικά στο Κάιρο όπου διορίστηκε αντιπρόεδρος και υπουργός Εθνικής Αμύνης της εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης του Εμμανουήλ Τσουδερού.  Μεταπολιτευτικά εξελέγη ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Το 1959 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Εργα: «Ρυθμοί στα κύματα», «Απλοί φθόγγοι» (με το ψευδώνυμο Αίμος Αυρήλιος), «Ο κύκλος τον σονέτων», «Πικροδάφνες».

 

g

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΩΜΕΡΙΤΗΣ

«Ατιτλο»

Ο διευθυντής απατεώνας.

Ο υποδιευθυντής κοράκι.

Ο γραμματέας σπιούνος.

Τα καρακόλια βαποράκια.

Ο εισαγγελέας μια φορά το μήνα

εγκρίνει τις πράξεις τους.

Ο υπουργός δυο φορές το χρόνο

τους στέλνει οδηγίες για τη νέα σωφρονιστική πολιτική.

Ολοι αγκαλιασμένοι χέρι με χέρι

υπηρετούν τους θεσμούς

και την πατρίδα.

Αυτοί έξω, εμείς μέσα.

Σωφρονιστικό κατάστημα

η επανένταξη.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στο διάστημα 1993-2007 διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας. Εργα: «Αυτοσχεδιασμοί», «Ο κύκλος της άνοιξης», «Αναφορές», «Συλλογικά», «Αποτυπώσεις», «Επαναπροσδιορισμοί», «Οκτάνεμα».

 

g

Φώτης Κουβέλης

«Το σκυλί που κρέμασαν»

Ξεφύγαμε απ’ την άκρη του δρόμου

με προφυλάξεις και διαίσθηση

για το κακό που μας ακολουθούσε.

 

Δεν ήτανε ζωή αυτή.

Σπίτια και αγάλματα να μας χτυπούν

ρωγμές να χύνουν αναμνήσεις

πόρτες που κλείνουν βιαστικά.

Δεν ήτανε ζωή αυτή.

Ξεφύγαμε απ’ την άκρη του δρόμου

χωρίς να νοιαστούμε

για το σκυλί που κρέμασαν.

 

Μερόνυχτα αποφασίζαμε τη στάση μας.

Κορμιά και σπίτια στη σειρά.

Γιορτές οργάνωσαν

και φυσαρμόνικες ηχούν το γλιτωμό μας.

 

Ξεφύγαμε.

Το βλέπεις πια στο σώμα μας

στα χέρια που κινούν τούτη τη γη.

 

Μόνο μη δεις

μη δεις τα μάτια μου.

Ενα σκυλί που κρέμασαν

απόμεινε εκεί.

 

Γεννήθηκε στον Βόλο το 1948. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ΚΚ Εσωτερικού και της Ελληνικής Αριστεράς. Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης, αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας και υπουργός Ναυτιλίας και Νησιώτικης Πολιτικής. Εργα: «Το μαύρο ηχείο», «Τοπογραφικό σημείο», «Συνοπτική ιστορία».

 

g

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΧΥΤΗΡΗΣ

«Γράφουν τα χαρτιά»

Γράφουν τα χαρτιά

Για μια φωτιά που καίει τα όνειρα

Για ένα πλοίο

Που διασχίζει την ουλή του χρόνου

Για έρωτες και δαιμόνια

Που έρχονται καταπάνω μας σαν σφαίρες

 

Στην άπιαστη βιασύνη μας

Ξεχνιούνται όλα, μυστήρια και μυστικά

Και μένουμε ξεροί

όταν αιφνιδίως ενσκήπτουν

 

Μα πάλι

Ποιος ξέρει;

Ισως η αδυναμία μας αυτή

Κάτι καλό να φέρει

 

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1945. Σπούδασε Γεωπονική στην Ιταλία και παρακολούθησε μαθήματα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Από το 1973 ως σήμερα έχει εκδώσει δέκα ποιητικά βιβλία που μια συγκεντρωτική έκδοσή τους δημοσιεύθηκε το 2019 με τον τίτλο «Ποιήματα». Εχει μεταφράσει στα ιταλικά ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη. Εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε υπουργός Τύπου και Πολιτισμού στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου.

 

g

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

«Στον Φάνη»

Στην άκρη της Σιωπής έχεις σταθεί.

Και αγναντεύεις στην πολύβουη αγορά

το αείθροο πλήθος.

Και αγναντεύεις τους θορυβώδεις, τους νεόκοπους,

αυτούς που δρέψαν τους καρπούς του μόχθου σου.

Τους θωρείς να συνωστίζονται στους προβολείς

του «εφήμερου κλέους» να δημοπρατούν τη διαρπαγείσα σοδιά σου

για να ανακάμψουν

το κυρτωμένο κορμί τους.

Και να ενεχυριάζουν τα κειμήλια της Ιστορίας,

στους οίκους ευγηρίας για τριάκοντα αργύρια.

Και Συ όλο και απομακρύνεσαι.

Πιο πέρα κι απ’ την άκρη της Σιωπής,

πιο πέρα κι απ’ την άκρη του ορίζοντα.

Πιο πέρα…

 

Γεννήθηκε το 1937 στον Γέρακα Λακωνίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ. Από το 1977 ως το 2004 εκλεγόταν βουλευτής στη Β’ Πειραιώς, ενώ από το 1981 ως το 2000 χρημάτισε αντιπρόεδρος της Βουλής. Εργα: «Των απελθόντων», «Στον ίσκιο του μεγάλου βράχου», «Σαντορίνη του χρησμού και του ονείρου».

 

g

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

«Η μελωδία της ζωής»

στον Απόστολο Σάντα

 

Από τα χαράματα ξεκίνησε το μελτέμι.

Παίζει με τα κύματα, παίζει με τα φύλλα,

παίζει με τις καλαμιές, παίζει με τα βράχια,

παρέα με τον ήλιο παίζει τα παιχνίδια των ήχων.

 

Απαλά ξεκίνησε, σε κλίμακα adagio

κι όσο πήγαινε δυνάμωνε, φορτσάριζε,

ως να σμίξει τον ουρανό με τη θάλασσα

και να σπάσει και τα πιο γερά τύμπανα.

 

Στις μελιχρές τις ώρες, όταν θα πέσει να κοιμηθεί,

ο Αρπιστής κι ο Αυλητής της Κέρου θα μέλψουν

το ταξίδι του μέσα από τα Κυκλαδονήσια,

θα παίξουν τη μελωδία της ζωής τ’ ανθρώπου.

 

Γεννήθηκε στην Απείρανθο της Νάξου το 1922. Τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 1941 μαζί με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σημαία της ναζιστικής Γερμανίας από τον ιστό του βράχου της Ακρόπολης. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη» και ως διευθυντής της «Αυγής». Εργα: «Βίγλα μνήμης», «Νέκυιοι Ωδαί» και «Στα κυκλαδονήσια η αίσθηση στο φως στιχουργεί». Πέθανε στις 30 Μαρτίου του 2020.

 

g

Ι.Π. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ

«Τώρα χρώματα και αρώματα»

Του καλοκαιριού μου η αυγή

χρώματα άπλωσε στη γη.

 

Χρώματα κι αρώματα

στα πατρώα μου χώματα.

 

Και το πατρικό μου σπίτι

σαν τον ήρεμο πρεσβύτη

 

μέσ’ στα γέρικα αγκωνάρια

με του πόλεμου τ’ αχνάρια…

 

Οι κουρσάροι απ’ το Βορρά,

μια θανατερή φορά,

ήρθαν κι έκαψαν το σπίτι,

τρεισχλωμέ μου Αποσπερίτη.

 

Κι άγριοι επέρασαν χειμώνες

χωρίς να βγουν ανεμώνες.

 

Τώρα στ’ άγιά του τα χώματα

χρώματα κι αρώματα

 

σκόρπια από το Δημιουργό

κι από ενός ζωγράφου χέρι πλαστουργό.

 

Γεννήθηκε στη Ζήρεια Αχαΐας το 1904. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και Οικονομικά, Λογοτεχνία, Θέατρο και Κοινωνιολογία στη Σορβόννη. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1964 με την Ενωση Κέντρου, ενώ το 1981 διετέλεσε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Εργα: «Ελληνικές νύχτες», «Ο Γολγοθάς», «Το χρυσόμαλλο δέρας», «Η πορεία των κρίνων», «Ο αείφεγγος βράχος της Ακρόπολης». Πέθανε στην Αθήνα το 1994.

 

g

ΡΟΥΛΑ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗ

«Ο πατέρας ήξερε πως ποτέ δεν θ’ ασπρίσουν τα μαλλιά του»

Η μητέρα, ένα μαύρο ρούχο, μαύρο μαξιλάρι

Με φωνή κλαψιάρικη μιλάει στον πατέρα

Που στέκει ασάλευτος σαν άσπρο φάντασμα στην αυλή.

«Νικόλα», του λέει, «ξύπνα. Χιονίζει. Θα κοκαλώσεις.

Θα γίνεις άγαλμα. Ξύπνα». Φωνάζει πάντα και δεν μ’ αφήνει

να κοιμηθώ.

Σπάνια βέβαια χιονίζει εδώ στο κέντρο της Αθήνας.

Κι ο πατέρας δεν μπορούσε να υποδυθεί το χιονάνθρωπο.

Ούτε μπορεί τώρα να μου χτυπήσει το τζάμι με

το ράμφος του.

 

Απλώς του άρεσαν τα άσπρα σεντόνια και σαν να ‘ξερε

Πως δεν θα άσπριζαν ποτέ τα μαλλιά του, έριχνε πάνω του

Ο,τι άσπρο του βρισκόταν για να τρομάζει δήθεν τη μητέρα.

 

Ετσι σιγά σιγά με τα χρόνια μπήκε στο σπίτι

η αιωνιότητα.

Με τα μαύρα κοράκια και τα λευκά φαντάσματα.

 

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1935. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και διετέλεσε διαδοχικά υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών, Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Υγείας στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Πέθανε το 2013. Εργα: «Βήματα στην Αλλη Πολιτεία», «Μνημείο Αγνώστου», «Το Δίλημμα του Αγάλματος», «Η Πτήση που δεν Εγινε», «Λίγο Πριν, Λίγο Μετά».

 

g

ΜΙΧ. Δ. ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο μικρός επαρχιώτης

Εφερες στην πρωτεύουσα τα παιδικά σου μάτια

και τα κουμπιά και τα χρυσά σειρήτια του λυκείου.

Εν’ άρωμα από λεμονιές κλειστές σε περιβόλια

κι απ’ τ’ άνθη, στης Επισκοπής που ανθίζανε τον κήπο.

Κι ακόμα φέρνεις μια δειλή ψυχούλα, πληγωμένη

απ’ του διαβήτη τις γωνιές κι απ’ τους σκληρούς κανόνες.

 

Και τώρα, πες μου, πού θα πας, κλεισμένος στα κουμπιά σου,

να δώσεις την ψυχούλα αυτή, τη μαθηματική;

Τώρα φοβάσαι να κοιτάς απ’ τις γερμένες θύρες,

που μια κρυμμένη υπόσχεση κρατούν μες στη σκιά τους.

Φοβάσαι ακόμα (και τα μαύρα μάτια σου βουρκώνουν)

μη βρουν αστεία την άμαθη ψυχή σου και γελάσουν.

 

Μα εγώ το ξέρω· κάποιαν ώρα ρόδινη του θέρους,

περνώντας απ’ τη σκοτεινή μισογερμένη θύρα,

στα φαγωμένα και παλιά σκαλιά θα ιδώ ριγμένο

(σαν πτώμα κάποιου που κρυφά σκοτώσανε τη νύχτα)

ένα χιτώνιο παιδικό, με τα χρυσά σειρήτια.

 

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1903. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και το 1943 διορίστηκε τακτικός καθηγητής της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών. Διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας από το 1966 ως το 1969, ενώ εξελέγη κατά πλειοψηφία από τη Βουλή ως προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας ασκώντας τα καθήκοντα του αρχηγού του κράτους από τον Δεκέμβριο του 1974 ως τον Ιούνιο του 1975. Πέθανε στην Αθήνα το 2002. Εργα: «Ποιήματα» (συγκεντρωτική έκδοση).

 

g

Κωνσταντίνος Τσάτσος

Της ξενιτιάς

Τ’ απόβραδο στην καμαρούλα μου, στην ξενιτιά.

Βροχή, βροχή που αδιάκοπα χτυπάει το παραθύρι.

Χτυπάει κ’ η μαύρη θύμηση την πόρτα μου σιγά

και με κερνάει σταλιά-σταλιά μες σε θαμπό ποτήρι

το πύρινο φαρμάκι της.

Καλώς το, να το πιω!

Γιατ’ η ώρα ζύγωσεν, αφού στερέψαν απ’ το θρήνο

τα μάτια κι αφού σβήστηκε το φως μες στο μυαλό,

να γίνει στάχτη το κορμί και να χαθεί κ’ εκείνο.

 

[Από τη σειρά «Πρώτες ματιές», Τα ποιήματα, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1973, σ. 296.]

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και Φιλοσοφία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Το 1945 διετέλεσε υπουργός Τύπου και Πληροφοριών στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Το 1956 προσχώρησε στο Κόμμα της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενωσης (ΕΡΕ) και υπηρέτησε ως υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως και ως υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1961-1963). Το 1974 ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Το 1975 εξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Δημοσίευσε ποιήματα με τα ψευδώνυμα Υβος Δελφός και Κώστας Ιωαννίδης. Το σύνολο των ποιημάτων του έχει συγκεντρωθεί σε έναν τόμο με τον τίτλο «Ποιήματα». Πέθανε στην Αθήνα το 1987.