Οι αμαζόνες του ποδοσφαίρου

Πυρ, γυνή και θάλασσα! Ή μήπως, ποδοσφαιρική φωτιά από γυναίκες;

Το βέβαιο είναι ότι στο χορτάρι η μπάλα ποδοσφαίρου είναι (και) γένους θηλυκού. Μολονότι ακόμη υστερούμε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, σε σύγκριση με το παρελθόν, ο αριθμός των κοριτσιών που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο έχει πολλαπλασιαστεί.

Το τεκμηριώνουν με τις απόψεις τους τρεις διεθνείς παίκτριες, αλλά και ο προπονητής της εθνικής ομάδας γυναικών. Και απαντούν στο ερώτημα αν ταιριάζει το ποδόσφαιρο στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία.

Η Ναταλία Χατζηγιαννίδου θα μπορούσε να θεωρηθεί μια θηλυκή έκδοση του Γιώργου Καραγκούνη! Υπό την έννοια ότι συμπληρώσει τον αριθμό-ρεκόρ των 123 συμμετοχών με την Εθνική και συνεχίζει. Γελάει όταν της το λέμε. «Ο Καραγκούνης είναι αξεπέραστος. Αλλά και οι άνδρες παίζουν περισσότερα παιχνίδια» τονίζει και προσθέτει ότι «το ρεκόρ μου είναι μεγάλο, ξεπέρασα και τις 111 παρουσίες της Λαζάρου από το ’97 που βρίσκομαι στην Εθνική».

Πώς όμως άρχισε το ποδόσφαιρο;

«Πρώτη μου ομάδα ήταν ο Φιλυριακός Φλώρινας. Το 1991, στα 11 χρόνια μου. Τότε, η ομάδα μπάσκετ, τη μια χρονιά υπήρχε και την άλλη όχι. Οπότε στράφηκα στο ποδόσφαιρο. Ημουν ταλέντο και με κράτησαν. Δεν θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο σκληρό άθλημα για τις γυναίκες. Υπάρχει και το χάντμπολ. Στις ΗΠΑ το γυναικείο ποδόσφαιρο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές. Στα 34 χρόνια μου έχω παίξει από δεκάρι μέχρι αμυντικό χαφ και τώρα στόπερ στην Εθνική. Σε σύγκριση με το παρελθόν υπάρχουν αλλαγές. Και πάλι όμως τα κορίτσια αρχίζουν στα 16 τους να παίζουν ποδόσφαιρο, αντίθετα με τα αγόρια που το κάνουν νωρίτερα». Η Χατζηγιαννίδου έχει κατακτήσει έναν τίτλο πρωταθλήματος στη Φλώρινα και έξι με τον ΠΑΟΚ, την τωρινή ομάδα της.

Η Βάσω Μοσκοφίδου είναι πολύ ταλαντούχα επιθετικός, γεννημένη το 1991. «Από μικρή στις αλάνες του Μενιδίου ήμουν. Τώρα παίζω στη Γλυφάδα. Δεν είχα θέμα, ούτε κόντρα από την οικογένεια όταν είπα ότι θα παίξω ποδόσφαιρο. Είναι κόμπλεξ, λάθος αντιμετώπιση του θέματος, όταν μιλούν για αγοροκόριτσα. Αθλημα είναι και το ποδόσφαιρο. Παραδέχομαι τη Βραζιλιάνα Μάρτα, θαυμάζω το ταλέντο του Μέσι και τη δουλειά του Ρονάλντο. Κάνω τέσσερις προπονήσεις την εβδομάδα, μία ημέρα έχω γυμναστήριο και δουλεύουμε φυσικά και στην τακτική» τονίζει.

Ποιοτική, μέσα και έξω από το γήπεδο, είναι η Θυμέλη Μιχαλακίδη. «Παίζω δεξί και αριστερό χαφ, ενίοτε και σέντερ φορ. Το πρότυπό μου είναι ο Φρανκ Ριμπερί, συνδυάζει όλες τις αρετές ενός καλού επιθετικού. Την ταχύτητα, την ασίστ, την ντρίμπλα, το σουτ. Τάκλιν μπορεί να κάνω, κυρίως ως προβολή για να σημειώσω γκολ! Και αμυντικά επίσης, χωρίς να το σκεφτώ. Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Δεν έχει ηλικία, εθνικότητα, φύλο, κοινωνική τάξη. Πρέπει να το αγαπάς και να το σέβεσαι» λέει η ηλικίας 24 ετών αθλήτρια, που παραδίδει μαθήματα αγγλικών και σπουδάζει γερμανική φιλολογία.

Πώς άρχισε την μπάλα και τι ψηφίζει, τακούνι ή ποδοσφαιρικό παπούτσι;

«Επαιζα με τους φίλους και τον ξάδελφό μου από τότε που πρωτοπερπάτησα! Κανείς δεν το θεώρησε περίεργο. Κορίτσια – αγόρια έχουν την ίδια ανάγκη για άθληση. Οι γονείς μου είχαν αντιρρήσεις ως προς την επικινδυνότητα του αθλήματος και έτσι μέχρι τα 14 έπαιζα μπάσκετ.

Στο Δημοτικό πήρα μέρος σε πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, άρεσα στον προπονητή και κατάφερε τους γονείς μου ύστερα από δύο χρόνια. Τώρα, φίλοι και γνωστοί καμαρώνουν για την ιδιότητά μου. Ερχονται στο γήπεδο και πωρώνονται. Το τακούνι μ’ αρέσει, το τιμώ δεόντως στις λιγοστές εξόδους μου, αλλά με το ποδοσφαιρικό, για να είμαι ειλικρινής, νιώθω πολύ πιο άνετα».

Από τα 14 χρόνια της η Θυμέλη παίζει στην Α’ Εθνική και ήδη έχει αλλάξει τέσσερις ομάδες (Καβάλα, Καλλιθέα, Κρήσσες Ρεθύμνου και τώρα ΑΕ Γλυφάδας).

Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ. Ο Βαγγέλης Κουτσάκης είναι προπονητής της Εθνικής Γυναικών (αλλά και των ομάδων Νεανίδων και Κορασίδων). «Εχουμε τρεις κατηγορίες στα πρωταθλήματά μας. Την πρώτη με 10 ομάδες, τη δεύτερη με δύο ομίλους (6 και 7 ομάδων αντίστοιχα) και την τρίτη με 5-6 περιφερειακούς ομίλους. Περί τις 60 ομάδες. Κοντά στα 1.000 κορίτσια ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, μικρός αριθμός σε σύγκριση με το εξωτερικό. Στη Δανία μιλάμε για 80.000 γυναίκες και στη Νορβηγία για 70.000. Η δε Γερμανία είναι υπερδύναμη. Είμαστε μακριά σε σχέση με τους άλλους, αλλά αν δουλευτούν σωστά οι γυναίκες μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Είναι πιο ευαίσθητες, βέβαια, αλλά ταυτόχρονα υπάκουες και υπεύθυνες. Πριν από χρόνια όταν έβλεπα ένα ταλέντο, από τους γονείς διέκρινα αρνητική στάση αναφορικά με το ποδόσφαιρο. Τώρα αυτό άλλαξε και στο Δημοτικό βλέπεις και κοριτσάκια να παίζουν. Η νοοτροπία όλων στην κοινωνία αλλάζει και οι γυναίκες έχουν ταλέντο».