Πολιτική με αρχές

Η αδυναμία ή το πραγματικά ανέφικτο του ΠΑΣΟΚ να σπάσει την αποκλειστικότητα στη φθορά και εν τέλει την εξαΰλωσή του, διαχειριζόμενο την μη κατάρρευση της χώρας όπως την παρέλαβε από την κυβέρνηση Καραμανλή το 2009, δημιούργησε πλήρη ανατροπή του κομματικού στάτους. Η πρόσμειξη με τη Δεξιά ΝΔ του Σαμαρά, απελευθέρωσε δυνάμεις που σε επίπεδο στελεχών έψαχναν νέους θώκους εξουσίας, ενώ στην κλίμακα των ψηφοφόρων προσέφερε «αντιδεξιά» διαφυγή με τη σφραγίδα της έστω και θολής «αριστεροσύνης», που προσέφερε αφειδώς ο προσδοκών την εξουσία και μετερχόμενος τα πάντα ΣΥΡΙΖΑ. Συγχρόνως νομιμοποιήθηκε κι εκείνη η τάση που αισθανόταν πιο βολικά στη δεξιά πλευρά του συστήματος και που καταφανώς απολάμβανε τη συγκυβέρνηση με τον πάλαι ποτέ πολιτικό αντίπαλο, περισσότερο από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του 2009. Από τότε κυρίως ο όρος «αποστασία», που κυριαρχούσε στην ιστορία της πολιτικής από το 1965, ακουγόταν ως παλαιολιθική αγκύλωση, αφού στην πορεία αυτή και με απόγειο το 2015, πολιτικά στελέχη της Κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ) αλλά και της μασίφ Δεξιάς (Καμμένος κ.λπ.) πηγαινοέρχονταν σε κόμματα και πέριξ αυτών με κριτήριο κυρίως την πολιτική τους τακτοποίηση, διατρέχοντας «σφαίρα» τον κομματικό ορίζοντα με βολικές μόνον στάσεις. Οι εξαιρέσεις των πολιτικά συνειδητών μετατοπίσεων πέραν της ευρύτερης παράταξης, βεβαίως υπήρχαν. Υπό το πρίσμα αυτό και φθάνοντας στη σημερινή κατάσταση και τις υπουργοποιήσεις στελεχών που προέρχονται από την Κεντροαριστερά, θεωρώ ότι τα δύο ερωτήματα που θα μπορούσαν να τεθούν, δηλαδή πρώτον, εάν η σημερινή κυβέρνηση ενσωματώνει πλέον και την Κεντροαριστερά με τόσα στελέχη της που χρησιμοποιεί και δεύτερον, εάν υφίσταται πλέον εν κατακλείδι Κεντροαριστερά, απαντώνται ενιαία.

Ο Κυρ. Μητσοτάκης προετοιμαζόμενος για τη διακυβέρνηση, θέλοντας να αποστεί από το παρελθόν του βεβαρημένου κόμματός του, προσκάλεσε και προετοίμασε μια ομάδα δημιουργικών επί το πλείστον τεχνοκρατικών στελεχών, που τους δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψουν καινοτόμα πέριξ της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, με αποτέλεσμα να συγκροτούν μια υπολογίσιμη νέα και διακριτή δύναμη, σε ένα κόμμα που αν έμενε ίδιο θα είχε ίσως την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι ίσως τα μοναδικά κυβερνητικά στελέχη που ακούγονται και προβάλλονται ανήκουν στην ομάδα αυτή. Ακόμη και στην προχθεσινή «διόρθωση» του κυβερνητικού σχήματος, ο Πάνος Τσακλόγου ξεχωρίζει έχοντας σοβαρό τεχνοκρατικό προφίλ και διακρίθηκε πολιτικά για τη θητεία του ως σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου σε δύσκολες εποχές. Το ίδιο θεωρώ ότι θα συμβεί και στον κυρίως ανασχηματισμό όταν γίνει, ενώ κι άλλα στελέχη πολύ πιο ενεργά της Κεντροαριστεράς δεν κρύβουν την κυβερνητική συμπάθειά τους. Καλύπτει λοιπόν με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον χώρο της Κεντροαριστεράς; Οχι βέβαια. Γιατί πρώτον, οι ορισμένες περιπτώσεις αξιοποίησης από μόνες τους δεν καθορίζουν την πολιτική φυσιογνωμία ενός κόμματος, ειδικά όταν πρόκειται για τεχνοκρατικά στελέχη ανάμεσα σε πλήθος παλαιών και καθαρά δεξιών πολιτικών προσώπων. Και δεύτερον, όταν δεν ακολουθείται η βασική συντεταγμένη της Κεντροαριστεράς που ορίζεται με περισσότερο κοινωνικό κράτος, αποκέντρωση, προάσπιση των ατομικών ελευθεριών, διαφάνεια, λογοδοσία, ενώ αντίθετα εντάσσονται τα στελέχη αυτά σε μια μηχανή ενός «επιτελικού κράτους» που εξαντλείται στο πανίσχυρο Πρωθυπουργικό Γραφείο που κυβερνά και υποκαθιστά τους πάντες. Δεν αξιοποιείς πραγματικά για τη χώρα, δεν διευρύνεις πολιτικά τον χώρο σου με τον τρόπο αυτό.

Τέλος, αυτά συμβαίνουν γιατί η απαραίτητη δύναμη για τη χώρα, αφήνεται η ίδια στη «λεηλασία», περιχαρακώνεται όλο και περισσότερο, δεν αξιοποιεί το δυναμικό της, δεν εκφράζει τις μεγάλες ομάδες των σοβαρών και δυναμικών πολιτών που αδιαφορούν για το νέο αλλά σαθρό δίπολο ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η αναζήτηση πολιτικής, αρχών, αξιών δεν υποκαθίσταται από μεμονωμένα πρόσωπα κι αυτό οφείλουμε να το αντιληφθούμε όλοι.

Ο Γιώργος Πεταλωτής είναι πρώην υπουργός, στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής