Ιστορικού βάρους υπήρξε η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το σκάνδαλο των υποκλοπών: πρόκειται για τη μοναδική θεσμική αντίσταση στο διαβόητο εκτροπικό όνειδος που κουρέλιασε την πάλαι ποτέ αρτιότερη, στην ταραχώδη ιστορία αυτού του κράτους, Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, όπως και η πτώχευση, εκείνη όμως με έξωθεν επιβολή σε κλίμακα ζωής και θανάτου. Ονειδος στο οποίο όσοι όφειλαν να διαφυλάξουν το πολίτευμα πρωτοστάτησαν στη συγκάλυψη.
Τέτοιο σηπτικό εκτροπικό βάθος ουδέποτε βίωσε η χώρα σε εποχές δημοκρατίας. Στην υποτιθέμενη «ευρωπαϊκή Ελλάδα» του 21ου αιώνα οργανώθηκε ένας κατ’ εξοχήν παρακρατικός μηχανισμός μέσα στο ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο για να παρακολουθεί έλληνες πολίτες με εργαλείο την ΕΥΠ, που αποστολή έχει την προστασία της εθνικής ασφάλειας. Μέσα από το γραφείο του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη, η ΕΥΠ, χρησιμοποιώντας παράνομο λογισμικό σε ακραία παραβίαση του Συντάγματος, παρακολουθούσε μέλη της ίδιας του της κυβέρνησης, αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων και αμέτρητο πλήθος άλλων ως Αλβανία του Χότζα.
Αν όμως εκείνοι συνιστούσαν απειλή για την εθνική ασφάλεια, τότε ένας πρωθυπουργός που αυτά συνέβησαν κυριολεκτικά υπό τη σκέπη του τι επιπέδου κίνδυνο συνιστά ακόμα και σήμερα για το πολίτευμα και τη χώρα; Αλλωστε και στο δεύτερο σκέλος η απάντηση εξελίσσεται πλέον δραματικά στα ελληνοτουρκικά.
Υπάρχει όμως και δεύτερη εξίσου σοβαρή διάσταση: δεν παρέμεινε μόνον έργο της κυβέρνησης. Κατέστησε συνένοχο και τη Βουλή. Ετσι δεν άφησε τίποτα να θυμίζει καν από μακριά ότι η Ελλάδα παραμένει χώρα με Σύνταγμα που ορίζει ως πολίτευμα τη δημοκρατία.
Ο ιταμός ρόλος της Βουλής, δηλαδή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που στηρίζει την κυβέρνηση, στο ξέπλυμα και το σκέπασμα των υποκλοπών συνιστά την πιο μαύρη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας της – και με τον όρο «σύγχρονης» επίσης πηγαίνει κανείς πάλι πίσω και από τη Μεταπολίτευση. Και, βεβαίως, η δεύτερη αυτή εκτροπή δεν έμεινε άνευ ανταμοιβής.
Ερχεται όμως σήμερα, ευτυχώς για τη δημοκρατία, ο τρίτος πυλώνας του πολιτεύματος, η Δικαιοσύνη, και, μάλιστα, όχι στο επίπεδο στο οποίο θα όφειλε να είχε ενεργήσει από την πρώτη στιγμή καθώς και εκείνη στα υψηλά της κλιμάκια ακολούθησε τον ίδιο δρόμο και επιχειρεί να περισώσει την ουσία και την τιμή μιας από κάθε πλευρά προδομένης, εν τέλει ψευδεπίγραφης πολιτείας. Γι’ αυτό γράφει ιστορία.
Θα φτάσει ως το τέλος; Οι πιθανότητες, όπως ορίζονται τόσο από την ύπαρξη των υποκλοπών όσο και από την πολλαπλή επιχείρηση συγκάλυψής τους, είναι ότι όσο υπάρχει κυβέρνηση Μητσοτάκη αυτό είναι αδύνατον. Επειδή είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι θα γίνουν τα πάντα για να αποτραπεί.
Με αδιαμφισβήτητα όλα τα παραπάνω, υπήρξαν πραγματικά ηρωικά πιστοί στον όρκο τους οι δικαστές που έλαβαν αυτή την απόφαση. Εφτασαν στο ακρότατο σημείο εξάντλησης της αρμοδιότητάς τους: όχι απλώς επέβαλαν βαρύτατες ποινές εκεί που είχαν την εξουσία να το πράξουν, αλλά παράλληλα εξαναγκάζουν τώρα και την υψηλόβαθμη Δικαιοσύνη να κινηθεί προς την καρδιά της υπόθεσης αφού η δική τους αρμοδιότητα δεν φτάνει έως εκεί. Ή, αν πάλι δεν το κάνει, να κριθεί επίσης τελεσίδικα συνένοχη με την κυβέρνηση και με την αυτοατιμασθείσα Βουλή.
Αυτή η απόφαση απέδειξε ότι «υπάρχουν δικαστές εις τας Αθήνας». Μένει όμως να αποδειχθεί εάν γίνεται τέτοιοι δικαστές να βρεθούν και να παραμείνουν ίδιοι και στις υψηλές βαθμίδες της Θέμιδος. Και εάν, τόσο αργά έστω, η Δικαιοσύνη θα πράξει επιτέλους το όλον καθήκον της και θα τολμήσει να φτάσει στην πηγή: εκεί που στήθηκε το παρακράτος. Για όλους και όποιους έχουν την ευθύνη, όσο και αν υποκρίνονται παιδαριωδώς ότι ούτε ενέκριναν, ούτε καν γνώριζαν τι συνέβαινε στα άδυτα της εξουσίας τους.
Πολύ βαριά ευθύνη όμως φέρουν και οι πολίτες. Γιατί είναι επίσης αδιανόητο όλα αυτά, τελικά, να τα αγνοούν παντελώς στις κάλπες. Συνεργάστηκαν και αυτοί.
