Η εκδίκηση {CR}του Βιργιλίου

Αυτό μάλιστα. Για χάρη του Πάπα άξιζε να πέσει στη μάχη όλο το επικοινωνιακό οπλοστάσιο της Κουμουνδούρου. Ειδικά τώρα που ο Αλέξης Τσίπρας πηγαινοέρχεται στην Ιταλία, ζώντας τη φαντασίωση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην κοιτίδα της Αναγέννησης. Ολες οι φίλιες ιστοσελίδες έκαναν πάρτι με την αφιέρωση του Ποντίφικα στον επιτετραμμένο της ελληνικής Αριστεράς. Οπου κι αν σερφάρω, η φράση με πληγώνει: «Durate, et vosmet rebus servate secundis». Ο έστι μεθερμηνευόμενον: «Εγκαρτερείτε και κοιτάτε εμπρός: καλύτερες μας περιμένουν μέρες». Από κοντά διοχετεύτηκε και το λυσάρι του Σαββατοκύριακου, ώστε ημείς οι ημιμαθείς να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη βαρύτητα της δωρεάς. «Σύμφωνα με συνεργάτες του προέδρου, ο Πάπας έκανε στον Τσίπρα γραπτή αφιέρωση τους στίχους του Βιργίλιου από την “Αινειάδα”. Ο Αινείας… μετά την άλωση και λεηλασία της Τροίας, σύμφωνα με τη μεταγενέστερη ρωμαϊκή μυθολογία, έφυγε από την Τροία και έπειτα από πολλές περιπέτειες οι απόγονοί του ίδρυσαν τη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια της πορείας του προς τη Ρώμη μια καταιγίδα ξεβράζει αυτόν και τους συντρόφους του στην Καρχηδόνα. Και αυτός παρηγορεί τους συντρόφους του με τη φράση».

Τι σου είναι, όμως, τα λατινικά; Στην Ελλάδα, ελέω Γαβρόγλου, ξορκίζεις την ουμανιστική τους διάσταση και τον συμβολισμό του κοσμοπολιτισμού, για να τα βρεις μπροστά σου όταν πρέπει να πιαστείς από το πρώτο τυχόν επικοινωνιακό τσαλίμι. Σαν να ψήλωσαν τουλάχιστον δυο πόντους αυτοί οι «συνεργάτες του προέδρου» τώρα που δέχθηκαν το αντίδωρο της λατινικής γραμματείας. Σαν να ξέχασαν τη βαθιά λαϊκότητα του προέδρου, που αποστρέφεται την αστική γνώση και τις ελίτ του μάταιου τούτου κόσμου (ως «αντισυστημικός», όπως δήλωσε στο γειτονικό Κόμο). Αυτό το σκετσάκι αρχοντοχωριατισμού, εδώ που τα λέμε, ήταν μια καλή ευκαιρία για να ξεχάσουμε το παλαιότερο lapsus «του προέδρου», τότε που από την Μπολόνια είχε διαχωρίσει την ήπειρο σε Ευρώπη του Μακιαβέλι και Ευρώπη του Διαφωτισμού, του Μαρξ και του Γκράμσι. Ετσι είναι: αν δεν μελετήσεις τις πηγές στο λατινικό πρωτότυπο, δεν μπορείς να κατανοήσεις την επίδραση του Μακιαβέλι στον Διαφωτισμό και στον ίδιο τον Γκράμσι.

Η «Αινειάδα» και ο Πάπας είναι το κοστούμι που προβάρει ο Τσίπρας κάθε φορά που περνάει τα ελληνικά σύνορα. Είναι η μία βάρκα στην οποία πατάει όσο το κόμμα μετεωρίζεται ανάμεσα σ’ αυτούς που θα προσεταιριστεί και αυτούς που θ’ αφήσει. Ανάμεσα στην αντιπολίτευση του πεζοδρομίου και του παλαιο-ΠΑΣΟΚ και τους ευρωπαίους συνομιλητές. Ο ίδιος διαθέτει ακόμη το φωτοστέφανο του οσιομάρτυρα που θυσιάστηκε στη μάχη της διαπραγμάτευσης – αν και κατά τι αχνότερο. Πίσω του εμφανίζονται εστίες εσωστρέφειας που, πρώτον, δικαιολογούν την ύπαρξή τους και, δεύτερον, διεκδικούν τιμάρια εκπροσώπησης. Αλίμονο εάν έμενε στην γκρίνια που ξεσήκωσε ο Τσακαλώτος για τη συριζαϊκή ΕΡΤ. Με Ακριβοπούλου και Καψώχα εσείς; Με Φραγκίσκο, Βιργίλιο και νέο κόμμα εμείς. Μια σανίδα αναζητούν όλοι για να προλάβουν τις τάσεις πολιτικής ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Συγγνώμη, εννοούσα tabula in naufragio.

Σημείωση: Επειδή ούτε εμείς πρέπει να υποδεχόμαστε αμάσητη την πληροφορία ούτε ο πομπός να προσποιείται τον παντογνώστη, οφείλουμε να αποδώσουμε τη μετάφραση της λατινικής φράσης εκεί όπου ανήκει. Στον καθηγητή Λατινικής Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Παπαγγελή, ο οποίος παρέδωσε πέρσι την εξαιρετική μετάφραση της «Αινειάδας» για το Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης