«Ο Αρειος Πάγος ηυτοκτόνησε». Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου του κορυφαίου νομομαθούς Αλέξανδρου Βαμβέτσου, που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα» της 28/3/1965. Τότε η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου, με νομικίστικους ακροβατισμούς, παραβίασε Σύνταγμα και νόμους, προκειμένου να απαλλάξει τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και μετέπειτα Πρωθυπουργό της χούντας Κων/νο Κόλλια από πειθαρχική δίωξη εναντίον του για τις παράνομες παρεμβάσεις του στην ανάκριση για τη δολοφονία Λαμπράκη.
Φαίνεται ότι στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου εζήλωσαν, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, τη δόξα των συναδέλφων τους της δεκαετίας του ’60, με τις συνεχείς, κατ’ εξακολούθηση απόπειρες να μπει ταφόπλακα στη διερεύνηση της δυσώδους υπόθεσης των παρακολουθήσεων και παγιδεύσεων με το παράνομο λογισμικό.
Γίνεται πολύς λόγος για το κύρος της Δικαιοσύνης που πρέπει να διαφυλαχθεί, για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς που κλονίζεται. Ποιος όμως δεν σέβεται αξίες και αρχές, ποιος υπονομεύει το κύρος των θεσμών όταν, για παράδειγμα, στην πράξη αρχειοθέτησης του κ. Τζαβέλλα διαβάζουμε ότι δεν πρέπει να γίνει έρευνα για το αδίκημα της κατασκοπείας καθώς «το σκεπτικό της εκδοθείσας απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών πιθανολογεί, ανεπιβεβαίωτα [sic], ότι, λόγω της ιδιότητας ορισμένων, εκ των στόχων του κατασκοπευτικού λογισμικού “PREDATOR”, όπως του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχαήλ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ, του Υπουργού Εξωτερικών, κ. Νικολάου ΔΕΝΔΙΑ, του Αρχηγού Γ.Ε.ΕΘ.Α., Κωνσταντίνου ΦΛΩΡΟΥ, του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, κ. Μιχαήλ ΚΑΡΑΜΑΛΑΚΗ και άλλων Υπουργών, που χειρίζονταν καίρια χαρτοφυλάκια, με κρατικά απόρρητα και μυστικές πληροφορίες […], η στόχευση των εν λόγω προσώπων, με το ανωτέρω κατασκοπευτικό λογισμικό […], είχε, ως αποτέλεσμα, την τετελεσμένη ή εν αποπείρα περιέλευση στην κατοχή ή στη γνώση των καταδικασθέντων, […] και τυχόν τρίτων συμμετόχων τους, των θεωρούμενων, επισφαλώς, ως κρατικών απορρήτων, […], από μόνο το γεγονός, ότι αυτά, επισφαλώς και υποθετικά, θεωρούνταν, ως περιεχόμενα, στις συσκευές κινητών τηλεφώνων των ανωτέρω προσώπων, χωρίς ποτέ, αυτά […] να ανιχνευθούν και να εξετασθούν, ώστε να διαπιστωθεί, αν πράγματι επρόκειτο για κρατικά απόρρητα […].»
Δηλαδή, μας λέει ο κ. Τζαβέλλας, παρακολουθούνταν οι Αρχηγοί Στρατεύματος και Αστυνομίας και διάφοροι Υπουργοί αλλά, ελλείψει έρευνας, δεν διαπιστώθηκε κατασκοπεία. Και γι’ αυτόν τον λόγο, επειδή δεν έγινε έρευνα (την οποία, θυμίζουμε, δεν είχαν επιτρέψει η Εισαγγελέας και ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου), δεν πρέπει να γίνει ούτε τώρα. Κι ας βοά ο τόπος, κι ας το ζητά ένα Δικαστήριο.
O ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα είναι ο τίτλος ενός διάσημου πίνακα του Γκόγια. Απεικονίζει έναν εφιάλτη. Οχι σαν τα όνειρα όσων κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
Ο Γιάννης Φ. Ιωαννίδης είναι δικηγόρος, πρώην γ.γ. Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης
