Ούνα φάτσα, άλλη ποδοσφαιρική ράτσα

Κι αν στη θέση της Ιταλίας ήταν η Ελλάδα, ποια θα ήταν η αντίδρασή μας; Η ιστορία με το «συνοικέσιο» που προσπάθησαν να στήσουν οι Αμερικανοί προκειμένου η Ιταλία να αντικαταστήσει το Ιράν στο Παγκόσμιο Κύπελλο έχει προκαλέσει αλγεινή εντύπωση γιατί ποδοπατά κάθε έννοια αξιοκρατίας αποθεώνοντας την ίδια στιγμή τη ρουσφετολογία.

Μια έννοια τόσο γνωστή στα καθ΄ ημάς που τείνει να καθιερωθεί ως άγραφος νόμος. Σύσσωμη η πολιτική και αθλητική ηγεσία της Ιταλίας θεώρησε προσβλητική ακόμα και την υποψία οι Ατζούρι να αντικαταστήσουν το Ιράν στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ακόμα και τα εκατομμύρια πληγωμένοι φίλοι του ποδοσφαίρου στη γείτονα δεν αποδέχονται τέτοιες χάρες. Οκτώ στους δέκα φιλάθλους που συμμετείχαν στη διαδικτυακή δημοσκόπηση που οργάνωσε η «Γκατζέτα ντελο Σπορτ» απάντησαν αρνητικά σε μια τέτοια προοπτική θεωρώντας πως η θέση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να κατακτιέται στα γήπεδα και όχι στα γραφεία.

Η πρόταση του έμπιστου του Ντόναλντ Τραμπ, Πάολο Ζαμπόλι περισσότερο έξυσε μια μεγάλη πληγή του ιταλικού ποδοσφαίρου παρά πρόσφερε ελπίδα.

Φανταστείτε ωστόσο, στη θέση της Ιταλίας να βρισκόταν η Ελλάδα και να άνοιγε ξαφνικά ένα παράθυρο για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το πιθανότερο θα ήταν να έμπαινε σε θέση «off» η ρήση «una facia, una razza».

Οι πολιτικοί μας που διεκδικούν το ρουσφέτι ως νόμιμο δικαίωμά τους, θα διαγκωνίζονταν για να καρπωθούν την «επιτυχία» και οι αθλητικοί παράγοντες θα διαλαλούσαν την παρακμιακή ισχύ τους ως μια εξέλιξη ενός ποδοσφαιρικού ΟΠΕΚΕΠΕ.