Χθες το πρωί, στον Πειραιά, είχε στηθεί σκηνικό πολέμου. Διαδηλωτές, όχι πολλοί αλλά με δυνατές φωνές, υποδέχτηκαν το κρουαζιερόπλοιο «Crown Iris» και να εμποδίσουν την αποβίβαση των επιβατών του επειδή είναι εβραίοι. Οι διαδηλωτές αυτοπροσδιορίζονται ως αντιπολεμικές συλλογικότητες και λιμενεργάτες, είναι δηλαδή μέλη του ΚΚΕ και αριστεριστές, μια μαγιά του σύγχρονου ελληνικού αντισημιτισμού – που αυτοπροσδιορίζεται ως αντισιωνισμός και, όπως έχει εξηγηθεί πολλές φορές σε αυτή τη σελίδα, είναι η σύγχρονη εκδοχή του αντισημιτισμού με προοδευτικό πρόσημο. Μαζί τους και μέλη της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδος.
Η αστυνομία περιορίστηκε στην προσπάθεια να διευκολύνει την αποβίβαση των τουριστών και να αποτρέψει τη βία. Κάποια στιγμή, σαν χούλιγκαν, οι διαδηλωτές άρχισαν να πετάνε πλαστικά μπουκάλια και αντικείμενα στο λεωφορείο που μετέφερε ορισμένους, επειδή λέει κάποιος τους έκανε υβριστική χειρονομία. Στη συνέχεια, οι διαδηλωτές προσπάθησαν να κλείσουν δρόμους από τους οποίους περνούσαν τα πούλμαν με τους επιβάτες του κρουαζιερόπλοιου. Ολα αυτά, τα δικαιολογούν ως αντίλογο στην αναχαίτιση των πλοίων της φλοτίλα από το Ισραήλ και ως αντίδραση στις συνεχιζόμενες εχθροπραξίες στη Λωρίδα της Γάζας και στον Λίβανο κατά της Χαμάς και της Χεζμπολάχ.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί από πέρυσι, αλλά η φετινή εισαγωγή στο ίδιο παιχνίδι δείχνει ότι, φέτος, οι δυνάμεις που επικαλούνται την πρόοδο (το ΚΚΕ, το κόμμα Τσίπρα, όσοι ήταν κι όσοι παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά και διάφοροι ακτιβιστές, γνωστοί κυρίως για την ακτιβιστική δραστηριότητά τους), αλλά στην ουσία, είτε υποστηρίζουν αυταρχικά πολιτεύματα είτε όταν δοκιμάστηκαν έδειξαν τις αυταρχικές ροπές τους, έχουν σχεδιάσει πολλά τέτοια μικρά και μεγαλύτερα πογκρόμ στα λιμάνια ή όπου αλλού έχουν τη δυνατότητα. Είναι εμφανές ότι γίνεται προσπάθεια η κυβέρνηση να βρεθεί υπόλογη – είτε επειδή θα μπορεί να κατηγορηθεί ότι ανέχεται τις εκδηλώσεις αντισημιτισμού στη χώρα είτε επειδή αν ξεφύγει η κατάσταση θα μπορεί να κατηγορηθεί ότι χρησιμοποιεί βία κατά δυνάμεων «της προόδου».
Και όλα αυτά, μέσω μιας προκατασκευασμένης εχθροπάθειας, στο όνομα μιας μανιχαϊστικής ανάγνωσης της πραγματικότητας στο Μεσανατολικό. Κυνηγώντας τους εβραίους που ταξιδεύουν, εργάζονται, επιχειρούν στην Ελλάδα, οι διαδηλωτές θεωρούν αποκλειστικά την εβραϊκή ταυτότητα, ως ενοχή – γι’ αυτό κι επιτίθενται τυφλά, με βίαιο τρόπο, εναντίον πολιτών που, απλώς, είναι εβραίοι.
Είναι οπαδοί ενός σύγχρονου αντισημιτισμού, χωρίς φυλή, αλλά πάντως με ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Μάλιστα, ενώ κάνουν λόγο για «γενοκτονία» του συνεχώς αυξανόμενου παλαιστινιακού πληθυσμού, ανέχονται τις διακηρύξεις του Ιράν και των εντολοδόχων του, προφανώς και της Χαμάς το δολοφονικό έργο της οποίας την 7η Οκτωβρίου 2023 το λησμονούν, για εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ. Ουσιαστικά, δηλαδή, η επίθεση του προοδευτικού αντισημιτισμού, είναι μια άγρια εκδοχή ρατσισμού, που δεν τον κάνει λιγότερο απεχθή η επίκληση εκ μέρους όσων τη διαπράττουν της δικής τους ταυτότητας που οι ίδιοι την προσδιορίζουν, ως προοδευτική.
Η τακτική αυτή είναι τακτική πογκρόμ – και είναι αδιανόητο ότι το ελληνικό κράτος ανέχεται στη σύγχρονη Ελλάδα τακτικές πογκρόμ. Μπορεί το ελληνικό κράτος διά των αρχών του να κάνει ό,τι μπορεί, να περνούν απαρατήρητες οι μεθοδευμένες επιθέσεις κατά εβραίων επισκεπτών, θα αρκούσε όμως ένα τυχαίο ατύχημα κάποια στιγμή για να μεγεθυνθούν οι συνέπειες.
Οι επιθέσεις συλλήβδην κατά ισραηλινών πολιτών και, συλλήβδην, εβραίων σε ελληνικό έδαφος είναι απαράδεκτος ρατσισμός και αντισημιτισμός. Κι η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να τις υποβαθμίσει είναι, πρωτίστως, ανοχή ενός κύματος αντιδημοκρατικής βίας· που οργανώνεται και κλιμακώνεται.
Μακροοικονομικές ανισορροπίες, τέλος
Η χθεσινή ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα αφαιρείται οριστικά από τη λίστα των χωρών με μακροοικονομικές ανισορροπίες είναι και μεγάλης συμβολικής αλλά και ουσιαστικής αξίας. 16 χρόνια μετά την έναρξη της ελληνικής κρίσης χρέους, η Ελλάδα ουσιαστικά επιστρέφει στην οικονομική κανονικότητα. Μάλιστα, σε μια συγκυρία όπου δέκα άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης βρίσκονται σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Η χώρα πέρασε διά πυρός και σιδήρου. Μια δεκαετία μνημονίων, κοινωνικών εντάσεων, βίας και αδιανόητων κινδύνων, ακολουθήθηκε από καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας (2018-2022). Στη συνέχεια, η χώρα παρέμενε στην κατηγορία των υπερβολικών μακροοικονομικών ανισορροπιών και, στη συνέχεια, τα δύο τελευταία χρόνια, στην κατηγορία έστω απλών μακροοικονομικών ανισορροπιών. Από χθες αίρεται και αυτό και, πλέον, η χώρα αποκτά την οικονομική ανεξαρτησία της· κι είναι στο χέρι των πολιτών να επιλέξουν πώς θα διατηρηθεί.
Ακουσα, βεβαίως βεβαίως, τον Αλέξη Τσίπρα να λέει, ακόμα μια φορά, ότι σημασία έχουν οι άνθρωποι κι όχι οι αριθμοί. Είναι ωραίο πράγμα οι επαναλήψεις, όλοι όμως θυμόμαστε πού είχε βρεθεί η χώρα με αυτά τα μυαλά: δυστύχησαν και οι αριθμοί και οι άνθρωποι. Ας το θυμόμαστε όταν νέοι και παλαιοί λαϊκιστές έρχονται να μας τάξουν έναν επόμενο παράδεισο.
