«Ξέρω τι έκανες κερατά πίσω…»

Η κουβέντα πάει στην τέχνη και στον ρόλο της σήμερα: «Μέσα από την τέχνη μπορεί να γεννηθεί μια καινούργια πρωτοπορία. Ο χώρος μας είναι σχετικά δειλός να πάρει θέση στα πράγματα, νομίζει πως δεν είναι δουλειά της τέχνης, νομίζει πως η τέχνη θέτει μόνο ερωτήματα. Εγώ δεν το πιστεύω, η τέχνη πρέπει να είναι υψηλού γούστου και συνάμα λαϊκή. Σήμερα ακόμη ψάχνουν πολυτελείς φόρμες, κάνουν ομφαλοσκόπηση, γίνεται τελικά αυτοαναφορικό» λέει. «Οταν οργανώσαμε το αντιφασιστικό φεστιβάλ στο Θέατρο Εμπρός είπαμε: Ποιους στοχοποιεί η Χρυσή Αυγή; Τους ομοφυλόφιλους; Τους αγωνιστές; Τους μετανάστες; Ε, ας στοχοποιήσει και εμάς μέσω της τέχνης και της στάσης μας».

Ο Κουκαλάνι ξέρει από μετανάστευση. Εχει βιώσει ξεριζωμούς. Οι γονείς του φοιτητές στην Κολωνία εργάζονταν για να ζήσουν. «Νιώθω Ελληνας. Τα όνειρά μου είναι εδώ. Εχω μέσα μου ξεριζωμούς που σου αφήνουν πράγματα μέσα σου. Και στη Γερμανία όταν πάω η μυρωδιά μού είναι οικεία». Εκεί εξάλλου ο ηθοποιός πρωτομυήθηκε στο θέατρο μέσω μιας γερμανόφωνης θεατρικής ομάδας με δάσκαλο τον Στέλιο Παπαπέτρου. Ακολούθησαν πέντε χρόνια σπουδές στη Νέα Υόρκη (American Academy of Dramatic Arts), λάντζα σε ταινίες και πέρασμα μέχρι και από βιντεοκλίπ της Μπγιορκ.

Δούλεψε στη συνέχεια, ερχόμενος στην Ελλάδα, με πολλούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς όπως την Κάτια Γέρου, τη Μίνα Αδαμάκη, τον Λιβαθινό, τον Βογιατζή, την Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ακόμη και στην τελευταία, ανολοκλήρωτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η άλλη θάλασσα» είχε έναν ρόλο.

Και βέβαια έζησε τις αποδοκιμασίες για την περίφημη «Μήδεια» του Βασίλιεφ το καλοκαίρι του 2008 στην Επίδαυρο αφού εκεί υποδυόταν τον έναν εκ των τριών Αγγελιαφόρων. «Δοξαστική στιγμή. Δεν ένιωσα ότι αποδοκιμάζουν εμάς αλλά κάτι που είδαν και δεν άντεξαν. Θυμάμαι πως παρά τις αποδοκιμασίες, όταν φεύγαμε νιώθαμε καβάλα στο άλογο. Ενιωθα πως είχαμε δημιουργήσει κάτι. Ενιωθα όλες μου τις αισθήσεις στο εκατό».

Αν ο ένας σταθμός στην πορεία του ηθοποιού ήταν εκείνο το καλοκαίρι, ο άλλος ήταν η φιλία και συνεργασία του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Παρέα, δικάβαλο στο παπί τού σκηνοθέτη, πήγαιναν και έβλεπαν θέατρο. «Ανέβαζε ο Λευτέρης το “Θερμοκήπιο”. Εγώ έπαιζα. Στις κατακόμβες του θεάτρου συναντιόμασταν με τις ηθοποιούς της παράστασης “Το σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα” με την Μπέττυ Αρβανίτη που έπαιζαν δίπλα. Γινόταν ένα παιχνίδι με τα κορίτσια. Το είπα λοιπόν στον Βογιατζή. Οταν έβγαινα στη σκηνή θυμάμαι το βλέμμα του για κάποια κλάσματα δευτερολέπτου. Ηταν σαν να μου έλεγε: “Ξέρω τι έκανες κερατά πίσω…”».