Ποπ πέντε δεκαετιών με άριστα στη… χημεία

Μια νεότευκτη μπάντα, ένα 11μελές μουσικό πρότζεκτ με πρωτεργάτη τον ντράμερ Δημήτρη Μποσινάκο, μας συστήθηκε την περασμένη Πέμπτη (22 Μαΐου) στην ταράτσα του Gazarte, στον Κεραμεικό. Η πρώτη τους κοινή εμφάνιση, ως Pop n’ Tonic, έγινε μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο, αλλά η παρουσία τους στη σκηνή, ο τρόπος που ελέγχουν την ενέργεια στον χώρο και φυσικά ο τρόπος που παίζουν μουσική δεν μαρτυρούν με τίποτα τον μικρό χρόνο ζωής του σχήματος.

Για περισσότερες από δύο ώρες η ταράτσα φιλοξένησε ένα απερίσπαστο και απροσποίητο rooftop party χωρίς πολλές εξηγήσεις: η ποπ είχε την τιμητική της, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του συγκροτήματος. Το πρόγραμμα, αν και μονοπώλησε η ποπ, κατόρθωνε εν τούτοις να μην είναι μονότονο. Δομημένο κυρίως με διασκευές γνωστών κομματιών από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 αλλά και το σήμερα, με επιλογές κομματιών άλλοτε νοσταλγικές, άλλοτε πολύ επίκαιρες, με πρωτότυπα τραγούδια που έγραψαν οι ίδιοι ή επιλογές που σε ξαφνιάζουν, συντρόφευσαν το βράδυ μας και σε στιγμές μάς ξεσήκωσαν.

Την ενδεκαμελή μπάντα αποτελούν τρεις συν μία γυναικείες φωνές, ντραμς, κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, τρομπέτα, τρομπόνι, κρουστά και πλήκτρα. Οι ενορχηστρώσεις ήταν πραγματικά καλοδουλεμένες και η χημεία των συντελεστών ζηλευτή. Περνούσαν με αξιομνημόνευτη ευκολία από κλασικά ποπ κομμάτια του Μάικλ Τζάκσον σε πιο πρόσφατα των Μαρκ Ρόνσον, Αλίσια Κιζ, Ριάνα και Ρέι κλείνοντας το μάτι στο κοινό, δείχνοντάς μας πως η φάνκι ποπ και Rn’B μουσική έχει εξελιχθεί ανά τα χρόνια με τον έναν μουσικό να έχει επηρεαστεί από τον προηγούμενο: σαν ένα παζλ αενάως ανανεούμενο. Το πλέιλιστ συμπλήρωσαν κομμάτια της Ντούα Λίπα, του Μπρούνο Μαρς, των Police, με πιο δυνατή στιγμή της βραδιάς να αποτελεί η εκτέλεση του «I lose control» του αστεριού της σημερινής Rn’B Teddy Swims, με τη φωνή που το ερμήνευσε να μας προσφέρει μια αισθαντική, σχεδόν υπερβατική εμπειρία.

Ταιριαστή πολυφωνία

Φυσικά δεν ήταν όλα τέλεια. Πού είναι άλλωστε; Είχαμε κάποιες ενστάσεις αναφορικά με το ποια φωνή ταίριαζε καλύτερα με το κάθε κομμάτι που επέλεγε να ερμηνεύσει σε μερικά κομμάτια, αλλά αυτά μικρή σημασία έχουν μπροστά στη συνολική εικόνα. Οι στιγμές δε που οι τρεις φωνές μπλέκονταν συγχρόνως στην ερμηνεία σαν η μία τραγουδίστρια να κάνει φωνητικά στις δύο και οι δύο στη μία είχαν κάτι στοιχειωτικό που σε κάνει να απορείς γιατί η ποπ δεν είναι συχνότερα πιο πολυφωνικό σπορ. Οι Pop n’ Tonic ισορροπώντας ανάμεσα στον επαγγελματισμό και την αγάπη του ερασιτέχνη για τη μουσική μάς χάρισαν ένα αξέχαστο χειροποίητο λάιβ που δεν θα ξεχάσουμε.