Παράδεισος
Το ποίημα της τελευταίας σελίδας
Χαράλαμπος Γωγιός, συνθέτης, αρχιμουσικός.Απόφοιτος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως συνθέτης και μουσικός διευθυντής έχει συνεργαστεί, εκτός άλλων, με την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Θέατρο. Είναι συνιδρυτής της ανεξάρτητης εταιρείας μουσικού θεάτρου «Οι όπερες των ζητιάνων» με την οποία έχει εμφανιστεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι γενικός διευθυντής του γυναικείου χορωδιακού συνόλου CHORES από το 2023. Διδάσκει στο Ωδείο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρόσφατα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ω σεις, που μέσα σε μικρή βαρκούλα
του καραβιού μου που αρμενίζει
θέτε ν’ ακούσετε την αρμονία·
γυρίστε πίσω στα γνώριμά σας ακρογιάλια:
στο πέλαο τούτο να μην ξανοιχτείτε,
γιατί, αν με χάσετε, στα σίγουρα θε να χαθείτε.
Τη ρότα που τραβώ κάνεις ποτέ δεν πήρε·
Η Αθηνά φυσά και τα πανιά γεμίζει, ο Απόλλωνας είν’ οδηγός,
κι οι Μούσες οι εννιά την Πούλια αυτές μου δείχνουν.
Εσείς οι άλλοι, οι λιγοστοί, που από τα νιάτα σας
το νου σας είχατε στραμμένο στον άρτο των αγγέλων,
όπου απ’ αυτόν μπορείς στη γη να φας, μα δίχως να χορτάσεις,
στο ανοιχτό το πέλαο με το σκαρί σας μπείτε
το αυλάκι ακολουθώντας του καραβιού μου,
από κοντά, γιατί μεμιάς το σβήνουν του πέλαου τα νερά.
Οι δοξασμένοι εκείνοι που στην Κολχίδα φτάσανε λιγότερο
απ’ όσο τώρα εσείς θαυμάσανε τον Ιάσονα
σαν είδανε που έγινε ζευγολάτης.
Η αιώνια η λαχτάρα, όπου μ’ αυτήν γεννιόμαστε,
προς το βασίλειο που ‘ ναι πλασμένο σε σχήμα θεϊκό μας πήγαινε γοργά,
ως βλέπετε στον ουρανό τ’ αστέρια να κινούνται.
Στα ύψη η Βεατρίκη είχε το βλέμμα, κι εγώ σ’ εκείνην·
κι όσο που θέλει απ’ το δοξάρι
στο στόχο να ‘ρθει μια σαΐτα,
βρέθηκα εμπρός σε θέαμα θαυμαστό
που την μάτια μου τράβηξε·
κι αυτή, που κάθε σκέψη μου μπορούσε να διαβάζει,
σε με γυρνά την όμορφη, χαρούμενη ματιά της:
“Μ’ ευγνωμοσύνη γύρνα το νου σου στο Θεό”, μου λέει,
“όπου μεμιάς μας έφερε στο πρώτο το αστέρι”.
Μου φάνηκε πως σύννεφο μας είχε σκεπασμένους,
σύννεφο φωτεινό, λαμπρό, καθάριο,
σαν το διαμάντι που χτυπούν του ήλιου οι αχτίδες.
Έτσι μας καλοδέχτηκε το αιώνιο μαργαριτάρι
σαν το νερό που δέχεται μια φωτεινή αχτίδα μένοντας αναλλοίωτο.
Αφού είμαι σώμα, πως μπορεί
στην ίδια διάσταση, στον ίδιο χώρο,
να συνυπάρχω αρμονικά μαζί με άλλο σώμα;
Η απορία τούτη τον πόθο μου άναψε
να δούμε την ουσία όπου ενώνονται
η ανθρώπινη η φύση με τη θεική.
Εδώ θα καταλάβουμε, χωρίς να χρειαστεί απόδειξη καμία,
ό,τι ως τα τώρα βλέπαμε μονάχα με την πίστη
σε μια πρωταρχική αλήθεια.
(Άσμα ΙΙ από τον «Παράδεισο»
της «Θείας ΚωΜωδίας» του Δάντη,
εκδ. Τυπωθήτω/ Δαρδανός, 2005,
μτφ. Ανδρέας Ριζιώτης)
Google news
