Μια παράσταση που ανέδειξε{CR}το Αδριάνειο Υδραγωγείο

Ούτε που περνούσε από το μυαλό των οδηγών που διέσχιζαν το απόγευμα του Σαββάτου με ταχύτητα τη μεταλλική γέφυρα της λεωφόρου Κύμης τι συνέβαινε στη βάση της, στην αρχή της οδού Κρεστένων, ενός χωματόδρομου στην άκρη της Κηφισιάς.

Ενας άνδρας – ένας αρχαίος Κεραμοποιός (Νίκος Λεκάκης) – σκαρφαλωμένος σε μια  σύγχρονη αλλά σκουριασμένη υδραυλική εγκατάσταση άπλωνε πηλό επιχειρώντας να την επισκευάσει, αναλογιζόμενος ότι οι δικές του πήλινες δημιουργίες άντεξαν στον χρόνο, ενώ οι σύγχρονες κατασκευές παραδόθηκαν στη φθορά. Λίγα μέτρα πιο μακριά, πλάι σε ένα λυόμενο παράπηγμα, ένας Εργάτης (Χάρης Δήμος) έσκαβε το χώμα. Σε ένα ύψωμα, μια Μηχανικός (Αθανασία Κουρκάκη) είχε αναρτήσει την κάτοψη της Δεξαμενής του Αδριάνειου Υδραγωγείου, στην ομώνυμη πλατεία στο Κολωνάκι, και σχεδίαζε την επισκευή της. Κι από το βάθος η φωνή του Πρόσφυγα (Φοίβος Συμεωνίδης), που ισορροπούσε σαν σε δοκό πάνω σε έναν κυλινδρικό αγωγό, περιέγραφε πώς το σπουδαίο υδραυλικό έργο που χάρισε στην Αθήνα ο αυτοκράτορας Αδριανός τον 2ο μ.Χ. αιώνα βοήθησε την πόλη να ξεδιψάσει το 1923, αλλά και πώς η δεξαμενή του, στο Χαλάνδρι, αποτέλεσε καταφύγιο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οσο τα λόγια του έσβηναν στον αέρα, όσοι είχαν φτάσει ως εκεί – όλοι τους θεατές της ειδικά σχεδιασμένης για τον χώρο παράστασης «Κρυφό Νερό» του Φεστιβάλ Αθηνών – έκπληκτοι (ακόμα και κάτοικοι της Κηφισιάς, όπως μας εκμυστηρεύθηκαν αργότερα ορισμένοι) κατηφόριζαν προς την ανοιχτή και καθαρή κοίτη του Κηφισού και κάθονταν κάτω από τη σκιά των πλατανιών, σε ένα τοπίο που δεν υποψιάζονταν ότι υπάρχει στην Αθήνα.

Λίγα λεπτά αργότερα μια ολόκληρη περιπέτεια «χτίστηκε» μέσα από την εκπληκτική (και βιωματική, όπως μάθαμε στη συνέχεια) περιγραφή που φέρει την υπογραφή της Παναγιώτας Πανταζή και την οποία σκηνοθέτησε ο Γιώργος Σαχίνης. Μια γυναίκα (Ειρήνη Αλεξίου) που αποφάσισε να ανοίξει ένα σιδερένιο πορτάκι, να καταδυθεί σε ένα πηγάδι βάθους 30 μ. και εν συνεχεία να περιπλανηθεί στους αγωγούς και τις δεξαμενές του Αδριάνειου Υδραγωγείου περπατώντας, έρποντας ή  κολυμπώντας πλάι σε ρίζες που μοιάζουν με φίδια, στο απόλυτο σκοτάδι, ανάμεσα σε τρωκτικά και έντομα, κάτω από την καυτή άσφαλτο της Λουίζης Ριανκούρ, της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της Ξενοκράτους. Στη γεμάτη δυσκολίες και πειρασμούς (να αλλάξει τη ροή του νερού του υδραγωγείου πειράζοντας την υπόγεια βάνα στο Χαλάνδρι, πλημμυρίζοντας τη Δεξαμενή στο Κολωνάκι;) διαδρομή της διαπίστωσε ότι «τα έργα της φύσης και του ανθρώπου συνυπάρχουν σφιχταγκαλιασμένα». Ψηλάφησε με το βλέμμα και την ακοή της την ιστορία τους, όπως έχει καταγραφεί στα τοιχώματα του υδραγωγείου. Και μετέφερε την εμπειρία της  με ένταση, χωρίς λόγο, μόνο με χορογραφημένες κινήσεις της μέσα κι έξω από το νερό. Η κινηματογραφική περιγραφή αφέθηκε στους αεικίνητους, επίσης, Κεραμοποιό,  Εργάτη, Μηχανικό και Πρόσφυγα, τους ακάματους καθοδηγητές και εμψυχωτές της.

Με μια κίνηση-ξάφνιασμα ήρθε το φινάλε της ξεχωριστής αυτής εμπειρίας-παράστασης που εν τέλει μετέτρεψε συμμετέχοντες και θεατές σε «μύστες μιας ανέλπιστης υδατοφάνειας».