«Απόψε κανείς δεν πεθαίνει: Σεξ – Βία – Εξουσία – Πίστη – Αγάπη»: Μικρές ιστορίες για μεγάλα θέματα

Το φετινό εγχείρημα της ομάδας The Young Quill να παρουσιάσει ένα έργο βασισμένο σε μια δική της ιδέα και μαζί ένα κείμενο ειδικά γραμμένο για αυτόν τον σκοπό διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά και τα στοιχεία που το καθιστούν ενδιαφέρον και πρωτότυπο. Αντλώντας υλικό από τη σύγχρονη πραγματικότητα, προσθέτοντας προσωπικές εμπειρίες και βιωματικό υλικό, σε συνδυασμό με αυτοσχεδιασμούς, το αποτέλεσμα διαθέτει ρυθμό, ζωντάνια και τη σφραγίδα της ομαδικής δουλειάς. Επιβεβαιώνοντας και αυτή τη φορά την αξία της σταθερής και συστηματικής συνεργασίας των ηθοποιών παράλληλα με τη σύνδεσή τους με τον χώρο, το θέατρο Μπέλλος στην Πλάκα.

Με τον τίτλο «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει: Σεξ – Βία – Εξουσία – Πίστη – Αγάπη» η παράσταση συνθέτει ένα μωσαϊκό θεμάτων και πλέκει ένα σύνολο ατόμων σε μικρές ιστορίες για μεγάλα θέματα. Η ιδέα ανήκει στην Αικατερίνη Παπαγεωργίου, αυτή την ανήσυχη νέα δημιουργό, η οποία ενορχήστρωσε και σκηνοθέτησε την υλοποίηση του εγχειρήματος, πατώντας στο κείμενο – θεατρικό έργο που έγραψαν ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και η Βίβιαν Στεργίου.

Διατηρώντας τα μικρά ονόματα των ηθοποιών, δείγμα μιας μεταφοράς της ζωής πάνω στο σανίδι, η παράσταση είναι φτιαγμένη από μικρές σκηνές που εναλλάσσονται με διαδοχικό τρόπο, έτσι ώστε να διαγράψουν τελικά έναν κύκλο. Οι ήρωες συνδέονται οικογενειακά, επαγγελματικά, κοινωνικά. Είναι κόρες και γιοι, μάνες και πατέρες, θύτες και θύματα. Είναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι της δικαιοσύνης, γιατροί – ψυχίατροι, νοσοκόμες, δημόσιοι υπάλληλοι, τηλεοπτικές περσόνες αλλά και εκκολαπτόμενοι ηθοποιοί. Ζουν, δουλεύουν, ψάχνουν και ψάχνονται, γεννούν, αρρωσταίνουν, χάνονται, ξαναβρίσκονται, τσακώνονται, αγαπιούνται. Η καταπίεση από την οικογένεια, η έλλειψη επικοινωνίας, η αποδοχή του άλλου, τα αισθήματα, ο έρωτας, το σεξ, παλιά και νέα στερεότυπα, όλοι και όλα χωρούν μέσα σε αυτό το παζλ που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του – και το καταφέρνει.

Την ίδια στιγμή, αυτή ακριβώς η πλούσια βεντάλια θεμάτων είναι που στέκεται, ενίοτε, εμπόδιο και δεν επιτρέπει στο κείμενο να εμβαθύνει σε όλα όσα θίγει. Στον αντίποδα όμως βρίσκεται ο συνεκτικός ιστός που δένει την ομάδα των ηθοποιών, οι οποίοι καταφέρνουν να «διασκεδάσουν» τα κενά με τις πηγαίες ερμηνείες τους. Η παράσταση είναι το δημιούργημα μιας θεατρικής, και όχι μόνον, παρέας, που αντλεί τη δύναμή της από τη μεταξύ τους σχέση, τη φρεσκάδα της ηλικίας και τη διάθεση να μιλήσουν για όλα εκείνα που την απασχολούν. Αλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με δραματικές πινελιές, ντύνουν τους ήρωες και τις ιστορίες τους και καταθέτουν κομμάτια αληθινής ζωής ιδωμένα μέσα από έναν μεγεθυντικό καθρέφτη.

Η παράσταση

Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, με την «κυκλική» σκηνοθεσία των διαδοχικών σκηνών που επέλεξε, οργάνωσε το υλικό που είχε στα χέρια της, το μπόλιασε με μια στέρεη δομή και το άφησε ελεύθερο να πάρει ζωή. Με τη συνδρομή της οθόνης και των βίντεο, ενέταξε το προσωπικό στο κοινωνικό, το μικρό στο μεγάλο, διευκολύνοντας τις συνδέσεις ανάμεσα στα επιμέρους. Και κατάφερε να κλείσει τον κύκλο. Αναζητώντας, μαζί με τους ηθοποιούς και όλους τους συνεργάτες, μέσα σε αυτό το διαρκώς μετακινούμενο – κυλιόμενο σκηνικό, τι είναι αυτό που μας καθορίζει, σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο. Ο Αλέξανδρος Βάρθης, ο Τάσος Λέκκας, ο Νίκος Γιαλελής, η Αλεξάνδρα Μαρτίνη, ο Φάνης Μιλλεούνης και η Ελίζα Σκολίδη καθορίζουν με τις ερμηνείες τους, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, ένα σκηνικό αποτέλεσμα, που κλείνει το μάτι στο κοινό αισιόδοξα.