Ρασπούτιν χωρίς Τσάρο δεν υπάρχει

Αρκετή κουβέντα γίνεται περί Ρασπούτιν τελευταία. Και έπεται ακόμα περισσότερη. Παραδόξως όμως, ξαφνικά, ω του θαύματος, έμεινε ο Ρασπούτιν κι έφυγε ο Τσάρος!.. Και, αυτό, είναι καθολικά ανιστόρητο: άνευ Τσάρου (και Τσαρίνας) ο Ρασπούτιν θα ήταν μία υποσημείωση, αν ήταν, της ιστορίας. Οτι έμεινε σε αυτή, οφείλεται στο ότι έπεισε τους Τσάρους. Ρασπούτιν μόνος, στερείται εντελώς κάθε λογικής. Είναι καρικατούρα.

Προεκλογικά, η ΝΔ υιοθετούσε πλήρως την έννοια «Ρασπούτιν» – και εξακολουθεί να το κάνει. Η διαφορά ήταν ότι πριν ο Ρασπούτιν πήγαινε πακέτο με το αφεντικό του, ενώ, τώρα, το αφεντικό… ξεχάστηκε. Αυτό έχει δύο όψεις: μία πολιτική στόχευση και μια ηθική ανακολουθία. Απ’ ό,τι φαίνεται, η πρώτη επικράτησε της δεύτερης στο πρωθυπουργικό γραφείο.

Η πολιτική στόχευση φαίνεται να είναι η εξής: τι καλύτερο δώρο για τον Τσίπρα, τον «Τσάρο» δηλαδή, απ’ το να τον σέρνουν στη Δικαιοσύνη; Απ’ το να έρθει η στιγμή που θα φτάσουν τα πράγματα λ.χ. στο ακροατήριο και εκείνος να είναι απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ στις κάμερες και να σκούζει για τους… αγώνες του για τη Δημοκρατία, για πολιτικές διώξεις, για ανένδοτους και για άλλες συναφείς εξυπνάδες που είναι βέβαιο ότι εν τω μεταξύ θα επινοήσει. Η καλύτερή του! Αν σκέφτηκαν έτσι, η αλήθεια είναι ότι πράγματι εκεί υπάρχει ένα θέμα.

Η ανακολουθία, όμως, από την άλλη πλευρά έχει χαρακτήρα και ηθικής και συνέπειας. Ηθικά, ή πιστεύουμε αυτά που λέμε, ή δεν τα πιστεύουμε. Δεν έχει ενδιάμεσο. Ή υπάρχει Ρασπούτιν, άρα υπάρχει και Τσάρος, ή δεν υπάρχει τίποτα από τα δύο. Αυτό, πρέπει να το ζυγίζουν πολύ πιο προσεκτικά στο γραφείο του Πρωθυπουργού, γιατί δεν έχουν συνειδητοποιήσει το βάθος της ζημιάς που θα πάθουν όταν στην πορεία αυτού του δρόμου φανεί, σύντομα, ότι το κριτήριό τους ήταν αμιγώς πολιτικό. Αν είναι τώρα, γιατί να μην ήταν και πριν, όταν απ’ την αρχή μιλούσαν για τη σκευωρία; Αυτό θα τους πουν οι αντίπαλοί τους. Και θα είναι πολύ πειστικοί.

Η στάση του Πρωθυπουργού βασίζεται, όπως ο ίδιος λέει, στο επιχείρημα «τους πολιτικούς μου αντιπάλους δεν τους στέλνω στα δικαστήρια». Ακούγεται σωστό. Είναι όμως; Εδώ, δεν μιλάμε για πολιτική αντιπαράθεση, όπου κάτι τέτοιο θα ίσχυε. Εδώ μιλάμε για τη χρήση της Δικαιοσύνης ως εργαλείο πολιτικών διώξεων, για πρωτοφανείς μεθοδεύσεις που δεν ήταν μόνον εις βάρος των ανθρώπων που σπιλώθηκαν άδικα, αλλά εξίσου εις βάρος των δημοκρατικών θεσμών. Αυτά, που τα «πίστευε» η ΝΔ πριν από τις εκλογές, τα «πιστεύει» ακόμα; Ή όχι; Αν όχι, υπάρχει πρόβλημα. Συνολικότερο και σοβαρό.

Τέλος, κάτι ακόμα: ο ηθικά απαξιωτικός χαρακτήρας των κατηγοριών αυτής της υπόθεσης κατά τόσο κεντρικών προσώπων στη ΝΔ, για να μείνουμε σε αυτά, δεν μπορεί να ξεχνιέται. Η υπεράσπιση της τιμής τους, λόγω της σημασίας τους, δεν αφορά μόνον τους ίδιους που, ορθότατα, δεν κάνουν βήμα πίσω: αν έκαναν, θα ήταν σαν έμμεση παραδοχή. Γι’ αυτό το θέμα αφορά εξίσου και το κόμμα τους. Αραγε η κυβέρνηση το έχει καταλάβει;