Θα περίμενε κάποιος έπειτα από τόσες κρίσεις η ΕΕ να έχει μάθει. Θα περίμενε να γνωρίζει πως ο χρόνος που καταναλώνει μέχρι να λάβει αποφάσεις λειτουργεί εις βάρος της, όχι υπέρ της. Ωστόσο, φαίνεται ότι μάλλον δεν έχει πάρει όλα τα μαθήματά της από τις έκτακτες συνθήκες τις οποίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει από το 2008 κι έπειτα.
Την προηγούμενη εβδομάδα, οι Ευρωπαίοι συμφώνησαν πως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο πρέπει να καταλήξει σε μέτρα για να περιοριστούν οι επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν στις τιμές ενέργειας. Αυτά, κατά κοινή ομολογία, πρέπει να είναι συντονισμένα, στοχευμένα και προσωρινά. Η Κομισιόν ήδη επεξεργάζεται προτάσεις. Τα κράτη-μέλη, όμως, εμφανίζονται διχασμένα. Κάποιες πρωτεύουσες επιθυμούν επίσπευση της πράσινης μετάβασης προκειμένου να μειωθεί η εξάρτηση από το πετρέλαιο. Αλλες, ζητούν χαλάρωση των περιβαλλοντικών πολιτικών ώστε να συγκρατηθεί το ενεργειακό κόστος. Οι μισές θέλουν να ληφθούν τα μέτρα άμεσα και οι υπόλοιπες τον Ιούνιο.
Παρότι πολλοί προειδοποιούν πως η ενεργειακή κρίση που ξεκίνησε έχει σοβαρές πιθανότητες να αποδειχθεί χειρότερη για την Ευρώπη από εκείνη που έφερε η εισβολή στην Ουκρανία, η ΕΕ δυσκολεύεται να ξεφύγει από τις κακές της συνήθειες: τις καθυστερήσεις, την τάση της να διχάζεται και την επικράτηση των εθνικών συμφερόντων έναντι του ευρωπαϊκού. Το να μη διορθώνει τα λάθη της είναι το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να κάνει.
