ΠολιτισμόςΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν θέλω μια τέχνη που φωνάζει»

Ο ζωγράφος Αλέκος Λεβίδης μιλάει για την έκθεση «Μυθ-ιστορικά» που παρουσιάζει στην Πινακοθήκη Γκίκα

«Δεν θέλω μια τέχνη που φωνάζει»
4 λεπτά

Δημιουργεί ένα «ψηφιδωτό των εμπειριών του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα», μέσα από 25 ζωγραφικά του έργα, που έχουν φιλοτεχνηθεί στη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών, από τα οποία τα πέντε πιο πρόσφατα κάνουν το ντεμπούτο τους ενώπιον του κοινού. Εργα παραστατικά, όπου ιστορικά γεγονότα και προσωπικές στιγμές συναντώνται πάνω στον καμβά χτίζοντας καινούργιες ιστορίες και τα οποία συνθέτουν το υλικό της έκθεσης «Μυθ-ιστορικά» με την οποία ο Αλέκος Λεβίδης επιλέγει να τιμήσει τη μνήμη του αγαπημένου του φίλου, ακαδημαϊκού και τέως διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη, Αγγελου Δεληβορριά και πραγματοποιείται με τη στήριξη της συλλογής Σωτήρη Φέλιου.

«Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για μια μικρή αναδρομική έκθεση, αλλά για μια επιλογή έργων σε σχέση με την παρουσία της Ιστορίας μέσα στη δουλειά μου» εξηγεί στο «ΝΣυν» ο Αλέκος Λεβίδης. «Υπάρχει η Ιστορία που εξελίσσεται γύρω μας και η προσωπική μας ιστορία, οπότε είμαστε υποκείμενο και αντικείμενο ταυτοχρόνως. Αυτά τα δύο ρεύματα ανακατεύονται και προσδιορίζουν έναν ζωγράφο. Αυτό που παρατηρώ σε κάποια έργα μου είναι η φανερή παρουσία της εξωτερικής Ιστορίας, η οποία όταν μπαίνει στη ζωγραφική μυθοποιείται κατά κάποιον τρόπο, αλλά μένουν σκηνές που έχουν αναφορά στον εξωτερικό κόσμο. Νομίζουμε ότι ζούμε σε εποχή ειρήνης, ωστόσο γύρω μας πάντα κάτι δημιουργεί ένα ρήγμα στην κατάσταση ευτυχίας. Αυτό το απεικονίζω και κυριολεκτικά και μεταφορικά στους πίνακές μου» συνεχίζει ο 76χρονος ζωγράφος που κινείται με συνέπεια στα μονοπάτια της παραστατικής ζωγραφικής, έχει πλούσιο έργο σκηνογραφικό έργο και έχει μεταφράσει το «35ο Βιβλίο της Φυσικής Ιστορίας» του Πλίνιου του Πρεσβύτερου.

«Ορισμένοι πίνακες έχουν ημερομηνία και επιτρέπουν στον θεατή να προσεγγίσει την εποχή στην οποία αναφέρεται το έργο. Εκείνο που με ενδιαφέρει όμως είναι να φτιάξει ο ίδιος ο θεατής τη δική του ιστορία με βάση αυτό που βλέπει και λιγότερο εκείνη που αφηγούμαι εγώ. Ολο αυτό βεβαίως έχει ενδιαφέρον αν υποστηρίζεται από ένα καλό έργο, διότι αν είναι αδιάφορο δεν θα προσελκύσει το βλέμμα. Δεν πιστεύω στο δόγμα “η τέχνη για την τέχνη”, χωρίς να έχω την ψευδαίσθηση ότι η τέχνη μπορεί να επέμβει ριζικά στη ζωή και να προκαλέσει αλλαγές. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι δημιουργεί ευαισθησίες και διαμορφώνει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Απεχθάνομαι την τέχνη που προπαγανδίζει. Δεν με ενδιαφέρουν τα προφανή. Θέλω ό,τι περνά από ένα έργο να περνά υπόρρητα, να μη φωνάζει. Γι’ αυτό και είμαι εναντίον της στρατευμένης τέχνης. Δεν είμαι όμως εναντίον μιας συνειδητοποιημένης τέχνης που ξέρει σε ποια εποχή ζει και με τον τρόπο της αντιμετωπίζει τα όποια προβλήματα. Διαλέγω γεγονότα που έχω κάποια σχέση είτε τα θυμάμαι ως βίωμα, είτε το έχω απορροφήσει χωρίς να έχω συμμετάσχει. Είναι πράγματα που έχουν σχέση με την παιδική μου ζωή. Αυτό που δεν κάνω είναι ότι δεν επιλέγω να περάσω ένα μήνυμα επί τούτου και πολύ επίκαιρο. Οταν κάτι είναι πολύ επίκαιρο για να γίνει τέχνη, πρέπει να χάσει τα αναγνωρίσιμα στοιχεία του, να γίνει η “απόσταξή” του. Οπότε ή θα δείτε αναγνωρίσιμα γεγονότα που έχουν μια πατίνα χρόνου ή κάποια που λέγονται με αλληγορικό τρόπο» συνεχίζει ο Αλέκος Λεβίδης.

 

ΓΙΑ ΤΟΝ Α. ΔΕΛΗΒΟΡΡΙΑ. Για ποιον λόγο επέλεξε τη δεδομένη χρονική στιγμή για να κάνει τη συγκεκριμένη θεματική παρουσίαση που έχει σαφές ιστορικό υπόβαθρο; «Επειδή μεγαλώνω; Τώρα γυρνάω πιο εύκολα σε τέτοια έργα από ό,τι παλαιότερα. Παράλληλα είναι και μια προσφορά στη μνήμη του Αγγελου Δεληβορριά, που έστησε αυτό το μουσείο-αφιέρωμα στη λεγόμενη Γενιά του ’30, την Πινακοθήκη Γκίκα, την οποία θα χαρακτήριζα χώρο έκφρασης της σύγχρονης ευαισθησίας μας» απαντά.

Μεταξύ άλλων είναι για δεύτερη φορά υποψήφιο μέλος για την Ακαδημία Αθηνών, καθώς η προηγούμενη προκήρυξη της θέσης κηρύχθηκε άγονη. Τι πιστεύει ότι μπορεί να προσφέρει από τη συγκεκριμένη θέση, αν εκλεγεί, στον τομέα της ζωγραφικής;  «Στην Ελλάδα η παράδοση της παραστατικής ζωγραφικής είναι πολύ ζωντανή ακόμη και σε πολύ νεότερούς μου ζωγράφους, αλλά πιστεύω ότι δεν υποστηρίζεται από τους θεσμούς. Αν ένας καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το βίντεο ή τα νέα μέσα, βρίσκει στήριξη από ιδρύματα, υποτροφίες, ενώ για την παραστατική ζωγραφική δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Θα ήθελα να υπάρξει μια στήριξη χωρίς ίχνος φανατισμού ή μονομέρειας. Επίσης έχω πάθος με την ιστορία της αρχαίας ζωγραφικής και θα ήθελα να δημιουργηθεί ένα σχετικό κέντρο ερευνών στην Ακαδημία» καταλήγει.

 

 

 

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Ολυμπιακός: Η δωδεκάδα για τον αγώνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης
  2. Γυναικοκτονία στο Θησείο: Σοκ προκαλεί το ιατροδικαστικό πόρισμα – H 60χρονη ήταν θύμα χρόνιας κακοποίησης
  3. FT: Πιέσεις Τραμπ στην Ουκρανία για συμφωνία ειρήνης με τη Ρωσία έως τον Ιανουάριο – Οι ανησυχίες του Κιέβου για τους όρους της Μόσχας

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies