Με μάσκα την εξάρτηση

Η θεατρική διαδικασία ξεκίνησε με έρευνα. Κάπως διαφορετική ωστόσο, επειδή αφορούσε θέματα εξάρτησης, τα συμπτώματα και τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά τους. Παράλληλα, η επαφή με πρώην χρήστες και επαγγελματίες από τον χώρο των εξαρτήσεων, καθώς και οι επισκέψεις στις ανοιχτές ομάδες των Ανώνυμων Ναρκομανών, έθεσαν το πλαίσιο για να αναπτύξει τον χαρακτήρα της επί σκηνής. Κάθε εξαρτημένος βέβαια είναι και μια ξεχωριστή περίπτωση κι αυτό πλέον νιώθει η Μαίρη Μηνά, πρωταγωνίστρια της παράστασης «Με λένε Εμμα» που παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη.

Το έργο του βρετανού συγγραφέα Ντάνκαν ΜακΜίλαν παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με κεντρική ηρωίδα μια νεαρή ηθοποιό που ζει εκτός ελέγχου, μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης, θεάτρου και πραγματικότητας. «Αυτό είναι ένα από τα ευφυή ευρήματα του συγγραφέα. Η παραλληλία αυτών των δύο κόσμων, με σημείο επαφής τους την ψευδαίσθηση. Στη διάρκεια μιας παράστασης ο ηθοποιός καλείται ενδεχομένως να βρεθεί σε μια άλλη εποχή, να βιώσει έντονες καταστάσεις και συναισθήματα, να αλληλεπιδράσει και να δράσει με τρόπους ακραίους έως μαγικούς. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα ναρκωτικά. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση δεν υπάρχει αυτό το δίχτυ ασφαλείας που λέγεται θεατρική σύμβαση. Η πτώση είναι ελεύθερη. Επίσης οι εξαρτημένοι είναι καλοί στο να λένε ψέματα. Εχουν μάθει να κρύβονται γιατί έτσι μπορούν να συντηρήσουν την εξάρτησή τους. Το ίδιο και οι ηθοποιοί. Λένε “ψέματα”, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Φορούν μια μάσκα και γίνονται οι αφηγητές μιας ιστορίας σαν να ήταν η δική τους. Αυτό είναι και το ίδιο το έργο. Μια μεταφορά για τις μάσκες πίσω από τις οποίες κρυβόμαστε για να προστατεύσουμε τις αδυναμίες και τις πληγές μας. Μας είναι απαραίτητες αυτές οι μάσκες διότι λειτουργούν αναλγητικά. Και συχνά ταυτιζόμαστε τόσο με το προσωπείο που κατασκευάσαμε, που χάνουμε την επαφή με τον πυρήνα μας», επισημαίνει η Μηνά.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ. Σκηνή τη σκηνή, το έργο αναδεικνύει τον αγώνα του ανθρώπου να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο, με ένα καταιγιστικό κείμενο και μια ξέφρενη στους ρυθμούς και τις εναλλαγές δραματουργία. Κινείται δηλαδή όπως η ίδια η εξάρτηση για να στείλει μηνύματα εναντίον της. «Ζούμε σε μια εποχή βαθιά ελαττωματική και καλούμαστε να είμαστε τέλειοι, αλάνθαστοι, άτρωτοι, σχεδόν υπεράνθρωποι. Αυτό είναι ένα παράδοξο από το οποίο ψάχνουμε συνεχώς διαφυγή. Ψάχνουμε μια λήθη να αποφορτίσουμε το στρες και τον πόνο που μας προκαλεί η ίδια η ύπαρξη. Ξεχάσαμε να είμαστε ανθρώπινοι, να είμαστε συνδεδεμένοι με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Σκοτώσαμε τον Θεό – όχι με τη θρησκευτική του έννοια αλλά με την έννοια της ελπίδας – και μείναμε μόνοι. Κυνικοί και άδειοι. Αλλά – τι παρήγορο που μπορεί πάντα να υπάρχει ένα αλλά! – αν κοιτάξουμε κατάματα τις αδυναμίες μας, και τις τρύπες που μας άφησαν τα τραύματα, αν δείξουμε γενναιότητα στο να επανορθώσουμε τα λάθη μας, αν αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας, αν αντισταθούμε στο βύθισμα και αντ’ αυτού επιλέξουμε τη δράση, αν αποβάλουμε την τάση για απομόνωση και στραφούμε προς τους άλλους, τότε υπάρχει η δυνατότητα της ίασης και της μεταμόρφωσης. Διάβασα πρόσφατα κάτι που σχετίζεται με αυτό το μήνυμα : “Κανείς δεν θεραπεύει κανέναν, κανείς δεν θεραπεύεται μόνος του, οι άνθρωποι θεραπεύονται μαζί και διά μέσου του κόσμου”, B. Royer», καταλήγει η ηθοποιός.

info

«Με λένε Εμμα» έως 31 Μαρτίου, στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Κεραμεικός, τηλ. 210-3464.380)