Κάποτε, ήταν το όνειρο κάθε βετεράνου ηθοποιού: η μεγάλη οθόνη, οι προβολείς που έδιναν ζωή σε κάθε πλάνο κι ο ήχος της κλακέτας που έκλεινε κάθε φορά που η κάμερα άρχιζε να γράφει. Η τηλεόραση θεωρούνταν δεύτερη επιλογή, σχεδόν υποχώρηση. Κι όμως, πλέον, το σκηνικό έχει ανατραπεί θεαματικά, ειδικότερα μετά την εισβολή του streaming στην καθημερινότητά μας και τη σημαντική βελτίωση των τηλεοπτικών παραγωγών. Οι άλλοτε απλησίαστοι σταρ του Χόλιγουντ, με δεκαετίες δόξας πίσω τους και βραβεία Οσκαρ στο ράφι τους, ενδίδουν ολοένα και περισσότερο στις σειρήνες της μικρής οθόνης. Οχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή. Η τηλεόραση δείχνει να είναι το νέο Ελντοράντο για ώριμους πρωταγωνιστές που βλέπουν τη συνέχεια της καλλιτεχνικής τους διαδρομής να περνάει από την TV.
Για τους εκπροσώπους του παλιού Χόλιγουντ, μια λοξοδρόμηση προς τα τηλεοπτικά στούντιο θα ήταν μια έμμεση παραδοχή της δύσης του άστρου τους. Οσοι αψήφησαν τη συνθήκη αυτή, δεν το μετάνιωσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τζόαν Κόλινς που τη δεκαετία του 1980 εντάχθηκε στο καστ της σειράς «Δυναστεία» κι όχι μόνο πέρασε στην ποπ κουλτούρα ως η πιο χαρακτηριστική κακιά ηρωίδα της μικρής οθόνης, αλλά είδε τις μετοχές της να απογειώνονται στη βιομηχανία του θεάματος. Σήμερα, η τηλεόραση δείχνει να είναι ένας φιλόξενος τόπος για όλους αυτούς τους σταρ που επιθυμούν να διευρύνουν το υποκριτικό τους ρεπερτόριο, μέσα μάλιστα από καλύτερης ποιότητας δουλειές.
Τη στιγμή που ο κινηματογράφος παλεύει να ορθοποδήσει μετά το σφοδρό οικονομικό χτύπημα της πανδημίας και των απεργιών των σεναριογράφων και των ηθοποιών και οι προϋπολογισμοί των ταινιών είναι σφιχτοί, η άνθηση της τηλεόρασης διευκολύνει τη μετάβαση. Οι χαρακτήρες που τους προσφέρονται είναι πλέον πιο αναπτυγμένοι και περίπλοκοι, οι συντελεστές δουλεύουν με σοβαρότητα, το τελικό προϊόν φτάνει εύκολα μέσω μιας πλατφόρμας σε κάθε σπίτι, πολύ συντομότερα αν το ίδιο παιζόταν στη μεγάλη οθόνη, και οι πιθανότητες για μια νέα δόξα πριν από τη σύνταξη πολλαπλασιάζονται και χάρη στα social media, αγαπημένο μέσο σχολιασμού των σειρών.
Στριπ και Ολντμαν
Οπως επισημαίνει σχετικό δημοσίευμα της «Guardian», μία από τις πρώτες που υπηρέτησε την τηλεόραση με αξιώσεις ήταν η Μέριλ Στριπ, η οποία εμφανίστηκε στη δεύτερη σεζόν της δραματικής σειράς «Big little lies» το 2019 κι αργότερα βούτηξε με την απαραίτητη ελαφράδα στον κόσμο της επιτυχημένης κωμωδίας «Only murders in the building» του δικτύου Hulu. Αντίστοιχη απόφαση πήρε και ο Γκάρι Ολντμαν, ο οποίος, αν και έχει ταυτιστεί με ρόλους όπως ο Δράκουλας και ο Τσόρτσιλ στον κινηματογράφο, μπήκε με ευκολία στα παπούτσια ενός γηραιού κατασκόπου στη σειρά «Slow horses». Η Κάθι Μπέιτς στο δικηγορικό δράμα «Matlock» του CBS φόρεσε το αυστηρό κοστούμι μιας 70χρονης δικηγόρου που παραμένει μάχιμη στο επάγγελμα, κι ας την υποτιμούν διαρκώς λόγω της ηλικίας της.
Σταλόνε και Κόστνερ
Ιδιαίτερη γοητεία φαίνεται πως ασκούν οι βετεράνοι ηθοποιοί στον Τέιλορ Σέρινταν. Ο τηλεοπτικός παραγωγός στις τελευταίες δουλειές του εμπιστεύεται ρόλους σε πρωταγωνιστές που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση. Το έκανε με τον Σιλβέστερ Σταλόνε, τον οποίο βάφτισε μαφιόζο στο «Tulsa King», σ’ ένα ντεμπούτο στη μικρή οθόνη που ήρθε στην έβδομη δεκαετία της ζωής του. Το επανέλαβε με τον Κέβιν Κόστνερ, που μπήκε στο σύμπαν του «Yellowstone», και πιο πρόσφατα με τον Μπίλι Μπομπ Θόρτον στο «Landman», όπως ως γερόλυκος της πετρελαϊκής βιομηχανίας βγαίνει μπροστά για να σώσει τον όμιλο που τον έθρεψε για 30 χρόνια. Κάποιοι μπορούν να τους κατηγορήσουν ότι έπεσαν στον κόσμο της τηλεόρασης με αλεξίπτωτο τις παραγωγές αυτές μεγάλου προϋπολογισμού. Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, κάπως έπρεπε να το κάνουν για να ξεχωρίσουν μέσα σ’ ένα τοπίο όπου όχι μόνο το περιεχόμενο αλλά και οι άνθρωποι που το φτιάχνουν είναι άπειροι. Εξαργύρωσαν λοιπόν τη φήμη τους και η δόξα του παρελθόντος τους έγινε το διαβατήριό τους σε μια νέα δυναμική αγορά.
Ο Χάρισον Φορντ
Ολοένα και περισσότεροι ρόλοι γράφονται πλέον στις σειρές για ηλικιωμένους ηθοποιούς. Αυτό έγινε και για τον Χάρισον Φορντ που στο «Shrinking», αξιοποιώντας την προχωρημένη ηλικία του, έπρεπε να υποδυθεί έναν άνδρα ο οποίος πασχίζει με την αναπηρία του. Η εικόνα του αυτή είναι ασφαλώς αντίθετη εκείνης του δραστήριου κυνηγού αρχαιοτήτων με το μαστίγιο και το καπέλο, που είχε χτίσει τόσα χρόνια μέσα από τις ταινίες «Ιντιάνα Τζόουνς». Είναι όμως απολύτως φυσιολογική εξέλιξη, όταν έχει προ πολλού σβήσει τα 80 κεράκια της τούρτας των γενεθλίων του. Η μεγαλύτερη εμπλοκή των μεγαλύτερων εκπροσώπων της υποκριτικής στην τηλεοπτική παραγωγή παρατείνει την απόσυρσή τους από την ενεργό δράση, κάτι που συχνά γινόταν στο Χόλιγουντ όταν έμπαιναν στα πρώτα -ήντα. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι οι άνδρες ηθοποιοί πλέον απολαμβάνουν αυτή την παράταση της καλλιτεχνικής τους ζωής, αφού η πλειονότητα των ρόλων προορίζεται για εκείνους. Οι γυναίκες συνάδελφοί τους μπαίνουν πιο εύκολα στο περιθώριο, τόσο στην υποκριτική όσο και στη ζωή, όπως φαίνεται.
