Με αφαιρετικές ενορχηστρώσεις και τους συνοδοιπόρους της Ηλία Καλούδη, Αλέκο Βουλγαράκη, η Lou Is κατά κόσμον Λουίζα Σοφιανοπούλου, ανεβαίνει στη σκηνή της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Αγίου Παύλου την Πέμπτη 30 Απριλίου επιχειρώντας να δημιουργήσει μια ρωγμή σύνδεσης μέσα στον καθημερινό θόρυβο.
Με αφορμή το νέο της single “Hell into Heaven” αλλά και το πρώτο της ελληνόφωνο άλμπουμ «Χρώματα», μίλησε για τη δημιουργία ως αντίδοτο στη βία της εποχής και για το πώς η προσωπική απώλεια γίνεται μουσική.
Εξηγεί ότι πρόκειται για έναν καθρέφτη της καθημερινότητας της: «Τον διάλεξα μέσα από το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ. Ο στίχος λέει “είναι η ώρα που μετράω τα χρώματα” και αναφέρεται στα χρώματα της ζωής μου γενικώς. Από το δωμάτιό μου και τη διάθεσή μου, ως το χρώμα που κουβαλάει κάθε τραγούδι. Είναι ταυτόχρονα και μεταφορική η έννοια, καθώς στο άλμπουμ αυτό παίζουμε με τα στυλ και τις διαθέσεις».
Εξηγεί ότι η διαδικασία της σύνθεσης προέκυψε από μια αναγκαστική παύση «Πηγή έμπνευσης για μένα είναι κυρίως η ζωή μου. Ξεκίνησα να γράφω από την καραντίνα. Στη συνέχεια πέρασαν δυο χρόνια μέχρι που ξαναβρέθηκα στο στούντιο του Θοδωρή Κοντάκου (Κύριος Κ.), όπου και αρχίσαμε να γράφουμε παρέα το νέο υλικό. Πήγαινα με τις ιδέες μου και το πλαίσιο και μαζί φτιάχναμε την ιστορία».
Στα τραγούδια της Lou Is υπάρχει μια έντονη αίσθηση προσωπικής αναζήτησης, κάτι που η ίδια δεν κρύβει. «Πρόκειται για ένα σύνολο τραγουδιών που προέκυψαν μέσα από μια δική μου προσωπική διαδικασία. Μια απώλεια, νέες ευκαιρίες, ανοίγματα και ένας εσωτερικός απολογισμός για το πώς εξελίσσομαι ως άνθρωπος. Πιστεύω πως η τέχνη είναι σημαντική για να μπορούμε να λυτρωνόμαστε από όσα μας βαραίνουν.
Δημιουργώντας μπορώ να βγαίνω από το μικρόκοσμό μου και να πηγαίνω λίγο πιο μπροστά».Όταν τη ρωτάω ποια κομμάτια ξεχωρίζει, στέκεται σε δύο συγκεκριμένες στιγμές: «Σίγουρα το ομότιτλο, καθώς είναι το πρώτο που έγραψα ενώ δεν μπορούσα καθόλου να γράψω ελληνικό στίχο. Έπειτα, το “Συνεχίζεται”. Ένιωσα πως φτιάξαμε κάτι πολύ ξεχωριστό και συγκινήθηκα».
Παρόλο που η καρδιά της χτυπά στην ποπ-ροκ αισθητική, η Lou Is αφήνει τα ίδια τα τραγούδια να «διαλέξουν» την ενορχήστρωσή τους. Η διαδικασία της παραγωγής, ωστόσο, παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση. «Μου αρέσει πάρα πολύ να περνάω χρόνο στο στούντιο. Η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα είναι πάντα οι δικές μου ηχογραφήσεις. Πρέπει να βρω τις αποχρώσεις της φωνής για το κάθε τραγούδι, να αποδώσω με βάθος το νόημα και βέβαια να τραγουδήσω σωστά!». Μάλιστα, μια από τις πιο αυθεντικές στιγμές του δίσκου προέκυψε εντελώς τυχαία: «Ένα πρωί που ξέχασε ο Θοδωρής την κιθάρα του και πήγε να τη φέρει, έμεινα μόνη ένα τέταρτο στο πιάνο κι έγραψα το “Δεν είναι αργά”. Ένα βαρύ και μουντό πρωινό πήρε έτσι άλλο χρώμα».
INFO Αγγλικανική Εκκλησία Αγ Παύλου Πέμπτη 30 Απριλίου , στις 20.30, εισιτήρια more.com
