Masterminds στο Δουβλίνο

Είκοσι χρόνια πριν έκανε το ποδοσφαιρικό του άλμα. Από τη Σοσιεδάδ, όπου αστέρι ήταν ο μετέπειτα Ερυθρόλευκος, Ντάρκο Κοβάτσεβιτς, έφυγε για τη Λίβερπουλ. Τον είχαμε δει στα ματς των «τσούρι ούρντιν» κόντρα στον Ολυμπιακό το 2003 για το Τσάμπιονς Λιγκ. Κανείς δεν φανταζόταν πως ο βάσκος εργάτης στη μεσαία γραμμή θα έκανε την Ευρώπη να παραμιλά. Τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Ο Τσάμπι Αλόνσο τα σάρωσε όλα. Πρώτα στο «Ανφιλντ» και μετά στην Μπάγερν και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Με την Εθνική Ισπανίας ανέβηκε στη στέγη του κόσμου. Ηταν ο καλύτερος στη θέση του. Μια ήρεμη δύναμη. Οταν αποφάσισε να γίνει προπονητής, λίγοι ήταν εκείνοι που τον πίστεψαν. Ανέβασε με την πρώτη τη δεύτερη ομάδα της Σοσιεδάδ στη Β’ Ισπανίας, αλλά απέτυχε να την κρατήσει. Αυτό δεν ενόχλησε καθόλου τη Λεβερκούζεν. Οι άνθρωποί της είχαν δει στο πρόσωπό του τον τεχνικό που θα τους οδηγούσε στην πολυπόθητη κορυφή. Η πρώτη χρονιά ήταν απλά καλή. Η έκτη θέση οδηγούσε στο Γιουρόπα Λιγκ. Το όνειρο της γερμανικής ομάδας ήταν να καταφέρει ό,τι και το 1988 όταν κόντρα στην Εσπανιόλ του Βαλβέρδε κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ. Ενδιάμεσα έγινε φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ (2002) χάνοντας το τρόπαιο από τη Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν. Ο Βάσκος τα κατάφερε. Από «Νέβερκουζεν» (από το αγγλικό never=ποτέ) την έκανε πρωταθλήτρια Γερμανίας για πρώτη φορά στην ιστορία της. Τώρα είναι έτοιμος να της χαρίσει το δεύτερο ευρωπαϊκό της τρόπαιο.

Success story

Με ένα μυθικό αήττητο σερί και απίθανες ανατροπές έφερε τη Λεβερκούζεν στον τελικό του Δουβλίνου, την ερχόμενη Τετάρτη (22/5). Ενα success story στην πορεία για ένα απίθανο τρεμπλ έχει την υπογραφή του. Ολη η Ευρώπη μιλά πια για αυτόν. Οχι για την ομάδα, αλλά για τον προπονητή. Η πίστη και η δουλειά. Τα χαρακτηριστικά ενός Βάσκου. Ο Αλόνσο τα έχει στο έπακρον συν όμως την κουλτούρα που απέκτησε σε Αγγλία και Γερμανία. Το παιχνίδι που θα κριθεί το φετινό Europa έχει αυτόν ως πρωταγωνιστή. Είπε «όχι» στις μεγάλες προτάσεις. Θα μείνει στις «ασπιρίνες» για να τις οδηγήσει και στο νέο Τσάμπιονς Λιγκ. Πρώτα θέλει να κατακτήσει και το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο ως προπονητής. Εκτός από το πάθος του για το ποδόσφαιρο, στον ελεύθερο χρόνο του απολαμβάνει το ψάρεμα ή ένα καλό τραγούδι από τον αγαπημένο του καλλιτέχνη, τον μαδριλένο τραγουδιστή Κίκε Γονθάλεθ. Πιθανότατα το «La luna debajo del brazo». Το φεγγάρι κάτω από το μπράτσο.

Εμπιστοσύνη

Μπορεί να είναι το ίδιο φεγγάρι που είδε και ακολουθεί το φως του ο Τζιαν Πιέρο Γκασπερίνι. Ο Ιταλός ξεκίνησε ως προπονητής της Αταλάντα τη σεζόν 2016/17 με τέσσερις ήττες στη Serie A στα πρώτα πέντε του παιχνίδια. Παραλίγο να βρεθεί στο ταμείο ανεργίας αλλά ο πρόεδρος των Μπεργκαμάσκι τον εμπιστεύθηκε ως το τέλος. Ο «Γκάσπ» έφερε την ομάδα στην 4η θέση κι από τότε έγινε ισόβιος προπονητής της. Τον φωνάζουν «Γκάσπερσον» αφού ο ιδιοκτήτης της ιταλικής ομάδας, Αντόνιο Περκάσι, από τότε έλεγε πως ο Γκασπερίνι είναι ο δικός του «Φέργκιουσον». Η Αταλάντα έχει κάνει θαύματα. Επαιξε και Τσάμπιονς Λιγκ και είναι σερί στις καλύτερες ομάδες της Ιταλίας. Τώρα αφού έβγαλε έξω ολόκληρες Λίβερπουλ και Ρόμα πάει για το ευρωπαϊκό. Ο Γκασπερίνι χαρακτηρίζεται από ένα πολύ επιθετικό προφίλ. Ενα στυλ κατανόησης του παιχνιδιού ενάντια στις βασικές αρχές του κατενάτσιο, το οποίο οδηγεί την ομάδα από το Μπέργκαμο να ζει μια από τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας της στο όνειρο για το δεύτερο τρόπαιο της ιστορίας της μετά το Κύπελλο Ιταλίας το μακρινό 1963. «Αν έπρεπε να συνοψίσω τη φιλοσοφία μου σε μια φράση, θα ήταν ότι δεν πιστεύω και δεν θα πιστέψω ποτέ στην ιδέα να περιμένεις τον αντίπαλό σου να κάνει λάθος. Δεν έχει σημασία το σχήμα, αλλά με πόσους παίκτες επιτίθεται ή αμύνεται», τονίζει ο 66χρονος κόουτς.

Δύο γκολ σε κάθε ματς!

Μια ποδοσφαιρική ιδεολογία που μεταφράζεται, μεταξύ άλλων πτυχών του παιχνιδιού, σε στατιστικά 1,9 γκολ ανά αγώνα από τότε που κάθισε ο Γκασπερίνι στον πάγκο της Αταλάντα. Αρχισε να αναπτύσσει όλες τις ιδέες και αντιλήψεις του για το ποδόσφαιρο από την άσημη Κροτόνε ως την Τζένοα. Στους Μπεργκαμάσκι έχει απολαύσει τον περισσότερο χρόνο και υπομονή από το διοικητικό συμβούλιο. «Το να παίζεις με την Αταλάντα είναι σαν να πηγαίνεις στον οδοντίατρο». Το έχει πει ο Πεπ Γκουαρντιόλα και δείχνει το πόσο δύσκολη και σκληρή ομάδα είναι και ακόμη δυσκολότερο να την αντιμετωπίζεις. Στη μυθολογία η Αταλάντη ήταν ηρωίδα, δρομέας, άσος στο κυνήγι και πάνω από όλα πανέμορφη. Κι αν για τους αρχαίους Ελληνες ήταν κοινή θνητή, στο Μπέργκαμο είναι θέα. «La Dea», όπως είναι το προσωνύμιο της πανέμοργης ομάδας του Γκασπερίνι. Θεϊκό ποδόσφαιρο, θεϊκοί προπονητές. Ο τελικός του φετινού Europa League είναι μια ιστορία βγαλμένη από τη μυθολογία του ποδοσφαίρου…