ΣυνεντεύξειςΟΜΑΔΑ

Γιώργος Κούδας στα Νέα: «Μεγάλωσα με τον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ μαζί μου»

Λίγο πριν από τα 80ά γενέθλιά του, ο «Μεγαλέξαντρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου μιλάει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» για μια ζωή αφιερωμένη στον Δικέφαλο, τα παιδιά που συνεχίζουν τη διαδρομή του και το όνειρο της Νέας Τούμπας

Ποδοσφαιριστής με ασπρόμαυρη ριγέ φανέλα σηκώνει ψηλά την μπάλα πανηγυρίζοντας
7 λεπτά

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που γράφουν Ιστορία μέσα στα γήπεδα και εκείνοι που γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας ενός συλλόγου. Ο Γιώργος Κούδας ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Το 2026 αποτελεί μια ξεχωριστή χρονιά, καθώς ο «Μεγαλέξαντρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου συμπληρώνει 80 χρόνια ζωής, την ίδια χρονιά που ο ΠΑΟΚ γιορτάζει έναν αιώνα από την ίδρυσή του.

Δύο επέτειοι που συναντιούνται, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και τις αναμνήσεις με την Ιστορία.

Μιλώντας στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», ο Γιώργος Κούδας δέχθηκε να κάνει μια βουτιά στο παρελθόν, να χαμογελάσει με τις αναμνήσεις που ανέσυρε και να επαναλάβει πως περιμένει καρτερικά τη στιγμή που θα μπει στη Νέα Τούμπα.

Η διαδρομή του ξεκινά στις 23 Νοεμβρίου 1946, τότε γεννήθηκε  στον Άγιο Παύλο Θεσσαλονίκης. Σε μια πόλη που προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της, ένα μικρό παιδί ανακάλυπτε τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του: το ποδόσφαιρο.

«Μια από τις ατάκες που έχω πει πολλές φορές είναι πως εγώ στην ζωή μου παντρεύτηκα τον ΠΑΟΚ. Και όχι μόνο μία φορά. Πολλές.

Και θα πορεύομαι με τον ΠΑΟΚ μέχρι το τέλος. Εντάξει, ο ΠΑΟΚ μου… ρίχνει και 20 χρόνια, αλλά δεν πειράζει. Μεγάλωσα με τον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε μαζί μου.

Είναι μια ωραία διαδρομή που άρχισε από χωμάτινα γήπεδα και τώρα ονειρεύομαι να δω την ομάδα σε ένα νέο γήπεδο. Αυτό μου έχει μείνει…».

Κάπως έτσι ξεκίνησε η συζήτησή μας.

Οι αλάνες της αφετηρίας

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η πλατεία της παλιάς λαχαναγοράς μετατράπηκε στο πρώτο του γήπεδο. Εκεί, ανάμεσα σε αυτοσχέδια τέρματα, σκονισμένα ρούχα και ατελείωτα παιχνίδια, άρχισε να ξεδιπλώνεται ένα σπάνιο ταλέντο.

Ο ίδιος, μέσα από τις κατά καιρούς αφηγήσεις του, έχει περιγράψει εκείνα τα χρόνια με ιδιαίτερη συγκίνηση.

Οι παιδικοί φίλοι, οι καθημερινές ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις και η ανυπομονησία για το επόμενο δίτερμα αποτελούν αναμνήσεις που εξακολουθούν να τον συνοδεύουν.

«Δεν μας ένοιαζε τίποτε άλλο από το να παίξουμε ποδόσφαιρο. Και τότε ήρθε στην ζωή μας ο ΠΑΟΚ.

Ούτε που φανταζόμουν όλα αυτά που ακολούθησαν. Το τι θα γινόταν για μένα ο ΠΑΟΚ, αλλά και το τι θα γινόμουν εγώ για τον ΠΑΟΚ…».

Για τον Γιώργο Κούδα, πάντως, η πλατεία Διοικητηρίου δεν αποτελούσε απλώς έναν χώρο παιχνιδιού.

Ήταν το καταφύγιό του, ακόμη και όταν είχε αρχίσει να πραγματοποιεί το μεγάλο ποδοσφαιρικό του όνειρο.

«Πρόλαβα όλα τα παιδιά του Βίλι Σέφτσικ. Αυτό είναι το DNA του ΠΑΟΚ. Να έχει δικά του παιδιά. Αυτό αγαπούσε, αυτό αγαπά και αυτό θα αγαπάει πάντα ο κόσμος.

Ποιος δεν θέλει να βλέπει στον ΠΑΟΚ να έρχονται μεγάλοι παίκτες για να τον βοηθούν να πρωταγωνιστεί; Αλλά ο ΠΑΟΚ μεγάλωσε από τα δικά του παιδιά και αυτό δεν θα πρέπει να αλλάξει ποτέ.

Κάποτε ήταν η φουρνιά που έβγαλε ο Βίλι Σέφτσικ. Μετά ήρθε η δική μας γενιά, με την οποία ευτυχήσαμε να κατακτήσουμε και τους πρώτους τίτλους για τον ΠΑΟΚ.

Ήταν κάτι που το θέλαμε, κάτι που το αξίζαμε και κάτι που, έπειτα από μεγάλη προσπάθεια και αφού νικήσαμε όλους τους αντιπάλους μας, το καταφέραμε.

Και ξέραμε ότι δεν είχαμε μόνο τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές απέναντί μας, αλλά κάποια στιγμή καταφέραμε να τους νικήσουμε όλους».

Από την πλατεία στην Τούμπα

Το 1963, σε ηλικία μόλις 17 ετών, βρισκόταν ήδη στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ. Παρ’ όλα αυτά, η καθημερινότητά του δεν είχε αλλάξει ιδιαίτερα.

Μετά την προπόνηση στην Τούμπα επέστρεφε στην αγαπημένη του πλατεία, συναντούσε τους φίλους του στο καφέ «Ροκάρια» και συνέχιζε να παίζει ποδόσφαιρο, πριν κατευθυνθεί στο βραδινό σχολείο του Γκόνου, στην Αντιγονιδών.

Ο πατέρας του είχε θέσει έναν απαράβατο όρο: η αγάπη για την μπάλα δεν έπρεπε να οδηγήσει στην εγκατάλειψη του σχολείου. Έτσι, ο νεαρός Γιώργος προσπαθούσε να συνδυάσει τις υποχρεώσεις του με το πάθος που καθόριζε ήδη την ζωή του.

Τα Σαββατοκύριακα, η πλατεία γέμιζε κόσμο. Οι αναμετρήσεις ανάμεσα στις παρέες και τις ομάδες διαφορετικών γειτονιών προσείλκυαν εκατοντάδες θεατές, που έφταναν για να παρακολουθήσουν εκείνο το αδύνατο παιδί με την απίστευτη τεχνική κατάρτιση.

Το ίδιο φαινόμενο μεταφέρθηκε αργότερα στην Τούμπα. Όπως είχε αποκαλύψει ο ιστορικός πρόεδρος του ΠΑΟΚ, Γιώργος Παντελάκης, χιλιάδες φίλαθλοι έφταναν στο γήπεδο πολύ πριν από τους αγώνες της πρώτης ομάδας, μόνο και μόνο για να παρακολουθήσουν τον Κούδα να αγωνίζεται στα τμήματα υποδομής. Ήταν η αρχή μιας σχέσης που έμελλε να γίνει θρύλος.

«Κάποτε παίζαμε και στο γηπεδάκι που βρισκόταν μπροστά από τη Θύρα 4. Παίζαμε όταν ήμασταν αρκετά μικρότεροι και ο κόσμος περίμενε να μας δει.

Αυτό γινόταν για χρόνια. Πάντα ο κόσμος ήθελε να δει και τις μικρότερες ομάδες να παίζουν.

Το χαιρόμασταν και ακούγαμε τον κόσμο να πανηγυρίζει τα γκολ μας και εμείς φανταζόμασταν ότι αυτό θα γινόταν και όταν θα μεγαλώναμε και θα παίζαμε στην ανδρική ομάδα…».

Το πρώτο τρόπαιο

Ο Γιώργος Κούδας σφράγισε μια ολόκληρη εποχή για τον ΠΑΟΚ. Για τα… πόδια του ξεκίνησε η κόντρα με τον Ολυμπιακό.

Ο ίδιος πανηγύρισε τους τρεις πρώτους τίτλους ως ποδοσφαιριστής του Δικεφάλου και, την πρώτη του χρονιά μετά το τέλος της καριέρας του, είδε την ομάδα να κατακτά το δεύτερο πρωτάθλημα της Ιστορίας της.

«Σε εκείνον τον τελικό απέναντι στον Παναθηναϊκό, το 1972, ήθελα όσο τίποτα άλλο να κατακτήσουμε το Κύπελλο, κυρίως για τον κόσμο του ΠΑΟΚ.

Για τους φιλάθλους που από το 1959 έβλεπαν την ομάδα τους να περνά δύσκολες στιγμές, χωρίς να έχει καταφέρει να πανηγυρίσει κάποιο τρόπαιο.

Γι’ αυτό και όταν πέτυχα το γκολ, η πρώτη μου σκέψη ήταν να τρέξω προς την κερκίδα και να μοιραστώ τη χαρά με τον κόσμο.

Μόνο μετά πήγα στους συμπαίκτες μου. Ήταν η πρώτη φορά στην καριέρα μου που πανηγύρισα με αυτόν τον τρόπο».

Το χειροκρότημα που δεν ξεχνιέται

Όταν του ζητήσαμε να ξεχωρίσει την πιο σημαντική στιγμή της καριέρας του, δεν απάντησε αμέσως:

«Αυτό τώρα θέλει σκέψη κι εσείς μου ζητάτε να σας το πω σε ένα λεπτό… Το συναίσθημα που ένιωσα στο φιλικό που έγινε προς τιμήν μου στην Τούμπα, τον Σεπτέμβριο του 1995, μεταξύ της Εθνικής Ελλάδας και της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ένιωσα όλη την αγάπη, όλο το χειροκρότημα του κόσμου. Ήταν τότε που τοποθετήθηκε και η προτομή μου στην Τούμπα, την οποία μερικά χρόνια μετά έσπασαν κάποιοι “επιστήμονες”.

Ήταν όμως κάτι που θα το φυλάω μέσα μου για πάντα. Και αυτό γιατί ένιωσα να εισπράττω αναγνώριση. Με τίμησαν και αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνιέται, δεν εξαργυρώνεται, δεν αποτιμάται».

Σκυτάλη στα δικά του παιδιά

Η συζήτηση επέστρεψε στα παιδιά των ακαδημιών και στην προσμονή του κόσμου για την ανάδειξη του… νέου Κούδα.

«Πάει αυτό. Τόσο καιρό το έψαχναν όλοι και πλέον αναρωτιούνται αν και πότε θα βγει νέος Κωνσταντέλιας. Που, να ξέρετε, θα είναι δύσκολο να βγει νέος Κωνσταντέλιας, αλλά πάντα θα ελπίζουμε.

Ο ΠΑΟΚ οφείλει να στηρίζεται στα δικά του παιδιά. Χαίρομαι που βλέπω τώρα στην ομάδα τον Μιχαηλίδη, τον Μύθου, που είδα τον Πέλκα να κάνει καριέρα, που μπαίνουν τώρα στην ομάδα ο Χατσίδης, ο Μπαταούλας, το παιδί που παίζει τώρα στο τέρμα, ο Μοναστηρλής.

Ελπίζω να με συγχωρήσουν τα υπόλοιπα παιδιά, σίγουρα ξεχνάω κάποιους, αλλά τους αγαπάω όλους. Και ο Ιβάν Σαββίδης έκανε το καλύτερο που θα μπορούσε. Επένδυσε στα νέα παιδιά.

Πάντα τα δικά μας τα παιδιά θα τα αγαπάμε περισσότερο, πώς να γίνει; Ο Μύθου τώρα είναι 19 χρόνων και είναι από τα εννιά του στον ΠΑΟΚ. Είναι μια ζωή ΠΑΟΚ, κυριολεκτικά.

Πώς να μη στηρίξεις αυτά τα παιδιά; Δεν τη βρήκαν απλά αυτή τη φανέλα που φοράνε. Την πόνεσαν.

Την κέρδισαν! Αυτά τα παιδιά θα μεγαλώνουν τον ΠΑΟΚ. Αυτά τα παιδιά, που θα τους δίνεις τη φανέλα της ομάδας και θα χτυπάει η καρδιά τους…».

Το όνειρο

Ογδόντα χρόνια μετά τη γέννησή του και εκατό χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΟΚ, ο Γιώργος Κούδας παραμένει κάτι περισσότερο από μια εμβληματική ποδοσφαιρική φυσιογνωμία.

Είναι ένα ζωντανό κομμάτι της Θεσσαλονίκης, της Τούμπας και της ασπρόμαυρης ιστορίας. Ένα παιδί που ξεκίνησε από τις πλατείες και κατάφερε να γίνει ο «Μεγαλέξαντρος» ενός ολόκληρου λαού.

Και για επίλογο; «Τη Νέα Τούμπα σκεφτόμαστε κάθε φορά που βρισκόμαστε στους βετεράνους.

Να είμαστε γεροί για να μπούμε σε αυτή όταν γίνει. Θα έχουμε δει τον ΠΑΟΚ σε όλες τους τις έδρες…».

Go Deeper

Γιώργος Κούδας ΠΑΟΚ

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Ο Χάρι Κέιν πέρασε την πόρτα του χειρουργείου – Το διάστημα απουσίας του και το μήνυμα
  2. Φρεγάτα «Νέαρχος»: Στις 30 Νοεμβρίου η ένταξή της στον ελληνικό στόλο – Ο ισχυρός οπλισμός της και τα σύστημα διαχείρισης μάχης SETIS
  3. Η αποστολή του Παναθηναϊκού για το παιχνίδι κόντρα στον ΟΦΗ

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies