Συνεδρίαση Κοινοβουλευτικής Ομάδας, Προσυνέδριο, Συνέδριο. Η Νέα Δημοκρατία έχει δουλειές! Τι στόχο έχει η κυβερνητική παράταξη; Να αρχίσει να συσπειρώνεται το κοινό της και να περιοριστεί όσο είναι δυνατόν η συζήτηση για την ακρίβεια από τη μία και τις υποθέσεις των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ από την άλλη. Οπότε, βλέπουμε μια προσπάθεια να στραφεί το ενδιαφέρον στην αναταραχή που επικρατεί διεθνώς και στην ασφάλεια που μπορεί να παρέχει η σημερινή κυβέρνηση. Ταυτόχρονα επιχειρείται να εξισορροπηθεί η αρνητική εικόνα από τα ρουσφέτια με την υπενθύμιση ότι η ΝΔ δεν ταυτίζεται με τη «γραφειοκρατία των Βρυξελλών» και αναγνωρίζει ότι οι βουλευτές της στο μέτρο του εφικτού πρέπει να ακούνε και να προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των ψηφοφόρων. Με λίγα λόγια, παραμένει ένα λαϊκό κόμμα και δεν έχει παραδοθεί στους τεχνοκράτες.
Με αυτά τα μηνύματα η ηγεσία της ΝΔ θέλει να περιχαρακώσει τον χώρο των δικών της ψηφοφόρων, που έχουν μεν αντιρρήσεις για πτυχές της κυβερνητικής δράσης αλλά δεν αναζητούν εναλλακτική. Από εκεί και πέρα, αρχίζει η δύσκολη δουλειά της επαναπροσέγγισης των «δυσαρεστημένων». Εδώ βλέπουμε τις κινήσεις τόνωσης των πατριωτικών ενστίκτων. Φρεγάτες, αεροπλάνα, drones! Τι άλλο θέλουν για να νιώσουν ασφαλείς και περήφανοι οι εθνικόφρονες της εποχής μας; Αν ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρήσει να κάνει κόμμα, πρέπει να έχουν δοθεί επιχειρήματα στον κόσμο της ΝΔ ότι στην πραγματικότητα μόνο προσωπικοί είναι οι λόγοι της διασπαστικής του κίνησης και όχι ουσιαστικοί.
Μένει η άλλη πλευρά των δυσαρεστημένων/αναποφάσιστων. Αυτοί που αυτοτοποθετούνται στο Κέντρο και ψήφισαν δύο φορές Κυριάκο (και όχι ΝΔ!). Είναι όμως αυτοί που έδωσαν την πλειοψηφία – ένα κρίσιμο 5%-7% που δεν φαίνεται να μετακινείται προς το σημερινό ΠΑΣΟΚ αλλά έχει απομακρυνθεί αρκετά από τη ΝΔ. Δεν κάνει και πολλά για να τους κερδίσει τώρα η ηγεσία της ΝΔ, αφού έχει προτεραιότητα τους πιο παραδοσιακούς ψηφοφόρους της. Ισως και να θεωρεί ότι στο τέλος, αν όχι στις πρώτες, σίγουρα στις δεύτερες εκλογές θα τους ξαναφέρει στην κάλπη να την ψηφίσουν με βαρεία καρδιά. Αλλωστε, κανένα άλλο κόμμα εκτός από το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσε να απευθυνθεί σε ψηφοφόρους με θετική στάση απέναντι στη φιλελεύθερη δημοκρατία και σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Οσο το κόμμα του Ν. Ανδρουλάκη κοιτάζει προς τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο το κοινό αυτό θα μένει στην ενδιάμεση ζώνη και θα αποτελεί δυνητικό ακροατήριο της ΝΔ αν εκείνη καταφέρει να κάνει μια έξυπνη προεκλογική εκστρατεία. Πώς θα ήταν μια τέτοια εκστρατεία; Θα ανέβαζε τους τόνους (η πόλωση θα την ευνοήσει απέναντι σε μια αντιπολίτευση που θα παρασύρεται σε αντισυστημικούς δρόμους) και θα έβαζε ένα σκληρό δίλημμα κυβερνησιμότητας. Δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει πολλά, αν τελικά επικρατήσει η επιθυμία «να φύγει πάση θυσία η κυβέρνηση». Αλλά ούτε είναι σίγουρο ότι και αυτό θα συμβεί. Η προεκλογική περίοδος και ο χρόνος που θα γίνουν οι εκλογές θα κρίνουν πολλά.
Πάντως, μπορεί κανείς να κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Δημιουργούνται νέα κόμματα, αναδιαμορφώνεται το σκηνικό αλλά η κινητικότητα στην πραγματικότητα αφορά στον «αντισυστημικό χώρο». Για αυτό και η ΝΔ απειλείται λιγότερο. Σκεφτείτε όμως να εμφανιζόταν τώρα ένα κόμμα όπως το Ποτάμι. Το κρίσιμο ποσοστό που αναφέραμε πριν, που έδωσε την αυτοδυναμία δύο φορές στη ΝΔ, θα εύρισκε εκλογική διέξοδο. Και θα στερούσε με σιγουριά το κυβερνητικό κόμμα από ένα υψηλό ποσοστό. Με σοβαρή πιθανότητα να της επέβαλλε τους όρους μιας κυβερνητικής συνεργασίας.
Αλλά αυτό είναι σενάριο με μηδενικές πιθανότητες. Οπότε, μένουμε στο σημερινό ρευστό τοπίο με άγνωστη κατάληξη.
Ο Χάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος, διευθυντής Marketing της Alter Ego Media
