Πολύ αργά για δάκρυα
Απογοήτευση από τον Σάμαρη. Η χθεσινή Εθνική ήταν για κλάματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στα πέτρινα χρόνια τής προ Euro 2004 εποχής επέστρεψε, από πλευράς αποτελεσμάτων αλλά και εμφανίσεων, η εθνική μας ομάδα.
Η ήττα και από τη Βόρεια Ιρλανδία δεν μας άφησε μόνο στον βυθό της βαθμολογίας του ομίλου μας, αλλά και μας γύρισε δεκαπέντε χρόνια πίσω.
Οταν το μακρινό 1999 και πάλι για προκριματικά Euro, η Εθνική είχε δύο ήττες εντός έδρας από τη Νορβηγία (0-2) και τη Λετονία (1-2) και μάλιστα με δύο προπονητές, καθώς η πρώτη ήττα είχε προκαλέσει την απόλυση του Ρουμάνου Ανχελ Ιορντανέσκου και στον αγώνα με τους Λετονούς στον πάγκο ήταν ο Βασίλης Δανιήλ.
Το άσχημο είναι πως η μετάβαση στη νέα εποχή, την οποία ο Κλάουντιο Ρανιέρι θέλει να φέρει αλλάζοντας τα πάντα, έχει χαλάσει το προφίλ της εθνικής μας ομάδας, που – αν μη τι άλλο – αυτή τη δεκαετία και βάλε, με Ρεχάγκελ και Σάντος, είχε δύο ακλόνητα χαρακτηριστικά στο παιχνίδι της: δεν δεχόταν εύκολα γκολ και, κυρίως, νικούσε – εύκολα ή δύσκολα – όλα τα παιχνίδια με τις θεωρητικά ασθενέστερες εθνικές ομάδες του ομίλου.
Επίσης η μετάβαση στη μετά Καραγκούνη και Κατσουράνη εποχή δεν είναι τόσο απλή υπόθεση και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και στην εξέδρα δεν ήταν λίγοι αυτοί που σκέφτηκαν, βλέποντας τον Κάρα στον πάγκο σε άλλο ρόλο, γιατί να μην μπορεί να παίξει έστω για 20 λεπτά, ενώ είχαμε φανερό πρόβλημα στη δημιουργία.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΠΙΔΕΣ. Το γεγονός ότι το νέο σύστημα πρόκρισης δείχνει να ευνοεί τις μεγάλες ομάδες, μπορεί να αποδειχθεί και μπούμερανγκ, καθώς η Εθνική και ο ιταλός τεχνικός μοιάζουν υπνωτισμένοι.
Σαφώς δεν έχει χαθεί ακόμα τίποτε, αλλά πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει και πρέπει όλοι να σοβαρευτούν.
Google news
