Πατρίκ Γκούναρσον: Η συγκλονιστική μάχη με τη νευρολογική ασθένεια και η επιστροφή στα γήπεδα μετά από 693 ημέρες
Ο 26χρονος Ισλανδός τερματοφύλακας υποβλήθηκε σε μακρά νευρολογική αποκατάσταση, καθώς η ασθένεια τον είχε οδηγήσει σε αναπηρικό αμαξίδιο και μυϊκή αδυναμία

Μια συγκλονιστική ιστορία δύναμης και επιστροφής στο ποδόσφαιρο αποκάλυψε ο Πατρίκ Γκούναρσον, πρώην τερματοφύλακας της Μπρέντφορντ και νυν ποδοσφαιριστής της Κορτράικ. Ο 26χρονος Ισλανδός πέρασε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, όταν μια νευρολογική ασθένεια προκάλεσε επίθεση του ανοσοποιητικού του συστήματος στα νεύρα, με αποτέλεσμα να χάσει σταδιακά τη δύναμη και την αίσθηση στα άκρα του.
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να χρειάζεται αναπηρικό αμαξίδιο, ενώ δυσκολευόταν ακόμη και να κρατήσει στην αγκαλιά του τη νεογέννητη κόρη του.
Ο Γκούναρσον παρέμεινε για μήνες κοντά στην ομάδα του, συμμετέχοντας στις καθημερινές δραστηριότητες, στα γεύματα και στις μετακινήσεις, χωρίς όμως να μπορεί να αγωνιστεί. Πριν από ένα κρίσιμο παιχνίδι της Κορτράικ απέναντι στην ομάδα Νέων της Γάνδης, αποφάσισε να μοιραστεί με τους συμπαίκτες του φωτογραφίες και βίντεο από τη νοσηλεία και την αποκατάστασή του, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά το πραγματικό μέγεθος της περιπέτειάς του.
Η παρουσίασή του συγκίνησε τους συμπαίκτες του και, όπως του μετέφεραν αργότερα μέλη του προπονητικού επιτελείου, λειτούργησε ως επιπλέον κίνητρο πριν από την αναμέτρηση. Η Κορτράικ επικράτησε με 2-0, με γκολ των Τιερί Αμπρόζ και Γέλερτ Βαν Λάντσχοτ στο δεύτερο ημίχρονο, ενώ μία εβδομάδα αργότερα εξασφάλισε την επιστροφή της στην πρώτη κατηγορία του βελγικού ποδοσφαίρου.
Η δική του επιστροφή, πάντως, είχε προηγηθεί μιας μακράς και επίπονης προσπάθειας. Ο τελευταίος του αγώνας πριν από την περιπέτεια της υγείας του είχε πραγματοποιηθεί σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα, ενώ επέστρεψε σε επίσημη αναμέτρηση στις 13 Σεπτεμβρίου 2026, έπειτα από 693 ημέρες απουσίας.
Η αποκάλυψη στους συμπαίκτες του
Για την απόφασή του να μιλήσει στην ομάδα και να δείξει όσα πέρασε:
«Οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι ήμουν άρρωστος και δεν μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο. Ήθελα, όμως, να σας δείξω τι πραγματικά συνέβαινε».
Ο Γκούναρσον εξήγησε πως η νευρολογική ασθένεια είχε ως αποτέλεσμα το ανοσοποιητικό του σύστημα να επιτεθεί στα νεύρα του. Το μούδιασμα ξεκίνησε από τα πόδια και σταδιακά επεκτάθηκε στα χέρια και στο στόμα, ενώ η μυϊκή αδυναμία έγινε ολοένα και πιο έντονη.
Για την επιδείνωση της κατάστασής του:
«Μέχρι την τρίτη φορά που χρειάστηκε να νοσηλευτώ, βρισκόμουν ήδη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δεν μπορούσα ούτε να ανοίξω ένα μπουκάλι νερό. Είχα χάσει τόση δύναμη στα χέρια και στα μπράτσα μου, που δεν μπορούσα να κρατήσω ούτε την κόρη μου».
Για τη δυσκολότερη στιγμή της περιπέτειάς του:
«Εκείνη ήταν πιθανότατα η πιο δύσκολη περίοδος από όλες. Δεν μπορούσα να κρατήσω το παιδί μου ή να κάνω πράγματα μαζί του. Σε εκείνο το σημείο, το μόνο που είχε σημασία ήταν να μπορέσω να επιστρέψω σε μια φυσιολογική ζωή, να παίζω με την κόρη μου και να τη φροντίζω».
Τα πρώτα συμπτώματα και η διάγνωση
Για το πώς ξεκίνησε η περιπέτεια της υγείας του:
«Στην αρχή, δεν ήταν κάτι περισσότερο από ένα μυρμήγκιασμα στα πόδια μου. Το ιατρικό επιτελείο πίστευε ότι επρόκειτο για κάποιο πιεσμένο νεύρο στην πλάτη ή για ένα συνηθισμένο πρόβλημα στη μέση.
Όμως, όσο περνούσε ο Νοέμβριος και φτάναμε στον Δεκέμβριο, το μούδιασμα άρχισε να εξαπλώνεται».
Παρά τα συμπτώματα, ο Ισλανδός συνέχισε να προπονείται. Κατά τη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα τον Ιανουάριο του 2025, αντιλήφθηκε για πρώτη φορά πόσο σοβαρό ήταν το πρόβλημα.
«Στην προθέρμανση κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένιωθα αργός και δεν είχα την εκρηκτικότητα που χρειαζόμουν. Οι εκτελέσεις μου ξαφνικά έφταναν 20 ή 30 μέτρα πιο κοντά από ό,τι συνήθως.
Ήταν σαν να κινούμουν μέσα σε κινούμενη άμμο.
Αυτή η αλλαγή συνέβη μέσα σε περίπου 30 λεπτά. Είχα το μούδιασμα για αρκετές εβδομάδες, αλλά η απώλεια δύναμης ήρθε εξαιρετικά γρήγορα. Τότε κατάλαβα ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε».
Οι γιατροί διέγνωσαν νευρολογική πάθηση και τον ενημέρωσαν για τους πιθανούς κινδύνους. Επειδή, όμως, τα συμπτώματα είχαν ήδη εμφανιστεί αρκετές εβδομάδες νωρίτερα, αρχικά εκτιμούσαν ότι τα χειρότερα είχαν περάσει και πως θα μπορούσε να αναρρώσει μέσα σε περίπου έξι εβδομάδες.
Τρεις ημέρες μετά τη διάγνωση γεννήθηκε η κόρη του.
Για την περίοδο μετά τη γέννηση του παιδιού του:
«Όταν γεννήθηκε, ήμουν πραγματικά καλά. Περίπου δέκα ημέρες αργότερα, όμως, οι καθημερινές δραστηριότητες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Έχανα την ισορροπία μου, δυσκολευόμουν να ανεβώ σκάλες και η κατάσταση χειροτέρευε.
Μπορούσα ακόμη να αναπνέω μόνος μου, αλλά δεν ένιωθα φυσιολογικά. Ήταν σαν να μην έφτανε αρκετός αέρας στους πνεύμονές μου».
Ο τερματοφύλακας νοσηλεύτηκε για μία εβδομάδα και έλαβε φαρμακευτική αγωγή, με στόχο να σταματήσει η επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος στα νεύρα του.
«Οι γιατροί κινήθηκαν αρκετά γρήγορα, γιατί όταν αυτοί οι μύες σταματούν να λειτουργούν, οι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν αναπνευστική υποστήριξη με μηχανικό αερισμό».
Για ένα διάστημα η κατάστασή του παρουσίασε βελτίωση. Το μούδιασμα περιορίστηκε, η δύναμή του άρχισε να επιστρέφει και οι γιατροί πίστευαν ότι η περιπέτεια πλησίαζε στο τέλος της. Ωστόσο, στα τέλη Μαρτίου η υγεία του επιδεινώθηκε ξανά και χρειάστηκε δεύτερη νοσηλεία, με νέα φαρμακευτική αγωγή σε διπλάσια δόση.
Τον Μάιο ήρθε η τρίτη και σοβαρότερη επιδείνωση.
«Μπήκα στο νοσοκομείο με αναπηρικό αμαξίδιο, γιατί το περπάτημα είχε γίνει σχεδόν αδύνατο».
Η στήριξη της συντρόφου του και της κόρης του
Ο Γκούναρσον παραδέχθηκε ότι προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της κατάστασής του όταν μιλούσε με την οικογένειά του στην Ισλανδία. Η σύντροφός του, ωστόσο, έβλεπε καθημερινά τη δύσκολη πραγματικότητα, καθώς τον επισκεπτόταν στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη τους.
Για τη στήριξη που δέχθηκε από τη σύντροφό του:
«Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με είδε πραγματικά στη χειρότερη κατάστασή μου. Μόλις είχε γεννήσει και ξαφνικά έπρεπε να φροντίζει την κόρη μας, αλλά και εμένα.
Προσπαθούσε να δείχνει δυνατή. Όταν βρισκόταν μαζί μου στο νοσοκομείο, δεν μπορούσες εύκολα να καταλάβεις τι ένιωθε. Μου είπε, όμως, αργότερα ότι κάθε φορά που έφευγε από το νοσοκομείο, κατέρρεε.
Το γεγονός ότι έβλεπα πόσο σίγουρη έδειχνε όταν φρόντιζε εμένα, την κόρη μας και όλα όσα συνέβαιναν στο σπίτι, μου έδινε και εμένα δύναμη. Με έκανε να αισθάνομαι ότι όλα θα πάνε καλά.
Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι τίποτα από όλα αυτά θα ήταν δυνατό χωρίς εκείνη, πόσο μάλλον η επιστροφή μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Η κόρη μου με βοήθησε επίσης πολύ σε εκείνη την περίοδο. Μου έδωσε κάτι άλλο να σκέφτομαι και με βοήθησε να αφήνω την ασθένεια στην άκρη».
Η αποκατάσταση από το μηδέν και η επιστροφή στο γήπεδο
Μετά την τρίτη επιδείνωση, ο Γκούναρσον ξεκίνησε ένα μακρύ πρόγραμμα νευρολογικής αποκατάστασης, με τη βοήθεια ειδικού. Αρχικά, ο στόχος δεν ήταν η επιστροφή στο ποδόσφαιρο, αλλά η ανάκτηση βασικών καθημερινών λειτουργιών.
Για την αλλαγή της νοοτροπίας του μετά την τρίτη επιδείνωση:
«Από τον Ιανουάριο μέχρι τη μεγάλη επιδείνωση τον Μάιο ή τον Ιούνιο, δεν είχα πραγματικές αμφιβολίες για το αν θα επέστρεφα στο ποδόσφαιρο. Περίμενα ότι θα γύριζα δυνατός και θα ήμουν ο ίδιος τερματοφύλακας που ήμουν πάντα.
Όταν, όμως, έφτασα σε εκείνο το πολύ δύσκολο σημείο, όλα άλλαξαν.
Άφησα το ποδόσφαιρο στην άκρη. Η προσέγγισή μου έγινε πολύ απλή: να πετυχαίνω έναν στόχο και μετά να προχωρώ στον επόμενο. Ένα βήμα τη φορά».
Οι πρώτες ασκήσεις αποκατάστασης ήταν ιδιαίτερα απλές, αλλά απαραίτητες. Στο νοσοκομείο προσπαθούσε να ανοίγει μπουκάλια, να βιδώνει αντικείμενα και να τοποθετεί μικρές καρφίτσες σε ένα μαξιλάρι, ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο των λεπτών κινήσεων των χεριών του.
Σταδιακά, η δουλειά μεταφέρθηκε ξανά στο γήπεδο. Χρειάστηκαν περίπου οκτώ μήνες από την έναρξη της αποκατάστασης στο γήπεδο μέχρι να επιστρέψει στις ομαδικές προπονήσεις, ενώ ακολούθησαν άλλοι δύο με τρεις μήνες προσαρμογής στις κανονικές προπονητικές συνθήκες.
Για την προσπάθεια να ξαναμάθει βασικές ποδοσφαιρικές κινήσεις:
«Είχα χάσει τόση δύναμη που μετά βίας μπορούσα να περπατήσω. Έπρεπε να συνηθίσω ξανά τα πάντα. Το άλμα έμοιαζε σαν να πηδούσα για πρώτη φορά, ενώ το πέσιμο για μια απόκρουση ήταν σαν να βουτούσα για πρώτη φορά.
Τοποθέτηση των ποδιών, εκτέλεση της μπάλας, ακόμη και το να κάνω δύο πράγματα ταυτόχρονα ήταν κινήσεις στις οποίες έπρεπε να προσαρμοστώ ξανά.
Ήταν σίγουρα περίεργο να αισθάνομαι ότι κάνω για πρώτη φορά πράγματα που έκανα εδώ και 15 χρόνια.
Ύστερα από δύο ή τρεις προπονήσεις, αυτές οι κινήσεις άρχισαν να μου φαίνονται σχεδόν φυσιολογικές».
Ο Γκούναρσον συνέχισε την προετοιμασία του στο Βέλγιο, δουλεύοντας με τον προπονητή τερματοφυλάκων της ομάδας, ακόμη και κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής διακοπής. Η επιστροφή του σε φιλικούς αγώνες ήρθε τον Ιούλιο του 2026, ενώ η πρώτη επίσημη συμμετοχή του πραγματοποιήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου, απέναντι στη Λα Λουβιέρ.
Είχαν περάσει συνολικά 693 ημέρες από την προηγούμενη εμφάνισή του.
Για τη στιγμή της επιστροφής του:
«Είχε περάσει τόσος καιρός και επιτέλους μπορούσα να βάλω ένα τέλος σε αυτή την αναμονή και να πω: “Εντάξει, επέστρεψα”.
Όλη η σκληρή δουλειά των προηγούμενων 20 μηνών είχε ως στόχο εκείνη τη στιγμή και τελικά απέδωσε.
Αλλά ήδη σκεφτόμουν: “Εντάξει, αυτό ήταν το πρώτο παιχνίδι. Πότε είναι το επόμενο;”.
Μπαίνοντας στη φετινή σεζόν, ήμουν χαρούμενος απλώς και μόνο που διεκδικούσα μια θέση. Το ότι επέστρεψα στην αποστολή, καθόμουν στον πάγκο και έπαιρνα ευκαιρίες σε παιχνίδια Κυπέλλου ήταν θετικά βήματα.
Ήθελα να δώσω στον εαυτό μου χρόνο να συνεχίσει να προσπαθεί, προσέχοντας παράλληλα τον φόρτο εργασίας και την αποκατάστασή μου.
Όσον αφορά τον χρόνο που έμεινα εκτός, είναι σχεδόν σαν να είχα υποστεί δύο τραυματισμούς χιαστού. Θα χρειαστώ χρόνο για να φτάσω ξανά στο καλύτερο επίπεδό μου.
Θυμάμαι ότι στην Μπρέντφορντ προπονούμουν μαζί με τον Τζος Ντασίλβα και παρακολουθούσα την αποκατάστασή του. Παρεμπιπτόντως, τι αριστερό πόδι είχε!
Είχε μείνει και εκείνος εκτός για πολύ μεγάλο διάστημα και μου έλεγε ότι χρειάζεται χρόνος για να φτάσουν ξανά στο απόλυτο επίπεδό τους οι ποδοσφαιριστές που έχουν απουσιάσει τόσο καιρό.
Είμαι ακόμη μόλις 26 ετών, κάτι που θεωρείται νεαρή ηλικία για τερματοφύλακα. Στόχος μου τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια είναι να καθιερωθώ ξανά ως βασικός και να αγωνίζομαι κάθε εβδομάδα.
Όλες οι ιατρικές εξετάσεις που έχουμε κάνει, συμπεριλαμβανομένων των εργομετρικών μετρήσεων στο γυμναστήριο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, δείχνουν ότι πλησιάζω τις επιδόσεις που είχα πριν από την ασθένεια».
Η νέα σχέση του με το ποδόσφαιρο
Η περιπέτεια της υγείας του άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει πλέον το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος παραδέχεται ότι τόσο η πατρότητα όσο και όσα πέρασε τον βοήθησαν να δει διαφορετικά την καθημερινότητά του και να διαχειρίζεται με μεγαλύτερη ψυχραιμία τα λάθη μέσα στο γήπεδο.
«Τόσο το γεγονός ότι έγινα πατέρας όσο και η ασθένεια άλλαξαν εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπω το ποδόσφαιρο.
Θυμάμαι ότι όταν ήμουν στην Μπρέντφορντ, ο Μάικλ Κόλφιλντ μού έλεγε πως πολλοί ποδοσφαιριστές βελτιώνονται όταν αποκτούν παιδιά. Όταν υπάρχει ένας μικρός άνθρωπος που εξαρτάται από εσένα, η ζωή αποκτά σίγουρα διαφορετική προοπτική.
Παλαιότερα ήμουν μάλλον υπερβολικά τελειομανής. Σκεφτόμουν κάθε μικρή λεπτομέρεια. Αν έκανα μια πάσα, αναρωτιόμουν αν έπρεπε να την είχα δώσει κάπου αλλού ή αν έπρεπε να στείλω την μπάλα στο δεξί πόδι ενός συμπαίκτη μου αντί για το αριστερό.
Μετά από αυτή την εμπειρία, όμως, είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχτώ τα λάθη μου και να προχωρήσω.
Όταν είσαι πιο χαλαρός πνευματικά και δεν φοβάσαι τόσο να κάνεις λάθη, παίζεις με μεγαλύτερη ελευθερία».
Παρά την επιστροφή του, ο Ισλανδός γνωρίζει ότι χρειάζεται ακόμη προσοχή στην καθημερινότητά του και δεν σκοπεύει να παραμελήσει την υγεία του.
Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα:
«Είμαι σε καλή κατάσταση τώρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι ή να σταματήσω να φροντίζω τον εαυτό μου.
Η αποκατάσταση, ο ύπνος, η διατροφή και όλα αυτά είναι εξίσου σημαντικά, ίσως και ακόμη σημαντικότερα πλέον.
Συνεχίζω να κάνω τακτικούς ελέγχους και να ακολουθώ θεραπεία με τους γιατρούς μου. Η προσδοκία είναι ότι στο μέλλον δεν θα χρειάζεται να συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο».
«Είναι απίστευτο που επέστρεψα και πάλι σε αυτό το επίπεδο»
Όταν ο Γκούναρσον προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα της Μπρέντφορντ, τον Σεπτέμβριο του 2019, ο τότε προπονητής της ομάδας, Τόμας Φρανκ, είχε χαρακτηρίσει τη νοοτροπία του «απίστευτη», αναφερόμενος στη δουλειά και την αποφασιστικότητά του.
Επτά χρόνια αργότερα, ο Ισλανδός απέδειξε ότι διαθέτει την ίδια επιμονή, αυτή τη φορά μέσα από μια πολύ πιο δύσκολη προσωπική δοκιμασία.
Για το πώς αισθάνεται κοιτάζοντας πίσω όσα κατάφερε:
«Είμαι σίγουρα περήφανος που το ξεπέρασα. Δεν ήμουν, όμως, ποτέ άνθρωπος που δίνει εύκολα στον εαυτό του τα εύσημα.
Ίσως χρειάζεται να αναγνωρίσω λίγο περισσότερο όσα έχω καταφέρει και σίγουρα δεν πρέπει να τα θεωρώ δεδομένα.
Είναι πραγματικά απίστευτο το γεγονός ότι επέστρεψα και αγωνίζομαι ξανά σε αυτό το επίπεδο. Μερικές φορές χρειάζεται να το υπενθυμίζω και στον ίδιο μου τον εαυτό».














