Η θριαμβολογία για τη σύλληψη του αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος κατηγορείται για κατασκοπεία υπέρ της Κίνας, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Οι μηχανισμοί λειτούργησαν, ένας επίορκος εντοπίστηκε και η Δικαιοσύνη ανέλαβε το έργο της. Ωστόσο, η «εθνική υπερηφάνεια» για την προστασία των κρατικών μυστικών σκοντάφτει βίαια πάνω σε μια παράλληλη, ζοφερή πραγματικότητα που εκτυλίσσεται στις δικαστικές αίθουσες για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Και εκεί, η σύγκριση είναι συντριπτική.
Ενώ πανηγυρίζουμε που «κλείσαμε την πόρτα» στο Πεκίνο, αφήσαμε ορθάνοιχτο το παράθυρο σε ιδιωτικές εταιρείες να «σουλατσάρουν» στα κινητά της ηγεσίας του τόπου. Η αντίφαση είναι εξοργιστική: Από τη μια διώκουμε – ορθώς – έναν αξιωματικό που φέρεται να διακινούσε πληροφορίες, και από την άλλη παρακολουθούμε αμέτοχοι μια δίκη όπου αποκαλύπτεται πως υπάλληλοι εταιρειών είχαν πρόσβαση στα προϊόντα παρακολούθησης του υπουργού Εξωτερικών και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μέσα σε αυτό το θεσμικό ναυάγιο, αναδύεται και το θράσος ορισμένων προπαγανδιστών που επιχειρούν έναν επικίνδυνο και δόλιο συμψηφισμό. Σπεύδουν να εργαλειοποιήσουν τη νόμιμη και στοχευμένη παρακολούθηση του επίορκου αξιωματικού, προσπαθώντας να «ξεπλύνουν» τη μαζική, παράνομη παγίδευση του πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού. «Δικαιωθήκαμε», ψιθυρίζουν, υπονοώντας πονηρά πως η εθνική ασφάλεια απαιτεί θυσίες, συγχέοντας σκόπιμα τη θεσμική θωράκιση απέναντι στην κατασκοπεία με την παρακρατική παρακολούθηση της ηγεσίας της χώρας. Το ότι πιάστηκε ένας κατάσκοπος με νόμιμες διαδικασίες δεν αποτελεί άλλοθι για το ότι κάποιοι άκουγαν τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ μέσω Predator ή για το ότι το Μαξίμου δεν εφαρμόζει την απόφαση του ΣτΕ για την ενημέρωση των παρακολουθούμενων από την ΕΥΠ.
Το αφήγημα καταρρέει με πάταγο όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι για την υπόθεση του Predator, τέσσερα άτομα δικάζονται για πλημμέλημα. Κι αυτό, ενώ έχει ομολογηθεί δικαστικά ότι ιδιώτες υπάλληλοι διαχειρίζονταν υλικό που αφορούσε τον πυρήνα της εθνικής άμυνας. Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκονται τα προϊόντα των υποκλοπών, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι τα μυστικά του κράτους δεν πωλήθηκαν σε τρίτους και οι υπουργοί και στρατηγοί που παρακολουθούνταν δεν προσέφυγαν ποτέ στη Δικαιοσύνη. Η σιωπή τους δεν είναι, απλώς, εκκωφαντική. Είναι τρομακτική. Η σύλληψη του κατασκόπου αποδεικνύει ότι το κράτος, όταν θέλει, μπορεί. Η υπόθεση των υποκλοπών αποδεικνύει ότι το κράτος, όταν αφορά τον «εντός των τειχών» εχθρό, προτιμά να εθελοτυφλεί.
