Κάτι παραπάνω από αρχηγός

Ο πρόωρος αποχαιρετισμός του Κάρλες Πουγιόλ στην αγαπημένη του Μπαρτσελόνα είχε ως επακόλουθο πλήθος υποκλίσεων για την τεράστια προσφορά του εμβληματικού αρχηγού των Μπλαουγκράνα της μοναδικής ομάδας που υπηρέτησε ώς σήμερα.  Ουδείς θα τον μνημονεύει επειδή διέθετε τη φινέτσα και το ποδοσφαιρικό μυαλό του Φραντς Μπεκενμπάουερ, την ευφυΐα και την τεχνική κατάρτιση του Φράνκο Μπαρέζι (ή του Πάολο Μαλντίνι), το ολοκληρωμένο προφίλ του τωρινού συμπαίκτη του Ζεράρ Πικέ. Κι όμως, όλος ο πλανήτης της μπάλας χειροκροτεί με θαυμασμό έναν ποδοσφαιριστή που κατάφερε κόντρα στο (όχι μικρό αλλά) περιορισμένο ταλέντο του να εξελιχθεί σε μία σπουδαία αθλητική προσωπικότητα και ηγετική φυσιογνωμία στηριζόμενος στην απαράμιλλη θέληση, την επιμονή, την αφοσίωση και την αγάπη σε αυτό που επέλεξε να κάνει στη ζωή του.

Ηταν ένας νεαρός που στα εφηβικά χρόνια του έστυβε την πέτρα, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτητικές γεωργικές εργασίες της καθημερινότητας και στην τεράστια επιθυμία του να παίξει ποδόσφαιρο, κλωτσώντας τότε το τόπι στην ομάδα του χωριού του, την Πόμπλα ντε Σεγούρ. Μία ημέρα, στα 17 χρόνια του, ο Πούγι πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Βρήκε την άκρη να διαβεί την πόρτα της περίφημης Μασία και είπε να δοκιμάσει την τύχη του.

«Αν επιστρέψεις χωρίς να έχεις πετύχει, τουλάχιστον αυτό να συμβεί επειδή δεν τους έκανες, όχι επειδή δεν προσπάθησες» ήταν το κατευόδιο του πατέρα του, λόγια με τα οποία ο χωριάτης πιτσιρικάς όπλισε την επιμονή του. Του πήρε έναν ολόκληρο μήνα δοκιμασιών μέχρι οι τότε υπεύθυνοι των περίφημων Ακαδημιών της Μπαρτσελόνα να ανάψουν το πράσινο φως για την ένταξή του σε αυτήν. Αρκετά χρόνια μετά, ενθυμούμενος εκείνη την περίοδο, ο Πουγιόλ είπε χαριτολογώντας: «Υπήρχαν στιγμές που νόμιζα ότι έψαχναν λόγο για να με κόψουν και άλλες που ένιωθα ότι πίστευαν σε μένα. Η θέληση και η δύναμή μου ήταν τα δύο στοιχεία που τους έπεισαν να με κρατήσουν. Μετά άρχισα σιγά σιγά να μαθαίνω και ποδόσφαιρο…».

Θα ήταν εύκολο για εκείνον να συνεχίσει στην Μπάρτσα. Αποφασίζοντας την πρόωρη αποχώρησή του από την καταλανική ομάδα τής χάρισε και περίπου 10 εκατ. ευρώ, χρήματα τα οποία θα μπορούσε να προσθέσει στους λογαριασμούς του απλώς παρακολουθώντας τους άλλους να παίζουν. Ωστόσο ο Πουγιόλ δεν θα δεχόταν ποτέ να λεκιάσει 19 χρόνια καριέρας στον ίδιο σύλλογο για να κοροϊδεύει και να τον μνημονεύουν για μία διετία ως πρώην ποδοσφαιριστή. Το ποδόσφαιρο και η Μπαρτσελόνα τού ανταπέδωσαν με την ίδια αγάπη όσα εκείνος τους πρόσφερε και δεν θα μπορούσε να είναι αγνώμων.